Pimpajoentje.be

Woensdag hadden we het in de les Geschiedenis en Cultuur van de Nederlanden over migratie, en vandaag las ik erover bij Kathleen. En dat zette me aan het denken.

Al een hele tijd zit ik met een min of meer bepaald toekomstbeeld in m’n hoofd. Binnen afzienbare tijd zie ik mezelf in een studiootje of appartementje ergens in het centrum van Gent, ik studeer af en word leerkracht Engels en Nederlands (of misschien iets anders), we verhuizen naar een charmant rijtjeshuisje (nog steeds in centrum Gent), er komt een kat en een hond, kindjes waarschijnlijk, we rijden met de fiets naar het werk, …

Soms heb ik me wel al eens kort afgevraagd of ik niet in een ander land zou willen wonen, maar dan dacht ik meteen, oh nee! Dan zou ik mijn familie moeten missen, en m’n vrienden, en Gent, en gewoon, het is hier tof. Maar is het hier wel zo tof? En zie ik m’n familie niet sowieso al weinig? En heb ik hier wel zoveel vrienden?

Veel heeft ook te maken met hoe ik sta tegenover België en Belgisch zijn. Soms voel ik me trots op m’n land, maar veel vaker draai ik met m’n ogen bij het zoveelste nieuwsbericht over iets dat hier vierkant draait. Eigenlijk voel ik me meer Vlaams, en ik denk dat “in Vlaanderen wonen” niet inherent is aan Vlaams zijn. Er zijn genoeg Vlamingen over de hele wereld die zich goed in hun vel voelen als Vlamingen, maar daarom niet in Vlaanderen wonen. Denk ik. Nee?

Het zou ook anders kunnen gaan, dus. Misschien krijgt Karel ooit een job in het buitenland aangeboden of zoiets. Of misschien zouden we gewoon op een bepaald moment kunnen zeggen, alright, we zijn ermee weg. Ik zou leerkracht Nederlands kunnen worden in het buitenland, of iets anders in die richting. (Ik heb een klasgenote uit Kosovo die in Vlaanderen opgegroeid is maar die van plan is om met haar diploma Engels en Nederlands terug naar Kosovo te gaan, en naar het schijnt zal ze daar als perfect tweetalig Kosovaars-Nederlands gemakkelijk aan de bak geraken, dus misschien is dat nog zo’n stom idee nog niet.)

Aangezien ik dus ook Engels studeer kan mijn Engels er nog wel mee door (haja), dus een Engelssprekend land misschien? Canada is mooi, maar ik weet niet, het weer en zo. De mentaliteit van het Verenigd Koninkrijk staat mij ook wel aan (in bepaalde opzichten lijkt die best wel op de Belgische/Vlaamse), maar daar is het weer ook niet veel soeps. Australië of Nieuw-Zeeland lijken me pretty awesome. De Verenigde Staten zijn al bij voorbaat uitgesloten, daar zou ik echt nooit mijn draai kunnen vinden. Of misschien ergens waar ze Nederlands spreken! Suriname? De Nederlandse Antillen? Hoewel het weer daar waarschijnlijk te veel van het goede zou zijn voor mij (te warm, te vochtig).

In het vijfde en zesde middelbaar droomde ik ervan om na het middelbaar een jaartje in het buitenland te gaan studeren, met AFS. Liefst in de Verenigde Staten. Om financiële redenen is dat niet doorgegaan, maar het idee is nooit echt weggegaan. In mijn vorige studie had ik ook wel de eerste (vrijblijvende) stappen ondernomen om misschien op Erasmus te gaan, maar dat is dus ook niet doorgegaan wegens het niet bepaald ideale verloop van mijn studie (om het eufemistisch uit te drukken). Dit jaar heb ik opnieuw mijn oor te luisteren gelegd, maar al snel heb ik besloten dat het niet voor mij zou zijn, niet deze keer, niet nu. Jammer, zeer zeker.

