Pimpajoentje.be

Het ene moment begin je aan het nieuwe semester, dan knipper je met je ogen en het andere moment is dat semester alweer bijna voorbij! De tijd vliegt, maar dat wil dus zeggen dat het nu bijna Kerstmis is en dat ik dus al volop van de kerstsfeer aan het genieten ben.

Nog voor Sinterklaas het land uit was (oeps) had ik hier al een kerstboom gezet, ik kon gewoon niet wachten! Het is niet echt een mooie kerstboom (het is de oude boom die vroeger bij mijn ouders thuis stond en die ze nu niet meer gebruiken), maar hij heeft me geen cent gekost en het gaat natuurlijk om het idee! Het is trouwens de eerste keer dat ik hier in Gent überhaupt een kerstboom heb, dus ik ben er allang blij mee.

Als het aan mij lag had ik verder het hele appartement bedolven onder de slingers en ballen, maar ik moest me een beetje inhouden van mijn lief, dus heb ik het verder gehouden bij deze schattige kerstmannetjes. Eentje op de parlofoon en eentje op een lampje naast de TV:

Het derde kerstmannetje is terecht gekomen op de adventskalender die ik van Kimsje kreeg, waarin voor elke dag een chocolaatje zit, yum!

Ik vond het jammer dat we geen kerststalletje hadden, dus toen ik deze doe-het-zelfkerststalmannetjes tegenkwam ben ik meteen aan de slag gegaan. Sinds vandaag staan deze koddigaards dus ook onder onze boom!

Verder passeer ik ook elke dag meerdere keren over het Sint-Pietersplein, langs Winterdroom. Ik vind het best wel een gek concept, het is precies een kruising tussen een kerstmarkt en een kermis, met een reuzenrad en een schaatspiste. Gek, maar wel leuk! Vorige week ben ik met Karel op het reuzenrad geweest, woooh dat ging hoog! Maandag ben ik met Julie de schaatspiste eens gaan verkennen toen we allebei geen les hadden. Het voordeel daarvan was dat het rustig was, maar de schaatspiste is niet zo groot dus echt uitbundig hebben we niet kunnen schaatsen. Ach, het was sowieso tof, ik ga veel te weinig schaatsen!

Verder ben ik al volop aan het stressen over wat ik in hemelsnaam ga aandoen met Kerstavond en Kerstmis. En wat doet jullie alvast helemaal in de kerstsfeer komen?

Dit is deel 1 uit een reeks van 5 blogposts over Lissabon. (Wil jij ook naar Lissabon, wat ik absoluut kan aanraden, zoek dan even op hotel Lissabon op accorhotels.com!)

Deel 1 – 2 – 3 – 4 – 5

Zoals ik drie miljoen jaar geleden beloofd heb, volgt nu dan eindelijk het reisverslag dat jullie nog van me tegoed hadden! In september 2010 (yep, da’s meer dan een jaar geleden, oepsie) trokken Karel en ik naar Lissabon, om eens even weg te zijn van de drukte. We hadden in september precies 5 dagen tussen de laatste dag van mijn vakantiejob en de dag van Karels proclamatie, dus boekten we in augustus impulsief een reisje.

Omdat het daar zo plezant was en ik dus zoveel foto’s heb om met jullie te delen ga ik dat in 5 blogposts doen, eentje per dag. Te beginnen met: zaterdag!

We waren die ochtend al héél vroeg opgestaan (om 4u) om op tijd op de luchthaven te zijn, want we zouden al vroeg in de voormiddag vliegen. Daardoor konden we op het vliegtuig van de zonsopgang genieten.

Aangekomen in Lissabon namen we een pendelbus naar het centrum, waar we lunchten op een terrasje.

Na de lunch moesten we nog even wachten voor we in de jeugdherberg binnen konden, dus gingen we aan de haven van het uitzicht zitten genieten.

Ik had die nacht niet veel geslapen, dus profiteerde ik ervan om een dutje te doen. Een zacht windje, rustig kabbelend water, perfecte temperatuur … Wat een zalig dutje was me dat!

Toen we in de jeugdherberg aankwamen, waren we aangenaam verrast. De living/keuken zag er heel gezellig uit, en er was TV (waar we uiteraard niets van begrepen, zo in ‘t Portugees en al) en een computer met internet die we vrij konden gebruiken, wat nog goed van pas gekomen is om dingen op te zoeken en online in te checken voor onze vlucht terug en zo.

De kamer zelf was ook een verrassing, en wel omdat ze zo ongelofelijk roze was dat het bijna pijn aan onze ogen deed. Fantastisch, toch? Karel vond het natuurlijk al wat minder fantastisch, maar dat kon de pret voor mij niet drukken!

