Woensdag hadden we het in de les Geschiedenis en Cultuur van de Nederlanden over migratie, en vandaag las ik erover bij Kathleen. En dat zette me aan het denken.
Al een hele tijd zit ik met een min of meer bepaald toekomstbeeld in m’n hoofd. Binnen afzienbare tijd zie ik mezelf in een studiootje of appartementje ergens in het centrum van Gent, ik studeer af en word leerkracht Engels en Nederlands (of misschien iets anders), we verhuizen naar een charmant rijtjeshuisje (nog steeds in centrum Gent), er komt een kat en een hond, kindjes waarschijnlijk, we rijden met de fiets naar het werk, …
Soms heb ik me wel al eens kort afgevraagd of ik niet in een ander land zou willen wonen, maar dan dacht ik meteen, oh nee! Dan zou ik mijn familie moeten missen, en m’n vrienden, en Gent, en gewoon, het is hier tof. Maar is het hier wel zo tof? En zie ik m’n familie niet sowieso al weinig? En heb ik hier wel zoveel vrienden?
Veel heeft ook te maken met hoe ik sta tegenover België en Belgisch zijn. Soms voel ik me trots op m’n land, maar veel vaker draai ik met m’n ogen bij het zoveelste nieuwsbericht over iets dat hier vierkant draait. Eigenlijk voel ik me meer Vlaams, en ik denk dat “in Vlaanderen wonen” niet inherent is aan Vlaams zijn. Er zijn genoeg Vlamingen over de hele wereld die zich goed in hun vel voelen als Vlamingen, maar daarom niet in Vlaanderen wonen. Denk ik. Nee?
Het zou ook anders kunnen gaan, dus. Misschien krijgt Karel ooit een job in het buitenland aangeboden of zoiets. Of misschien zouden we gewoon op een bepaald moment kunnen zeggen, alright, we zijn ermee weg. Ik zou leerkracht Nederlands kunnen worden in het buitenland, of iets anders in die richting. (Ik heb een klasgenote uit Kosovo die in Vlaanderen opgegroeid is maar die van plan is om met haar diploma Engels en Nederlands terug naar Kosovo te gaan, en naar het schijnt zal ze daar als perfect tweetalig Kosovaars-Nederlands gemakkelijk aan de bak geraken, dus misschien is dat nog zo’n stom idee nog niet.)
Aangezien ik dus ook Engels studeer kan mijn Engels er nog wel mee door (haja), dus een Engelssprekend land misschien? Canada is mooi, maar ik weet niet, het weer en zo. De mentaliteit van het Verenigd Koninkrijk staat mij ook wel aan (in bepaalde opzichten lijkt die best wel op de Belgische/Vlaamse), maar daar is het weer ook niet veel soeps. Australië of Nieuw-Zeeland lijken me pretty awesome. De Verenigde Staten zijn al bij voorbaat uitgesloten, daar zou ik echt nooit mijn draai kunnen vinden. Of misschien ergens waar ze Nederlands spreken! Suriname? De Nederlandse Antillen? Hoewel het weer daar waarschijnlijk te veel van het goede zou zijn voor mij (te warm, te vochtig).
In het vijfde en zesde middelbaar droomde ik ervan om na het middelbaar een jaartje in het buitenland te gaan studeren, met AFS. Liefst in de Verenigde Staten. Om financiële redenen is dat niet doorgegaan, maar het idee is nooit echt weggegaan. In mijn vorige studie had ik ook wel de eerste (vrijblijvende) stappen ondernomen om misschien op Erasmus te gaan, maar dat is dus ook niet doorgegaan wegens het niet bepaald ideale verloop van mijn studie (om het eufemistisch uit te drukken). Dit jaar heb ik opnieuw mijn oor te luisteren gelegd, maar al snel heb ik besloten dat het niet voor mij zou zijn, niet deze keer, niet nu. Jammer, zeer zeker.
