Pimpajoentje.be

… en kwam thuis met vanalles, maar niet met oorwarmers. Ik kom dat veel te vaak tegen hé, dat ik op zoek ga naar iets specifieks en dan allerlei andere leuke dingetjes tegenkom. Dat waar ik naar op zoek was, zit er dan niet noodzakelijk bij. Maar daar ben ik vast niet alleen in, denk ik zo!

Vandaag wou ik dus naar de les snel even om oorwarmers gaan, omdat ik oorpijn krijg van het temperatuurverschil tussen buiten en binnen. M’n hoofdtelefoon is momenteel kapot, en een muts draag ik alleen maar als het echt heel koud is want dat verpest mijn haar altijd zo. Meisjesachtig hé. Dus wou ik oorwarmers.

Bon, om een lang verhaal kort te maken, in plaats van de geraamde €10 tot €15 uit te geven en het geplande half uurtje bezig te zijn, ben ik €154,82 armer en vier uur kwijt, maar wel een heeeeeleboel leuke dingetjes rijker! Een beetje verantwoording is wel op zijn plaats: het is lang geleden dat ik nog eens meer dan twee kledingstukken tegelijk kocht, zo’n shopping spree af en toe moet eens kunnen. En omdat mijn standaardmodus wat geld uitgeven betreft “zo spaarzaam mogelijk” is, kon het er wel af. Bovendien komt de winter eraan en ik had nog wat dingen nodig, dus dan mag dat wel hé.

De vangst! Omdat ik graag lijstjes maak, haha.

€2,99 – schattig toilettasje
Mijn huidige toilettas is ugly en versleten.

€2,49 – roze nagellakje
Toegegeven, ik heb al roze nagellakjes, maar nagellak is één van mijn zwakke plekken.
€5,95 – donkergrijze wollen haarband
Ik had dus geen oorwarmers gevonden die mij aanstonden, maar deze haarband vond ik een goeie vervanger.

€5,95 – donkerblauwe paraplu
Mijn vorige paraplu is eraan, en het regent, vandaar.

€34,95 – galajurkje
Oké, deze was puur self-indulgence, ik heb wel al een zwart kleedje maar het was gewoon zo mooooi! Ik kon het onmogelijk laten hangen. Het glanst nog een beetje mooier dan op de foto, ik kreeg de kleuren niet goed.

€1,00 – schattig klein zakje waarin ik het verjaardagscadeautje voor een vriendin ga steken.

€12,95 – wit bloesje
Daar was ik al eeuwen naar op zoek (ik pas niet goed in bloesjes). Dat heb ik soms eens nodig voor vakantiejobs ed.

€19,95 – rokje
Ook beetje self-indulgence, €20 was misschien net iets te duur naar mijn zin maar ik had zoiets van, meh!
€5,00 – sjaaltje
Ik was er meteen door gecharmeerd en voor €5 kun je niet sukkelen hé, gelijk ze zeggen.
€7,00 – truitje
Zo had ik er nog maar eentje, in ‘t zwart, en net als het bloesje heb ik zo’n dingen soms nodig voor vakantiejobs en andere deftige gelegenheden.

€14,95 – rolkraagtrui
Zoveel warme wintertruien heb ik eigenlijk niet, nu kan ik weer voort.
€4,00 – T-shirtje
Basisstukken kun je nooit genoeg hebben, en ik heb de laatste tijd iets met dat kleur.
€5,00 – riem
Vond ik gewoon mooi! In bijna al mijn broeken draag ik riemen dus deze zal ook zeker van pas komen.

€11,75 – beha
Ik had echt wel dringend eens een nieuwe beha nodig, ik was er ook al maanden één aan het zoeken, ‘t werd tijd!

€9,99 – Logitech muis M100
Ook dat was iets dat al maanden op mijn lijstje stond, ondertussen gebruikte ik een muis van Karel maar die moet ik dus eens teruggeven hé.

€5,95 – zilveren vlinderkettinkje
Het vorige zilveren kettinkje dat ik vaak droeg was aan het verslijten dus ik wou eens een nieuwtje.
€4,95 – koperkleurige oorbellen
Om mijn collectie nog wat uit te breiden hé.