“Het buitenland” spreekt mij aan. Andere culturen, andere gewoonten, ideeën, wereldbeelden, … Iedere keer als ik in aanraking kom met Erasmusstudenten vraag ik die mensen de oren van het hoofd over alles dat ik altijd al wou weten over hun land. Wat er in de supermarkten ligt in Roemenië, wat vrijheid van godsdienst betekent in Indië (mind boggling, that one!), hoe het voelt om in een nóg kleiner land dan België te wonen (zijnde Luxemburg), waarom iemand Nederlands studeert in Joegoslavië, hoe Spanjaarden uitgaan, … Ongemeen boeiend, en absoluut niks dat je in handboeken zou terugvinden. Op reis gaan vind ik ook awesome, maar het is niet genoeg, want het voelt altijd aan als het land bekijken vanop een afstandje, zonder je echt in de cultuur onder te dompelen.

Dus ja, emigreren. Misschien ooit. Wie weet?

Ik ben moe.

Er wordt veel van mij verwacht. Er wordt naar mij gekeken, er wordt tegen mij gesproken, en er wordt vanalles van mij verwacht.

Er moeten papers geschreven worden, veel papers. En er moeten presentaties gegeven worden, en groepswerken gemaakt, en boeken gelezen. En artikels en dichtbundels en toneelstukken ook. Er moet naar de les gegaan worden, veel te vaak om 8u30 al. Er moet opgelet worden en er moeten notities verwerkt worden.

Dan moet er hier af en toe eens opgeruimd worden. En gekuist en zo. En de afwas moet gedaan worden (al een hele tijd). Boodschappen doen gebeurt niet zo vaak meer. Koken is maanden, zo niet jaren geleden.

Er moet af en toe vergaderd worden, met het GUK. Gezongen wordt er niet meer dit semester, mijn stem legde er het bijltje bij neer en mijn gestresseerde hoofd slaakte stiekem een zucht van opluchting bij al die vrijgekomen dinsdagavonden. Dinsdagavonden die aan schoolwerk besteed kunnen worden, of aan slapen.

Op vrijdagavond moet het hele boeltje hier in een trekrugzak gepleurd worden en moet er getramd, getreind en gestapt worden, naar het verre Veurne. Zaterdag is een rustdag (wakker worden in mijn eigen bed, een knuffel van de mama, lekker en gezond eten, twee uur in bad zitten, gaan slapen in mijn eigen bed). Maar niet heus, want het studeren houdt niet op. Zondagnamiddag begint het hele circus terug opnieuw, maar dan in de omgekeerde richting.

Nooit ben ik thuis, want Veurne, dat is waar mijn ouders wonen, en Gent, dat is waar mijn kot is, maar thuis, nee, ik zou niet weten waar dat is.

Ik mis het zingen. Vanavond legde ik me stiekem op een bankje te luisteren, met m’n ogen dicht. Twee jongens zaten verderop, op een ander bankje, hetzelfde te doen. Halverwege de repetitie ging ik naar buiten, en één van de twee jongens zei op een respectvolle fluistertoon, “super, hé.”

Ja, super.

Mijn lief werkt, en dat moet overdag. Hij woont thuis, en dat moet ‘s avonds, en ‘s ochtends. Ik studeer, en dat gebeurt op minder regelmatige momenten. Onze schema’s passen niet zo goed in elkaar. Soms lunchen we eens samen, een klein uurtje lang. Soms ben ik eens bij hem thuis, maar echt handig is dat niet. Meestal zitten we op mijn kot. Dat te klein is om een thuis te zijn.

Studeren. Zingen (stilletjes, in mezelf). Slapen. Eten. Mijn lief missen. Studeren. Naar het plafond liggen staren in het midden van de nacht.

Ik ben moe.

Het Nederlands kan ongelofelijk en onnodig ingewikkeld zijn, da’s waar. Maar sommige dingen zijn echt poepsimpel. Je moet ze gewoon weten, en ik val nog bijna dagelijks uit de lucht als ik ontdek dat een bepaald woord of een zekere uitdrukking fout is of anders moet. Dus dacht ik om er zo eens wat op te sommen, zeker niet om de betweter uit te hangen, maar gewoon, omdat je maar nooit weet dat iemand er iets mee is.

