Pimpajoentje.be

Ik had er deze examenperiode nog niet over geblogd, maar ze zijn er wel: examens. Ze zijn evenwel bijna gedaan, ik moet er dinsdag nog één doen en dan is het gedaan.

Daarna staan er heel wat spannende dingen te gebeuren! Iets met verhuizen, iets met werken, Gentse Feesten en zo, maar goed, daar ga ik gauw eens wat andere blogposts aan wijden, beloofd! Deze gaat dus over de examens.

Dit semester was het zotste semester tot nu toe, dat zullen denk ik al mijn klasgenoten wel met me eens zijn. Ontelbare artikels lezen en al dan niet blokken, boeken en gedichten lezen en al dan niet bespreken, een groot groepswerk, een stuk of 6 papers, een paar presentaties, een aantal kleine en grote schrijf- en spreekopdrachten, er leek maar geen einde aan te komen. Gelukkig heb ik het overgrote deel van die taken tot een goed einde kunnen brengen. Permanente evaluatie zal altijd één van de dingen zijn die mijn punten wat naar omhoog haalt, omdat ik veel beter ben in 1. kleinere deadlines halen dan examenplanningen volgen en 2. praktijk (oefeningen, toepassingen) dan theorie (blokken dus).

Maar ondanks dat zware semester viel ook deze keer niet aan de examens te ontsnappen. Ik moet zeggen dat het rooster deze keer bijzonder goed meeviel, op de twee eerste examens na (die kort op elkaar volgden en amper voor te bereiden waren door het ontbreken — uhu, ontbreken — van een blokperiode). De andere examens lagen voor mij behoorlijk goed gespreid. Omdat we ook zoveel praktijkwerk hadden heb ik de indruk dat we dit semester nét iets minder theorie moesten blokken dan anders. Toch heb ik het waarschijnlijk niet zo goed gedaan als vorig semester en zeker ook niet zo goed als ik van mezelf verwacht had, maar gedane zaken nemen geen keer en zo.

Voor de persoonlijke annalen, en om een kort overzichtje te bieden van de examenlijke ellende deze maand: een verslag/pronostiek.

Nederlandse Taalvaardigheid II (3 stp): 12
De verschillende onderdelen van dit vak (Spreken, Schrijven en Taalzorg) werden zoals gewoonlijk niet tijdens de examenperiode geëvalueerd. Met Schrijven heb ik nooit echt superveel problemen gehad, maar door het missen van een belangrijke deadline heb ik waarschijnlijk een groot deel punten verloren. Voor Spreken kan ik dit semester eigenlijk wel zeggen dat ik écht tevreden ben, ik ben er absoluut op vooruit gegaan sinds vorig jaar. Ik heb er geen idee van hoe het gebeurd is, maar ergens tussen juni vorig jaar en februari-mei dit jaar is mijn uitspraak zonder logopedie of ander werk veranderd van “rampzalig West-Vlaams gekleurd” naar “grotendeels gezuiverd van regionale klanken”, en dat terwijl ik dacht dat het me nooit zou lukken. Dus yay me! Het zorgde alvast voor een grote boost in mijn zelfvertrouwen. Maar het wordt dus toch nog even afwachten wat dat in het totaal geeft.

Nederlandse Letterkunde IV (5 stp): 8
Hoe het examen van het oefeningengedeelte ging, kan ik niet goed inschatten. Maar het gedeelte van het hoorcollege ging alvast niet fantastisch; het was een moeilijk mondeling examen, en op het einde zei de prof dat het allemaal nét niet vlot genoeg kwam en dat ik dus eens terug zou moeten komen. Deze twee examens waren die examens die helemaal in het begin van de examenperiode kwamen, en slechts 4 dagen op de laatste deadline van het semester volgden. Maar goed, ik heb m’n best gedaan, en het feit dat mijn examen de stempel “nét niet goed genoeg” kreeg maakt het voor mij misschien net iets minder erg.

Nederlandse Taalkunde II – Taalbeschouwing (3 stp): 12
Dit was opnieuw m’n lievelingsvak, en opnieuw vind ik het spijtig dat het voorbij is. Met die examenuitslag verwacht ik dus geen problemen, maar heel erg goed ging het nu ook weer niet, omdat ik er best wel harder had kunnen voor studeren. Dus we zullen wel zien.