Nadat we ons in de kamer geïnstalleerd hadden, vertrokken we op ons gemak voor een wandelingetje in een buurt waar je volgens de gids veel restaurantjes kon vinden, op zoek naar avondeten. Onderweg kwamen we deze jolige bende tegen, ze zagen eruit als een studentenclub en ze zongen/speelden met volle overtuiging een paar leuke liedjes, compleet met vlaggenzwaaien en al.

Even later vonden we een restaurantje, waar we voor het toeristenmenu kozen: soep, hoofdgerecht, dessert en drank, alles samen voor zo’n €10 à €12 geloof ik — eten in Portugal is goedkoop!

Let ook even op de donkere schaduw bij m’n oog, dat beestje krijgt in een volgende blogpost nog een staartje …

Dun dun dunnn!

Het semester loopt op z’n laatste benen, dus is het weer bijna tijd om te beginnen blokken. Gisteren kregen we eindelijk ons examenrooster, en het ziet er tot nu toe zeker niet slecht uit. Eén examen (Evolutionaire linguïstiek) is nog niet ingevuld, dat moeten we nog afspreken met de prof, maar de rest is behoorlijk goed gespreid, zou ik zeggen.

Engelse Taalkunde III – Vertaling: Dit zou me wel moeten lukken in één keer, een klein beetje theorie maar vooral praktijk, en vertaaloefeningen liggen me wel.

Nederlandse Taalkunde III – Taalsysteem: Ondertussen weet ik al dat ik deze vakken niet moet onderschatten ook al doe ik ze graag, dus het wordt een hele uitdaging om ook deze brok Nederlandse grammatica te verwerken, maar omdat ik het dus wel graag doe moet dit ook wel lukken.

Inleiding tot de Vlaamse Gebarentaal: Ook dit vak doe ik graag, en het bestaat uit een stuk theorie en een stuk taalvaardigheid, waarvan dat laatste me ook zeker moet lukken aangezien ik in de avondcursus al heel wat meer Vlaamse Gebarentaal extra opgestoken heb. Het zou ook wel een beetje belachelijk zijn als ik niet zou slagen voor het vakgebied waarover ik m’n bachelorpaper ga schrijven, nietwaar, maar dat is nog stof voor een andere blogpost!

Engelse Taalkunde III – Tekst en genre: Dit is echt een heel vreemd vak, totaal niet wat ik ervan verwacht had. Ik weet dus nog helemaal niet hoe ik het zou moeten aanpakken en wat ik van het examen moet verwachten, maar ergens heb ik het gevoel dat dit ook wel een doenbaar examen zal zijn.

Nederlandse Letterkunde V – Postmodern proza: Van dit vak hebben we eigenlijk geen examen in de strikte zin, het examen bestaat uit een mondelinge bespreking van de paper die we voor dit vak moesten schrijven. Die paper moet ik nog schrijven, dus ik hoop dat het goed gaat; als ik voor dit vak buis, dan zou het aan die paper (5/20) moeten liggen. Want m’n medewerking in de klas (ook 5/20) zat wel snor denk ik, de presentatie in groep (ook 5/20) ging ook behoorlijk goed en het examen (ook 5/20) ga ik ook niet echt kunnen verknallen als ik goed weet wat ik allemaal in die paper gezet heb, zou ik zo denken.

Afrikaanse Taal- en Letterkunde: Dit wordt nog een uitdaging, denk ik. Het vak bestaat uit drie onderdelen: een soort van algemene geschiedenis van Zuid-Afrika, een onderdeel Afrikaanse taalkunde en taalvaardigheid, en ten slotte nog een flinke brok Afrikaanse literatuur.

Evolutionaire linguïstiek: Voor dit vak hebben we een mondeling openboekexamen (hoe schrijf je dat eigenlijk?), wat me gevaarlijk op m’n gemak stelt, want ik denk gewoon de hele tijd, wat kan er nu fout lopen als ik het handboek gewoon voor m’n neus heb liggen? We zullen wel zien, dus.

Kortom: dit zal waarschijnlijk niet de allerzwaarste blok- en examenperiode zijn die ik tot nu toe al gehad heb, en die gedachte is best fijn.

Deze zomer deed ik mijn beklag over het gebrek aan functionele agenda’s. Ik heb me toen tevreden moeten stellen met een middelmatige tussenoplossing, maar ik bleef wel een oogje openhouden voor een beter exemplaar, en dat heb ik gevonden! Hoera!

