Pimpajoentje.be

‘t Was lichtfestival in Gent, er waren een heleboel lichtjes overal. Maandag heb ik weer een examen, maar ik wou er wel graag heen dus deden we dat gewoon. Bovendien zijn Karel en ik vandaag één jaar samen, dat treft, zeg!

Vooral van het schouwspel op de Korenmarkt was ik onder de indruk; op de Post Plaza werd een prachtig sprookje geprojecteerd, je had het echt moeten zien. Het brandende Belfort zag er ook behoorlijk hip uit, en de lampjes op de foto hierboven spellen vanuit de lucht gezien ‘hier licht Gent’.

Eén jaar geleden gingen Karel en ik spaghetti eten in de Kastart en zaten we heel verlegen in onze pasta te draaien, ik weet het nog goed. Na het eten moest Karel weg, dus namen we afscheid op de hoek van de straat. En toen kusten we, voor het eerst in het openbaar, en huppelde ik met vlinders in m’n buik en een brede glimlach op m’n gezicht de straat uit. Even later kozen we die avond als de begindatum van ons wij-zijn: 29 januari.

Plots waren we een jaar later, en gingen we samen naar het lichtfestival. Om mijn liefje te verrassen had ik stiekem een fles Kidibul meegesmokkeld in mijn rugzak, en ik wachtte op het goede moment om die boven te halen. Onderweg naar huis liepen we ineens recht op de straathoek in kwestie af, en ik kon geen betere plek bedenken. (En niemand die raar opkijkt van twee mensen die op een straathoek Kidibul staan te drinken en al giechelend foto’s staan te maken, only in Gent, hé.)

Ook deze keer huppelde ik met vlinders in mijn buik en een brede glimlach op mijn gezicht de straat uit, deze keer met mijn liefje aan mijn hand Het was van begin tot einde een fantastisch jaar, en ik zie ‘m nog grager dan toen!

Gezien bij Michel: een visualisatiedink voor je netwerk op LinkedIn. Hip!

Die enkele paarse bolletjes, dat zijn mensen uit het middelbaar. De oranje zijn er van Artevelde en de groene van de UGent. Die van Artevelde zijn wellicht met meer omdat ik daar drie jaar gestudeerd heb en aan de UGent nog maar anderhalf, en in die richting zaten ook proportioneel meer mensen die online aanwezig zijn (aja, logisch). De blauwe explosie links is de blogosfeer. Gek toch, hoe dat mijn connecties op LinkedIn overheerst; ik zou het eigenlijk eens moeten bekijken op Facebook, hoe de verhouding daar zit.

Dit zijn de gemeenschappelijke connecties met Karel, en het verbaast me eigenlijk wel hoe weinig dat er zijn. We kennen elkaar toch al 4 jaar, en ik had eigenlijk het gevoel dat we veel meer gemeenschappelijke kennissen hebben.

Interessant hé. Ik ben fan van visualisatie van gegevens. Ik denk dat ik in een volgende blogpost eens wat grafiekjes maak om de verhouding van connecties op LinkedIn versus Facebook te visualiseren.

Het is vandaag gedichtendag! Ik was het bijna vergeten, want als je niet meer in het middelbaar zit wordt daar helaas niet meer over gepraat, zeker niet aangezien het nu examens zijn. Maar gelukkig zag ik het passeren op Twitter. Een gedicht, dus!

Ik dacht meteen aan Toon Hermans, één van mijn favoriete dichters. Ik hou heel erg van zijn poëzie: eenvoudig gezellig Hollands, zonder grote woorden en vergezochte vergelijkingen, met eenvoudige rijmschema’s, en meestal zit hij er met zijn boodschap boenk op. Zo ook met dit gedicht, ‘geluk’:

Geluk is geen kathedraal,
misschien een klein kapelletje.
Geen kermis luid en kolossaal,
misschien een carrouselletje.

Geluk is geen zomer van smetteloos blauw,
maar nu en dan een zonnetje.
Geluk dat is geen zeppelin,
‘t is hooguit ‘n ballonnetje.

Ik ben zelf een enorm stresskonijn bij tijden, en ik kan me ook wel eens opwinden over zaken die er niet toe doen. Maar gasten, serieus, we moeten daarin niet gaan overdrijven hé.