Engelse Letterkunde II – Historisch overzicht: oefeningen (5 stp): 10
Voor Engels konden we dit jaar al kiezen tussen een aantal vakken (dat kan voor Nederlands pas vanaf volgend jaar), maar elk semester moesten we 3 vakken kiezen uit een aanbod van 2 letterkundige en 2 taalkundige vakken, dus elk semester zat ik met een letterkundig vak opgescheept en dit semester was dat dus dit vak. Het andere letterkundige vak blijkt heel zwaar te zijn, hoor ik overal. Ik zal dus wel de beste keuze gemaakt hebben, maar het blijft iets dat ik niet graag doe en niet goed kan. Bovendien zijn er ook een aantal zaken die het vak nog moeilijker maakten, zoals een onduidelijke planning die bovendien amper gevolgd werd, maar goed, die dingen kies je niet hé. Toen ik met het examen klaar was dacht ik, dat ging nog wel oké, maar achteraf hoorde ik allemaal betere en meer uitgebreide antwoorden van klasgenoten en begon ik toch weer te twijfelen. Ik weet ‘t niet goed, dus, maar laten we maar op een 10 mikken.

Engelse Taalvaardigheid II (5 stp): 14
Dit vak was, denk ik, het makkelijkste vak dit semester. Zowel voor Speaking als voor Writing ging alles denk ik wel volgens plan. (Voor één van de papers die ik samen met een klasgenoot schreef kregen we zelfs een 18, wat de lesgever al 6 jaar niet meer gegeven had, zoals hij bovenaan de paper schreef. Whoei! Persoonlijk hoogtepuntje.) Er zat ook wat woordenschat bij, die ook niet echt noemenswaardige problemen opleverde, en wat fonemisch transcriberen, wat ik leuk en niet zo moeilijk vind. Dus laten we hopen op een 14 of zo.

Geschiedenis en Cultuur van de Nederlanden (5 stp): 0
Ook hierover zullen de meeste van m’n klasgenoten het wel met me eens zijn: wat een kakvak. Als het nu nog enkel de leerstof was geweest die in de lessen behandeld werd (wat op zich al veel is, maar waarvan ik, al zeg ik het zelf, betrekkelijk goeie notities heb gemaakt), dan zou het misschien nog gelukt zijn. Zelfs de aanvullende artikelen hadden er misschien nog bij gekund. Maar daarbovenop nog eens zelfstudie van een boek van 241 pagina’s, dat in het Engels geschreven is terwijl de lessen en het examen in het Nederlands zijn? Neen, dat gaat erover. Tuurlijk, zou je zeggen, ik studeer ook Engels, dus waarom zou een boek in het Engels een probleem zijn? Wel, het gaat hier om een hoge concentratie aan specifieke geschiedkundige, politieke en andere termen, en namen van personen, plaatsen, oorlogen, … die voor ons in het Engels absoluut onherkenbaar zijn, die simpelweg géén belletje doen rinkelen ondanks de voorkennis die we over dit materiaal al hebben. Dus om dit boek deftig te kunnen studeren zouden we het eigenlijk eerst moeten vertalen, daarna samenvatten, en daarna vanbuiten blokken. Say what? Nee, sorry, dat lukt me niet. Ik heb dus jammer genoeg de fout gemaakt om me te laten ontmoedigen door de enorme berg leerstof, waardoor ik het niet zo goed geblokt heb als ik misschien had gekund. Op geen enkele van de 3 vragen wist ik een zinnig antwoord te verzinnen en slechts 1 van de 5 begrippen deed vaag een belletje rinkelen, dus heb ik voor het eerst in m’n leven een blanco examen ingediend. A new low …

Engelse Taalkunde II – Fonologie (5 stp): 13 Edit: We gaan voor 15. Hopla!
Ik heb het examen nog niet gemaakt, dus ik werk dit nog wel bij, maar ik zie dit vak alvast goed zitten. De leerstof interesseert me, ik zal er denk ik genoeg tijd voor hebben en het examen ziet er ook niet onoverkomelijk moeilijk uit.