“Het buitenland” spreekt mij aan. Andere culturen, andere gewoonten, ideeën, wereldbeelden, … Iedere keer als ik in aanraking kom met Erasmusstudenten vraag ik die mensen de oren van het hoofd over alles dat ik altijd al wou weten over hun land. Wat er in de supermarkten ligt in Roemenië, wat vrijheid van godsdienst betekent in Indië (mind boggling, that one!), hoe het voelt om in een nóg kleiner land dan België te wonen (zijnde Luxemburg), waarom iemand Nederlands studeert in Joegoslavië, hoe Spanjaarden uitgaan, … Ongemeen boeiend, en absoluut niks dat je in handboeken zou terugvinden. Op reis gaan vind ik ook awesome, maar het is niet genoeg, want het voelt altijd aan als het land bekijken vanop een afstandje, zonder je echt in de cultuur onder te dompelen.
Dus ja, emigreren. Misschien ooit. Wie weet?
Het lijkt me toch gemakkelijker gezegd dan gedaan als je nog nooit voor langere tijd in het buitenland vertoefd hebt. Na meer dan drie maanden in Siberië kan ik zelfs nog altijd niet zeggen of ik het wel gewoon zou kunnen worden in het buitenland.
Vertrek gewoon, naar om het even waar, maar zonder bruggen door te branden, zodat je nog altijd terug kan. Het gras lijkt altijd groener aan de overkant, maar wie zegt dat het daar werkelijk zoveel beter is? Ok we hebben geen regering en er gebeuren vaak domme dingen, dingen die we liever anders zouden zien, maar noem me eens een land waar dat niet zo is?
Het beloofde land bestaat niet echt hoor, het is wat je er zelf van maakt.
Naar het buitenland gaan voor langere tijd is inderdaad geen beslissing die je zomaar neemt, maar uit eigen ervaring met mijn internationale medestudenten (ik ben momenteel zelf op erasmus) kan ik wel zeggen dat als je het echt overweegt dan is het meestal wel iets dat u zeer goed zal bevallen. Er zijn natuurlijk meerdere factoren (bestemming, periode, etc.), maar als de vonk van interesse er is zou ik aanraden om het toch eens te proberen om voor langere tijd naar het buitenland te gaan, zij het voor een stage, studie of om te werken.
Emigreren is wel direct een grote stap. Jammer dat je niet op Erasmus gegaan bent, dat is wel een zeer goede tussenstap. Maar er zijn andere mogelijkheden (AIESEC, inleefreizen, bouwkampen, etc.). Dus ogen open houden! Want anders heb je er later misschien spijt van en dat willen we vermijden, niet?
n
“It is not the things you do in life you regret on your deathbed, it is the things you don’t.”
Een site die je zeker zal interesseren: http://whatisstephenharperreading.ca./
Canada lijkt mij nog altijd een geweldig land, maar mijn enthousiasme om er te gaan wonen is toch wat geminderd nadat ik merkte wat voor een Prime Minister ze wel hebben…
In ‘t buitenland gaan wonen is super interessant en verrijkend. Ik zou het echt iedereen aanraden. Het vervult de clichés van je horizon verbreden en je grenzen verleggen.
Ik zou het wel niet doen omdat je hier te veel met je ogen draait door al wat er in ons landje gebeurt. Want België blijft op vele vlakken één van de beste landen ter wereld om te wonen.
Maar als het blijft kriebelen, vertrek! Voor korte, middellange of lange termijn. Hou je ogen open, ontdek, leer en geniet! Veel succes!
Wacht, wacht, hoe verklaar je het feit dat je een jaar naar de Verenigde Staten wilde … maar dat je (net enkele zinnen daarvoor) stelde dat je daar nooit je draai zou vinden?
Een soort van socio-antropologische geboeidheid?
Ik had me graag een jaar in de cultuur ondergedompeld, in een poging om ze wat beter te snappen. Maar ik zou er nooit mijn eigen cultuur van kunnen maken.
Hmm, makes sense. Goed antwoord!
Hihi, bedankt.