• Een gouden tip: twijfel je over iets, zoek het dan op op VRTtaal.net of Taaladvies.net.
• ‘Sowieso‘ is een leenwoord uit het Duits dat zijn spelling behouden heeft, dus met s en niet met z.
• ‘Alleszins‘ spel je naar analogie met geenszins, dus daar moet nergens een d in.
• D of t? Opnieuw, poepsimpel, je moet gewoon de regeltjes kennen — en dat zijn er écht niet veel! Onthoud:
  1. 2^e en 3^e persoon enkelvoud tegenwoordige tijd: stam + t (jij danst, hij danst – jij antwoordt, hij antwoordt).
  2. inversie: 2^e persoon enkelvoud tegenwoordige tijd met het onderwerp ‘je’ of ‘jij’ na het werkwoord in plaats van ervoor: stam (dans jij? antwoord jij?).
  3. voltooide deelwoorden: ge + stam + d/t (gedanst, geantwoord). D of t? als de laatste letter van de stam in ‘t kofschip zit (dus t, k, f, s, ch, p) is het t, in alle andere gevallen is het d. Twijfel je? Verlengen maar, en dan hoor je vanzelf wat er komt (ik danste, ik antwoordde).
  • De enige plaats waar dus de combinatie ‘dt’ kan voorkomen is bij een stam op d (antwoord, bid, vind, …) in de 2^e of 3^e persoon enkelvoud tegenwoordige tijd.
• Onzijdige woorden (het-woorden) krijgen ‘dat‘, mannelijke en vrouwelijke woorden (de-woorden) krijgen ‘die‘. Het boek dat, het meisje dat, de kast die, de brief die, … Wat nóóit juist is, is in deze situatie ‘wat’ gebruiken: *Het boek wat op tafel ligt. Brrr.
  
• Voornaamwoordelijke bijwoorden (wat een heerlijke benaming hé) bestaan uit een bijwoord van plaats (er, hier, daar, waar, …) en een voorzetsel (van, op, in, …), en worden altijd aan elkaar geschreven. Ervan, hierop, daarin, waarmee, … Ze kunnen natuurlijk gesplitst worden als er een zinsdeel tussen staat (Hij heeft er genoeg van), maar als er geen zinsdeel tussen staat, schrijf je ze aan elkaar.
• ‘Zo’n‘ is een samentrekking van ‘zo een‘ en kan dus enkel gebruikt worden bij substantieven in het enkelvoud (zo’n boot). Voor substantieven in het meervoud wordt ‘zulke‘ gebruikt (zulke boten).
• ‘Per se‘ en ‘in se‘ zijn Latijnse uitdrukkingen, en krijgen dus geen accent op de e.
• Beginnen + te + infinitief, en durven + te + infinitief (er zijn er misschien nog, ik weet het niet, maar van deze twee ben ik het alleszins zeker). Die ‘te’ moet erbij, dus in feite is de slogan van de UGent (‘Durf denken’) fout.
• ‘In bijlage‘, wat je in veel e-mails leest, is eigenlijk fout. Juist is ‘als bijlage‘ of ‘in de bijlage‘.

Zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan (voor het onderdeel Taalzorg van Nederlandse Taalvaardigheid hebben we zo al hele pagina’s mogen vanbuiten blokken), maar zo is het wel genoeg zou ik denken. Oh, misschien nog dit grappige overblijfseltje uit een ver verleden:

• Als iemand niest, hoor je te zeggen “U niest”, en die persoon wordt dan verondersteld te antwoorden “Fijn dat u het opmerkt” of “Danku voor de attentie”. Echt waar! Deze pas ik zelf toe trouwens, gewoon omdat het grappig is.

Heeft iemand hier misschien een hoge resolutieversie van? Ik ga dit afprinten en op mijn kot aan de muur hangen, denk ik.

Ik ben een hondenmens, met volle overtuiging! Maar ik hou ook wel van katjes hoor. Als ze hun nagels en tanden thuis houden.