In het algemeen slinger ik een beetje heen en weer tussen berusting/tevredenheid (“ik heb gedaan wat ik kon doen”) en teleurstelling in mezelf (“ik had beter kunnen doen”). Het blijft moeilijk voor mij om het hoofd boven water te houden en het universitaire tempo bij te houden, maar ik blijf mijn studie fantastisch vinden en daar kan ik altijd wel motivatie uit putten. Laten we nu maar gewoon het beste hopen voor de herexamens.

Ik hou van boeken, ik hou van de bibliotheek, en ik hou van goedkope boeken. De bibliotheek van Gent verkocht vorig weekend boeken voor €2, en al de opbrengst zou naar 11.11.11 gaan. Kortom, er was geen enkele reden waarom iemand daar níét naartoe zou gaan!

De kinderboeken, CD’s, DVD’s, videobanden (uhu) en cassettes (uhu!) werden verkocht in het Vredeshuis, maar behalve een CD en DVD voor Karel hebben we daar niet veel gevonden. De boeken voor volwassenen werden verkocht in het Caermersklooster, een gebouw dat ik bijzonder intrigerend vind:

Voor goeie fictieboeken was ik misschien al te laat, maar in de non-fictieboeken hebben we 4 boekjes gekocht uit de serie De kortste introductie: Kosmologie, Architectuur, Sociologie en Psychologie. Het grappige is dat de serie meteen mijn aandacht trok, maar toen Karel de serie herkende als een vertaling van Very Short Introductions viel ik uit de lucht. Ik heb namelijk een aantal boeken uit die serie op mijn lijstje Te lezen staan, maar het zijn er toevallig allemaal die niet in het Nederlands vertaald zijn. Jammer, anders had ik mijn “verzamelingetje” nog kunnen uitbreiden (ik heb iets met series!).

Toen we thuis kwamen heb ik meteen één van de 4 boeken van zijn bibliotheekjasje ontdaan, om er mijn eigen boek van te maken. Al wat ik daarvoor nodig had was een cuttermes, dissolvant (nagellakverwijderaar), een halve rol wc-papier, veel geduld en een pleister voor de snee in mijn hand. Aanschouw het resultaat, in vergelijking met een boek dat wel nog in zijn bibliotheekjasje zit:

Aan de binnenkant van de flap liet de lijm een lichte verkleuring achter (die in het echt veel onopvallender is dan op de foto, ik kreeg de kleuren niet in evenwicht), en er staat natuurlijk ook een stempel in, maar verder: zo goed als nieuw! Yay!

Ik had er al eens eerder over geblogd, maar die lijst was nog maar een beginnetje. Vandaag heb ik er eens werk van gemaakt om wat inspiratie te zoeken en zelf heel wat items toe te voegen aan de lijst, tot ik er tevreden mee was. Om het wat overzichtelijker te maken heb ik de life list z’n eigen pagina gegeven. Ik ben benieuwd! Er staan alvast enkele dingetjes op die binnenkort in orde komen, maar dat komt nog wel ter sprake!

Ik heb nu al van drie andere mensen gehoord die hetzelfde virus opgelopen hebben als mijn Marie-Aurélie vorige week, dus ik dacht, ik blog er snel eventjes over! (Sorry voor de mottige foto’s, ik was niet in staat om screenshots te nemen.)

Ik heb geen idee hoe het heet (het noemt zichzelf “Windows 7 Restore”), hoe ik het opgelopen heb en of het überhaupt te vermijden valt, maar wat ik wel weet is dat ik er helemaal ingetrapt ben, en dat terwijl ik toch wel een redelijk goed afgestelde virussensor heb, normaal gezien. Als er ergens een geurtje aan zit, merk ik het meestal wel, maar dit virus heeft zichzelf goed vermomd.

Eerst kreeg ik van Avira een melding dat er iets in quarantaine gezet was. Dat is wel al eens gebeurd, maar meestal was dat omdat ik zelf iets aan het installeren was waarvan Avira niet goed wist wat het was. Maar ik besteedde er dus geen aandacht aan, wat ik beter wel had gedaan.

Even later kreeg ik een popup van één of ander programma dat zich heel  overtuigend voordeed als een programma dat van Windows zelf uitging. Ik kreeg allerlei verontrustende foutmeldingen over de harde schijf en omdat ik dacht dat het te maken had met het laten vallen van m’n netbook liet ik het programma lopen. Ondertussen kon ik niets meer zien dat op m’n C schijf stond. Omdat ik mijn documenten op de D schijf had gezet en op de C schijf dus enkel de Windows installatie en m’n software stond, maakte ik me niet zo’n grote zorgen, maar toch was het niet fijn dat mijn netbookje helemaal plat lag. Achteraf bleek het virus alle bestanden op de C schijf gewoon op onzichtbaar gezet te hebben, ze waren niet verdwenen.