Aan de UGent wordt beetje bij beetje een nieuw online platform in gebruik genomen, genaamd Oasis. Elk nieuw project gaat gepaard met wat kinderziektes, dat weet iedereen. En administratie in een groot bedrijf kan al eens fout lopen, dat weet ook iedereen. Maar heb geduld en alles komt in orde. Post dus niet berichten op Minerva als “Op de startpagina van Minerva wordt er gemeld dat de examenresultaten vanaf dit semester via Oasis zullen worden meegedeeld. Gaat dit zonder problemen verlopen, en zullen er niet opnieuw twee vakken ontbreken, zoals het geval was bij mijn examenrooster?” en ga daarna niet onmiddellijk naar de studentenadministratie mailen. Wat moeten die mannen daar nu op antwoorden, “neen, er gaan zich geen problemen voordoen, en als die zich wel voordoen, mail ons dan wanneer het probleem in kwestie zich voordoet”?

Of mensen die beginnen werken zijn. Ik begeef mij nu op gevaarlijk terrein, want zelf ben ik nog student, dus ik kan het niet weten. Maar toch kan ik niet anders dan me afvragen, “really?” als ik weer ergens hoor dat iemand in het werk verdrinkt en dus geen tijd meer heeft voor vrienden. Neem uzelf niet zo serieus, straks zit je op je 25e al met een burnout. Je moet geen bedrijf leiden hé. Dat is nog iets anders dat. Ja, ‘t zijn gedurfde uitspraken, maar ik voel de nood om deze ergernis met u te delen.

Oh en dat nieuwe Facebookprofiel (dat ondertussen al niet meer zo nieuw is). Zelf had ik zoiets van, oh iets nieuws, laten we eens kijken wat dat is. Oh dat dat en vind ik leuk, dat ook, ok dit en dat is wel vervelend, maar daar zetten we ons over nietwaar. En wat hoor ik dan van alle kanten: OMFG! Een nieuw profiel! Hoe durft Facebook ons dat aandoen! Het is afgrijselijk! … Het is een website, mensen. Niet relevant voor uw levensgeluk.

Mensen die niet weten wat een zware tweede zit is omdat ze zoiets nog nooit van dichtbij gezien hebben, die bij elk examen luidkeels verkondigen dat ze gebuisd gaan zijn! En dat hun ouders zoooo kwaad gaan zijn! En dat dat het einde van hun leven as they know it zal zijn! En …! Die mensen, die doen mij al helemaal met mijn ogen draaien. Neen, je gaat niet voor elk examen gebuisd zijn. En je ouders zullen je een knuffel geven en zeggen, “je hebt je best gedaan, dat ene herexamen is zo erg niet.” En je leven zal verdergaan.

En zo gaat de lijst maar door. Dan ben ik dus raar als ik bij bovenstaande situaties gewoon m’n schouders ophaal en zeg “ach”. Maar is het nu zo gek dat ik van mening ben dat dat allemaal echt niet zo belangrijk is, en dat de wereld niet rond mij en mijn gemakszucht (of dus rond jou en jouw gemakszucht) draait?

(Voel je vooral niet persoonlijk aangesproken, ik wil hier niemand viseren hé, ik heb het gewoon over ‘mensen’ in het algemeen. Het gaat niet over jou, beloofd!)

Ik heb een beetje van een ongebruikelijke relatie met vlees. Ik zou mezelf geen vleeseter noemen, maar een vegetariër ben ik ook niet, en van zodra ik mijn uitleg daarmee begin zeggen mensen altijd, maar huh, je bent toch het één of het ander?

The thing is: ik kan me heel goed vinden in vegetarisme, maar niet volledig. Ik ben tegen dierenmishandeling natuurlijk, maar belangrijker is dat ik van mening ben dat mensen tegenwoordig gemiddeld te veel vlees eten. Vroeger was ons dieet gebalanceerder, maar sinds we in deze moderne tijden de middelen hebben om veel vlees te eten doen we dat ook, en dat is niet meer in verhouding met de hoeveelheid vlees die we maar nodig hebben. Dus eet ik minder vlees.

Een tweede belangrijke reden waarom ik minder vlees eet, is dat er heel wat soorten vlees zijn die ik niet lust. Vooral grote stukken vlees, van koeien en varkens, vind ik echt niet appetijtelijk. Schelletjes hesp of salami op mijn boterham vind ik heel lekker, en bolognaisesaus vind ik geen bolognaisesaus zonder kleine brokjes gehakt erin, maar zo’n dikke droge lap vlees of van die vieze grote gehaktballen in mijn bord, meh.