It ticks all the boxes: overzichtelijk (één week per spread, helaas wel met zaterdag en zondag samen in één kolommetje), praktisch (ingedeeld in uren, en dat tot 22u ‘s avonds met nog wat plaats onder!), compact (nog een tikkeltje kleiner dan mijn agenda van vorig jaar), lichtgewicht (een lichte plastic kaft) en best wel mooi (schattig roze kaft, nette typografie)!

Ik heb er wel wat aanpassingen aan gemaakt natuurlijk, zo heb ik de nutteloze blaadjes eruitgeplukt, op de lichtgele blaadjes onder de kaft vooraan en achteraan heb ik een wit blaadje geplakt (om het roze nog beter te doen uitkomen en om de lettertjes te verbergen), en onder de voorkant heb ik op dat witte blaadje tijdens een saaie les de jaartallen getekend (van dichtbij kun je wel zien dat het met de hand getekend is, maar ach).

Dit is dus hoe de binnenkant eruit ziet. Netjes, niet? En hieronder zie je mijn techniek om mijn leven overzichtelijk te houden: alles dat ik te doen heb zet ik erin, op de juiste uren. Met kleurcodes per thema, zo ben ik wel! Geel voor lessen, oranje voor GUK, roze voor verplichtingen (tandarts, groepswerken, infosessies, examens, dat soort dingen) en groen voor vrijetijdsdingen. De “lege” uren gebruik ik om schoolwerk te doen, en om te eten, ahja. Oh, en onderaan schrijf ik het nummer van de lesweek (dit is een foto van lesweek 11, waarin de GUK-concerten vallen) of ‘blok’ of ‘examens’. Zo heb ik in één oogopslag een overzicht van mijn week. Love it!

Voor de geïnteresseerden, deze agenda is van het merk Exacompta, hij bestaat in verschillende leuke kleurtjes, en ik heb ‘m in de Club in Gent gekocht voor iets van een €7 of zo, ik weet het niet meer precies. Wat ben ik blij met m’n vondst!

We hebben sinds we op dit appartementje wonen een TV met aansluiting en al, maar eigenlijk kijken we daar niet zo vaak naar, en al zeker niet “met voorbedachten rade”. Die aansluiting zit trouwens inbegrepen in onze huurprijs, anders hadden we dat wel zo gelaten.

Wat we allebei wel doen, en dan vooral ikzelf, is series kijken, op ons eigen tempo. Ik ben ondertussen met zodanig veel series bezig dat ik ze heb moeten oplijsten, zodat ik kan bijhouden aan welke aflevering ik zit. Dus dacht ik, laat ik dat lijstje eens met jullie delen (in willekeurige volgorde). Als jullie nog leuke series weten die in dat lijstje zouden moeten staan, laat maar horen!

Grey’s Anatomy

Hier begin ik mee omdat dit één van mijn absolute topfavorieten is. Dit durf ik echt een geniale serie noemen, ik kan er mijn vinger niet op leggen waarom precies, maar bij elke aflevering zit ik weer aan m’n stoel/zetel genageld. En het aantal afleveringen waarbij ik heb moeten huilen is ondertussen ook al niet meer op twee handen te tellen.

Private Practice

Dit is een spin-off van Grey’s Anatomy. Ik vind het misschien nét iets minder goed, maar uiteindelijk mag je het er niet mee vergelijken en is het op zich ook een goeie serie. En hey, Kate Walsh mag er wel wezen, spijtig dat ze weggegaan is uit Grey’s Anatomy.

House

Ik heb er lang van genoten, maar in het laatste seizoen ben ik eigenlijk behoorlijk teleurgesteld, zoals wel meer mensen vermoed ik. Hopelijk pikken ze de draad terug op en wordt het terug de moeite, maar ik vrees dat het ermee gedaan is.

How I Met Your Mother

Een hele leuke serie waar je altijd goed mee kunt lachen, maar die met momenten ook ontroerend en “echt” kan zijn. Daardoor worden de personages uitgediept en blijft het niet bij oppervlakkige typetjes, wat ik zeldzaam vind bij komische series.

Being Erica

Deze Canadese serie is wellicht wat minder bekend, maar zeker ook de moeite waard. Erica, een sympathieke dertiger, volgt een speciaal soort therapie waarbij ze door de tijd reist om uit haar fouten te leren. Dat zorgt voor heel wat boeiende situaties en onverwachte wendingen, vermengd met de gebeurtenissen in het heden en soms zelfs de toekomst.

Sister Wives

Sinds mijn blogpost over Sister Wives ben ik de serie alleen nog maar leuker gaan vinden, dus ik vind het nog steeds een aanrader!