Uiteindelijk heeft Karel het voor me opgelost, ik heb zijn uitleg proberen te volgen zodat ik er iets van kon bijleren maar vanop afstand was dat niet zo makkelijk. Dus mijn raad is: loop je dit virus op, steek je laptop dan in de handen van de dichtstbijzijnde computernerd.

Vorig weekend trouwde mijn neef, dus gingen mijn mama, zus en ik naar de kapster. Dit is geloof ik de allereerste keer in mijn leven dat ik naar de kapster ben gegaan voor iets anders dan bijknippen, en bovendien is het ook de allereerste keer dat ik me heb laten opmaken door iemand anders. Zotjes, zotjes.

Ik vond de “tijdens” best wel wat hebben, dus is dat momenteel mijn Facebook profielfoto. Yup.

Iemand die je kent gaat trouwen, en ze willen als cadeau het liefst centjes, dus daar moet je al niet meer over nadenken. Goed. Maar dan is altijd weer de vraag: hoe? Enveloppen zijn lame, het moet iets origineels zijn. Vorig weekend stak mama mij een aantal briefjes en een fotokader in de handen, en na een beetje googlen en prutsen bekwam ik dit:

Geld origami! Heel leuk om te doen, en het is eens iets anders, nietwaar. In de envelop zit het kaartje met onze wensen. De hartjes zijn behoorlijk simpel, het hemd valt ook nog wel mee. De broek is gewoon een briefje dat vierdubbel geplooid is aan de lange zijde en dan schuin dubbel geplooid, en het kleed is een aangepaste versie van een gewoon origami kleed, dat was het moeilijkste. Maar natuurlijk zijn er nog heel veel andere mogelijkheden, google maar eens op “money origami” of “dollar bill origami”.

Een tijdje geleden stuitte ik op de serie Sister Wives, die ondertussen net z’n tweede seizoen beëindigd heeft. De reality serie draait rond de Amerikaanse familie Brown, bestaande uit Kody, zijn vier vrouwen Meri, Janelle, Christine en Robyn, en hun 16 (binnenkort 17) kinderen.

Say what?

Welja, ik wist het ook niet, maar polygynie bestaat dus wel degelijk. En niet in één of andere occulte sekte (hoewel dat helaas ook bestaat), maar gewoon in onze westerse wereld. Hier gaat het om een gemeenschap in de Verenigde Staten (vooral in Utah), die zichzelf fundamentalistische Mormonen noemt. De fundamentalisten scheurden zich af van de “gewone” Mormonen toen die in 1890 stopten met polygynie.

Dat klinkt allemaal veel viezer dan het in de realiteit blijkt te zijn, en ik raad dan ook aan om zeker eens een aflevering van de serie te bekijken. De familie Brown is een groep warme, open, intelligente mensen. Ze sturen hun kinderen naar een deftige school en moedigen de oudsten aan om aan hoger onderwijs te denken. Ze werken hard om voor hun familie te kunnen voorzien, en ze proberen om alles te doen wat andere families ook doen. Ze laten hun kinderen vrij om zichzelf te zijn, en vrij in de keuze tussen polygynie en monogamie. Ze hebben, zelfs al zijn ze zo gelovig (in vergelijking met ons), geen problemen met het homohuwelijk en tonen hun kinderen dat je op heel veel verschillende manieren gelukkig kunt zijn. In de uitspraken die ze doen over liefde delen, een betere mens worden, verantwoordelijkheid dragen en kinderen opvoeden zitten heel wat waarheden en wijsheden. Op bepaalde vlakken zijn deze mensen stukken moderner en vooruitdenkender dan veel traditionele Amerikaanse gezinnen.