Maar het is dus moeilijk uit te leggen aan mensen waarom ik minder vlees eet en wat ik dan precies wel of niet eet. Mijn mama en mijn lief weten wat ze mij niet moeten voorschotelen en waar ze mij blij mee maken, maar als ik op kamp ga schrijf ik me meestal in als vegetariër, uit voorzorg. Of als ik bijvoorbeeld bij vrienden ga eten, kunnen die niet echt inschatten of ik iets waar vlees in zit graag ga eten. En dat vind ik dus best wel vervelend allemaal. Ik wou dat er een simpele regel was, maar als die er is heb ik er tot nu toe mijn vinger nog niet kunnen op leggen. Dus, om het met een lijstje te zeggen:

Eet ik liever niet:

• varkensvlees
• lamsvlees/schapenvlees
• paardenvlees & konijnenvlees (deze twee wel uit principe — ik weet het, beetje hypocriet van me)
• koeienbiefstuk (we eten thuis altijd struisvogelbiefstuk)
• koteletten, brochetten, cordon-bleu, schnitzel, blinde vink, braadworst, hamburgers, kortom: zo’n beetje alles dat de gemiddelde Vlaming naast zijn groentjes en patatjes zou leggen
• stoofvlees (gemaakt door iemand anders dan mijn mama)

Eet ik wel graag:

• charcuterie (schelletjes hesp, salami, …)
• bolletjes in tomatensoep
• fijne brokjes gehakt in pastasauzen ed
• gevogelte (kip, kalkoen, …)
• vis
• bloedworst met appelmoes
• Ardeens gebraad
• stoofvlees (enkel dat dat mijn mama maakt, met pruimen erbij)

De enige lijn die erin te trekken valt is de grootte en hoeveelheid van het vlees, maar daar zijn dus uitzonderingen op, zoals bloedworst en Ardeens gebraad, en stoofvlees van mijn mama. En er zijn ook een aantal soorten charcuterie die ik niet lust.

Dus ja, ik weet het, ik ben een rare. En een ambetante om voor te koken. En een beetje hypocriet. Mijn oprechte verontschuldigingen aan iedereen aan wie het aanbelangt.

Tijd voor een nieuw thema. Ik heb het maar rap-rap wat aangepast dus er zullen nog wel wat onvolmaaktheden in zitten, maar ach. Ik was het vorige toch echt wel beu aan ‘t geraken!

Het nieuwe thema heet Kronos en komt van FabThemes.com (dat momenteel plat ligt, maar je kunt hun thema’s ook elders vinden). Er zaten nog wat extra leukigheidjes in die ik eruit gelaten heb, dus nu is het lekker simpel. Zo.

Via een blog (ik kan me niet meer herinneren welke, sorry!) kwam ik op een interessante kaart in de Koninklijke Bibliotheek van België terecht. In ‘t kort: in de achttiende eeuw maakte ene graaf Jozef de Ferraris een kaart van de Oostenrijkse Nederlanden, in opdracht van Karel van Lotharingen. Hij maakte een gedetailleerde kaart in kleur enkel bestemd voor keizerin Maria-Theresia, de Carte de cabinet, en een minder gedetailleerde kaart voor het grote publiek, de Carte marchande of Carte chorographique, en dat allemaal in minder dan zeven jaar. Van de Carte de cabinet werden drie exemplaren vervaardigd, die nu in Den Haag, Wenen en Brussel bewaard worden. Dat laatste exemplaar werd ingescand. En dat vind ik dus de maks.

Hieronder zie je Veurne in de 18e eeuw, Veurne nu op satellietfoto, en Veurne nu op Google Maps. Het huisje is waar ik woon, maar dat had je vást al geraden. Ik heb er ook een geanimeerde gif-afbeelding van gemaakt, om de afbeeldingen makkelijker te kunnen vergelijken. Interessant weetje: onze straat, de Proostdijkstraat, is aangelegd langs de Proostdijkvaart, die er nu niet meer is maar waarvan een stuk nog onder de grond zou doorlopen hier aan de overkant van de straat. Boeiend hé.

Haha, Veurne had wel een heel aantal poorten hé, als je bedenkt dat je op drie minuten rond het centrum gereden bent. En ook: zo cool, dat het water voor een deel nog de oude stadsmuren volgt

Ook mijn kot in Gent heb ik opgezocht. De straat zelf bestond nog niet, maar ik leerde wel dat het begijnhof in mijn buurt toen de hele wijk besloeg (of zo ziet het er toch uit), en dat het grasplein voor de kerk waar ik in de zomer soms wat van het zonnetje ga genieten, toen nog een kerkhof was. Jakkes.

Zelfs het huis van mijn liefje in De Pinte heb ik gevonden, maar ik moet bekennen dat ik er ettelijke minuten naar gezocht heb en dat ik het alleen teruggevonden heb dankzij het Scheldeveldekasteel. Hoera voor het Scheldeveldekasteel.

Het lijkt erop dat nagenoeg heel Vlaanderen op de kaart staat, dus ik zou zeggen: zoeken maar! ‘t Is moeilijker dan je denkt. Wat was er op de plaats van jouw huis op het einde van de achttiende eeuw?