Gossip Girl

Geen fantastische serie, maar ze kan me wel amuseren; dit is er voor mij persoonlijk meer eentje om dode momenten mee te vullen.

Glee

Mijn guilty pleasure, om alle redenen die ik in m’n blogpost over Glee al beschreef. Verder is het ook gewoon een unieke serie op zich, ik kan er geen bedenken die er ook maar een beetje bij in de buurt komen!

New Girl

De eerste aflevering hiervan was ijzersterk, de andere afleveringen vind ik tot nu toe iets minder, dus ik heb al zitten denken dat ze met dit concept misschien beter een film gemaakt hadden in plaats van een serie. Maar we zullen zien hoe het verder gaat, met Zooey Deschanel in de hoofdrol en een paar sympathieke rare kwieten als haar roommates kan het toch moeilijk mis gaan vind ik!

Switched at Birth

Deze serie gaat over twee meisjes die zoals de titel doet vermoeden omgewisseld werden bij hun geboorte. In hun tienerjaren komt dat aan het licht en proberen de twee families elkaar te leren kennen. Dat gaat niet van een leien dakje, zeker niet omdat één van de twee meisjes doof is. Daardoor komen er dus ook onderwerpen aan bod die te maken hebben met dovencultuur en gebarentaal, en daar ben ik wel in geïnteresseerd.

The Big Bang Theory

Door naar deze serie te kijken voel je je slim, en het is nog grappig ook, twee vliegen in één klap.

The Real L Word

In de verste verte niet zo goed als The L Word natuurlijk, maar die zijn ermee gestopt, dus moet ik het hier maar mee doen. Och ja, het biedt best wel een interessante kijk op het leven van lesbische vrouwen in LA.

Cougar Town

Ook een beetje een dode momentenvuller, zoals Gossip Girl.

Fairly Legal

Eén naam: Sarah Shahi! Ja, ik kijk naar een volledige serie voor één actrice.

United States of Tara

Deze serie is helaas gedaan, na slechts drie seizoenen, maar niks aan te doen. Tara is een vrouw met Dissociative Identity Disorder (hoe heet dat in het Nederlands), met meerdere persoonlijkheden dus. Haar strijd tegen of samenwerking met de alter ego’s veroorzaakt soms bizarre grappige situaties, en soms is het te pijnlijk om aan te zien. Meer dan gewoon een komedie, dus.

Damn, ik volg veel series.

Het is alweer eventjes geleden dat ik in de categorie Mening gepost heb, maar er moet mij nog eens iets van het hart. En het gaat weer om iets waar ik me zwaar over kan opwinden dus ik riskeer terug om mensen te kwetsen, maar het moet eruit.

Na drie jaar grafisch ontwerp studeren, wat foefelen in mijn vrije tijd, een projectje hier, een vakantiejobje daar, zit ik in de ietwat (of zeg maar behoorlijk) vervelende positie dat ik een vrij gefundeerde mening kan geven over een ontwerp, dat ik zelf de basis-”regels” van ontwerpen kan toepassen, maar dat ik maar af en toe iets maak waar ik echt trots op ben. Als ik dus het verontwaardigde “kun je ‘t dan zelf beter misschien?” te horen krijg moet ik tot mijn spijt vaak “mja, sort of” antwoorden.

Vervelend dus, want ik kan zeggen wat ik goed of slecht vind aan een ontwerp, dus als iets “lelijk” is kan ik mij daar soms enorm aan storen (nog harder dan aan dt-fouten) juist omdat ik zie wat er “mis” mee is. Ik kan het dan zelf wat opkuisen en er iets deftigs van maken, iets “wat ermee door kan”, en in sommige gevallen zelfs iets heel leuks waar ik best trots op ben, maar keer op keer een topontwerp afleveren, daar slaag ik niet in. Om stiepelzot van te worden, is dat. Ignorance is bliss.

Maar dus, ooit, in de tijd dat de dieren nog spraken, moet er een tijd geweest zijn waarin vooral ontwerpers het ontwerpen deden. Tegenwoordig roept iedereen die een illegale versie van Photoshop op zijn computer heeft staan zichzelf uit tot selfmade ontwerper, en daaruit is de wildgroei aan lelijkheid ontsproten die mijn hartje soms zo’n zeer doet. De belangrijkste reden waarom ik met mijn vorige studie gestopt ben, is dat ik aan anderen en vooral aan mezelf moest toegeven dat ik best wel overweg kan met wat software en wat stiften, genoeg om er kleine projectjes mee tot een goed einde te brengen en er mij creatief in uit te leven, genoeg om een kennis of een vereniging uit de nood te helpen, genoeg om voor een vakantiejob aan wat projecten te werken met daarnaast ook nog andere taken, maar niet genoeg om er professioneel en full time iets mee te doen. Maar ik lijk daar precies nogal alleen in te zijn.