More power to ya, zeg ik dan. Maar helaas is niet iedereen het daarmee eens. Naar aanleiding van de publiciteit die de serie teweeg bracht werd in Utah een politieonderzoek in gang gezet, en omdat de familie zodanig bang werd dat ze zouden gesplitst worden (aangezien wat ze doen technisch gezien illegaal is en zulke families in het verleden al uit elkaar gerukt werden) moesten ze verhuizen naar de staat Nevada. Ik vind het een beetje belachelijk dat de politie achter gezinnen als de Browns zou gaan, terwijl het duidelijk is dat wat zij doen niemand kwetst, integendeel. Ik hoop van harte dat ze in Nevada een rustiger  leven kunnen leiden, en dat ze daar wat meer zichzelf kunnen zijn.

Ondanks dat ik het dus fantastisch vind dat er voor zulke alternatieve gezinsvormen plaats is in onze (op de keper beschouwd) conservatieve westerse wereld, is er toch één ding waar ik een groot, groot probleem mee heb. Tuurlijk, het is een beetje stom dat de vrouwen geen décolletés of blote schouders mogen tonen. Tuurlijk, het is een beetje ongevoelig om de vraag of ze ook met meer dan 2 personen samen seks hebben te beantwoorden met “no, we don’t get weird”. Tuurlijk, het is een beetje vreemd dat je je verloofde niet mag kussen tot de dag dat je getrouwd bent, en dat je daarvoor hoogstens handjes mag vasthouden. Maar uiteindelijk zijn dat allemaal keuzes die iedereen voor zichzelf maakt, niet? Wat echter helemaal anders zit, is het diepgewortelde idee dat de man het middelpunt, de leider van het gezin is.

De fundamentalistische Mormonen noemen wat zij doen polygamie, maar om precies te zijn gaat het hier om polygynie: één man met verschillende vrouwen. Het omgekeerde daarvan, één vrouw met verschillende mannen, heet polyandrie, en is in deze Mormoonse kringen absoluut uit den boze. Woorden die Kody gebruikte om dat concept te beschrijven zijn “the vulgarity of [the idea] sickens me”, en “it seems wrong to God and nature”. Ho ho, alarmbelletje! Datzelfde alarmbelletje ging ook af bijvoorbeeld toen Kody besloot dat het gezin moest verhuizen, en ook al stonden enkele van zijn vrouwen en tienerkinderen absoluut niet achter dat idee, toch vond hij het zijn verantwoordelijkheid als leider van het gezin om te beslissen wat goed was voor iedereen. Dus werd er verhuisd, en had iedereen zich daarbij neer te leggen.

Ik heb vrienden van verschillende levenswandel, en ik heb de laatste jaren al heel wat bijgeleerd over de vormen die relaties kunnen aannemen. Heel toevallig is dat nu voor mij de “doodgewone” jongen-meisje combinatie, seriële monogamie zoals ze dat noemen, maar ik vind dat dus eerder toevallig dan vanzelfsprekend. Families als deze, die bereid zijn hun leven om te gooien om de wereld te tonen dat het ook anders kan, vind ik bewonderenswaardig en moedig. Maar dat ze bijvoorbeeld het homohuwelijk steunen vind ik eigenlijk niet meer dan logisch, en om dan zo’n straffe uitspraken te doen over een andere gezinsvorm dan die van hen, dat vind ik zeer, zeer teleurstellend. Ze hebben het over “being open minded”, maar ze hebben blijkbaar nog niet gehoord van het feit dat polyandrie bijvoorbeeld in streken in Tibet en Nepal even normaal is als monogamie, en dat polygynie dus niet de enige vorm van of een synoniem voor polygamie is. Om nog maar te zwijgen over polyamorie natuurlijk, waarbij het vaak veel minder om huwelijken en kinderen draait en waarbij de mogelijkheden qua samenstelling nog veel uiteenlopender zijn.

Nu goed, op dat misogyne element na blijft de serie een echte eye opener. Ik begon aan de eerste aflevering met de typische houding van lichtjes afkeurige nieuwsgierigheid, en ik vond mezelf al behoorlijk open minded hiervoor. Gaandeweg is die afkeurige houding afgenomen en ben ik tot de conclusie gekomen dat ik nog lang niet zo open minded was als ik wel dacht, en dat er nog zoveel stereotypes zijn die zoveel mensen ervan weerhouden om echt zichzelf te zijn. We zijn al ver gekomen, da’s waar. Maar er zijn nog zoveel andere manieren om te leven, om liefde te delen en om gelukkig te zijn.