Zo werkt het helaas ook in de omgekeerde richting: als mensen merken dat je vlot overweg kan met computers, dat je een mening hebt over ontwerpen en dergelijke en dat je er zelf al wat mee hebt gefoefeld, en zeker als mensen horen dat je grafisch ontwerp gestudeerd hebt (ook al heb je het niet afgemaakt), dan hebben ze meteen torenhoge verwachtingen van je. Dan zie je hen gewoon denken dat ze iemand gevonden hebben voor al hun design needs, en dat ze om het even wat van je kunnen vragen. (Voor weinig of geen geld natuurlijk, maar dat is nog een heel ander onderwerp dat zijn eigen blogpost waard is.) Kunnen ontwerpen of niet wordt precies als een zwartwit gegeven gezien, je kunt het ofwel helemaal niet ofwel 100%. Daarmee sterken ze wannabe ontwerpers in hun vermoeden, en geven ze mij ook keer op keer weer een schuldgevoel en een complex omdat ik soms moet zeggen dat een bepaald groot project te hoog gegrepen is voor mij, dat logo’s mijn specialiteit niet zijn, dat ze het beter aan iemand anders zouden vragen.

Het lijkt gewoon alsof mensen door de komst van die moderne technologie geen concept meer hebben van wat het beroep van ontwerper inhoudt. Ik heb al zo vaak gezegd, je gaat toch met je schoenen naar de schoenmaker, je koopt toch je zondagse pateetjes bij de bakker, je brengt toch je auto naar de garagist, je laat toch je huis ontwerpen door een architect, waarom dan niet naar een ontwerper stappen als er iets ontworpen moet worden? En ik heb al bijna even vaak gehoord, “Ja, maar dat is toch niet hetzelfde …” Jawel, het is wél hetzelfde. Je kunt tegenwoordig niks slechts meer zeggen over een flyertje dat iemand in MS Paint heeft gemaakt, terwijl mensen wel gaarne toegeven dat ze hun pijpleiding niet gaan proberen te herstellen omdat een loodgieter dat beter doet, of dat ze de elektrische kabels in hun muren niet gaan proberen te leggen omdat dat werk is voor een elektricien.

Vandaar dus mijn warme oproep, en ik wil hiermee echt niemand kwetsen, maar alstublieft, laat het échte ontwerpen over aan mensen die weten waar ze mee bezig zijn. Een website voor een kennis, een affiche of flyer voor een feestje, tuurlijk, laat u gaan, ik amuseer mij daar zelf ook mee. (Ik ga mezelf nu ook weer niet zodanig afbreken dat het lijkt alsof ik helemaal niets waard ben, ik ben echt wel ergens toe in staat, ik ken gewoon mijn grenzen.) Maar gaat het om een logo, een bedrijfswebsite, iets wat door heel veel mensen gezien zal worden en nog lang zal meegaan, en vind je het voorstel van de neef van de bakker van iemand die je kent toch maar niks, durf dan de neef van de bakker van iemand die je kent te zeggen waar het op staat en betaal een ontwerper. Je zult er geen spijt van krijgen, geloof mij, die mensen weten waar ze mee bezig zijn.

Nog eens sorry dus als deze hele post verwaand of kwetsend overkomt, maar dat is dus niet m’n bedoeling! Ik wil niemand op de tenen trappen, maar ik wou dit gewoon even kwijt. Ik vind het fijn om dingen te maken, en ik vind het na 2,5 jaar nog altijd confronterend als ik soms tegen mezelf of tegen iemand anders eerlijk moet zijn en een project aan iemand anders moet overlaten, maar ik vind het dus echt spijtig dat niet meer mensen dat kunnen of willen zeggen en dat ontwerpers (en de ontwerpen zelf) daar dan ook de dupe van zijn.

Vanavond blog ik helemaal live vanuit Parijs en al! Ik ben hier namelijk op weekend met mijn lief, wiens vader hier een job en dus ook een appartementje heeft, helemaal in het centrum en al, dus woopie! We namen in Lille de TGV en een uurtje later stonden we al in Parijs en kon de fun beginnen. Dit is de Opéra Garnier, vanwaar we vandaag vertrokken zijn:

Ik wou ook nog een heeeeeleboel andere foto’s uploaden, maar het internet werkt hier een beetje tegen dus dat lukte me niet. Morgen nog eens proberen, en anders zal het voor thuis zijn!