Twee dingen vielen mij op toen ik alles uitpakte. Ten eerste, ik heb echt wel iets voor dat groenblauwachtig kleur sinds kort, ik vind het mooier en mooier. Een kleuradviseuse zei me ooit eens dat ik zo van die pasteltinten moet dragen, en Karel gaf me eens een sjaaltje in dat kleur, en sindsdien ben ik dat mooi beginnen vinden.

Ten tweede, mijn smaak is echt wel aan het veranderen. Gedaan met de sportieve sweaters, casual jeans en T-shirts met hippe prints op, ik begin me steeds meisjesachtiger te kleden. Vroeger zou ik nooit gebreide dingen, bloemetjesprints, schattige rokjes, fijne knoopjes en ruches en zo gedragen hebben, nu ga ik ernaar op zoek. Dat heet volwassen worden, zeker!

Zo, nu kan ik er weer een eindje tegen.

“Vandaag wordt een slechte dag,” zei mijn horoscoop, waarmee het nog maar eens bewezen is dat horoscopen dikke brol zijn: vandaag was AWESOME.

Sinds ik aan de universiteit zit heb ik meer stress dan ooit. Omdat ik wel weet dat het dat allemaal waard is, sla ik me erdoor, ook al krijg ik het soms serieus moeilijk. Maar soms, soms heb ik de wind eens vanachter, en vandaag was zo’n dag. Precies alsof het universum me een schouderklopje gaf, en glimlachend zei: je doet dat goed, blijven gaan hé, en hier is nog een cadeautje zie.

Eerder wilde ik er niet over schrijven omdat ik het liefst zo snel mogelijk achter me liet, maar na vandaag zie ik het allemaal in een ander licht en het is ook een beetje een voorgeschiedenis die duidelijk maakt waarom vandaag zo awesome was, dus nu schrijf ik het toch nog even van me af.

Vrijdag 17 september was een dag die ik al een hele tijd probeer te vergeten. Het was de laatste dag van mijn vakantiejob, en iedereen daar rekende op mij om dingen in orde te brengen voor ik er wegging, dus het was al een race tegen de tijd om mijn taken daar te volbrengen. Ik moest die avond ook naar de dokter bellen voor resultaten van een onderzoek, daar was ik dus ook nerveus voor. Bovendien zou ik die avond na het werk meteen naar Gent treinen omdat Karel en ik die nacht om 4 uur op moesten om op reis te vertrekken, en er moest nog het één en ander gebeuren. En nog het meest stresserend van al: die ochtend zou ik mijn resultaten van de tweede zit krijgen.

Nog voor ik aan m’n werk begon stonden de resultaten al online, en ze kwamen hard aan: niet één buis van 3 studiepunten (waar ik mijn ouders voorzichtig op voorbereid had), niet twee buizen van elk 3 studiepunten (waar ik zelf al voor aan het vrezen was), maar zelfs 3 buizen, met een derde vak van 5 studiepunten erbij. Die had ik niet zien aankomen, dus mailde ik naar de proffen van dat vak. De rest van de dag werd één chaos van heen en terug mailen met de proffen, met de ombudsman, met de studietrajectbegeleidster, met de halve faculteit quoi, en dan moest ik naar mijn ouders bellen om mijn punten door te geven, en mocht ik ondertussen niet vergeten om hard te blijven doorwerken terwijl ik mijn werk voortdurend moest onderbreken om mijn mailbox in de gaten te houden, en om de haverklap bedacht ik dingen die ik nog in orde moest brengen voor ik op reis vertrok. De ombudsman maakte me erop attent dat ik een beroep kon indienen, maar dat dat binnen de 5 kalenderdagen moest, en natuurlijk vertrok ik net voor 5 dagen op reis. Dus moest er opgezocht worden hoe zo’n beroep in zijn werk gaat, waar Karel me gelukkig bij hielp, maar door al de stress van die dag sloegen we aan het kibbelen, waar ik me dan ook weer slecht over voelde want het was mijn schuld.

Na een korte maar enorm uitputtende ruzie met mijn ouders vertrok ik naar Gent en probeerde ik ondertussen om niet te vergeten wat er nog allemaal moest gebeuren. Op een moment waarop ik eigenlijk al lang in mijn bed had moeten liggen speelde ik het op de één of andere manier nog klaar om een min of meer samenhangende zakelijke brief naar de beroepscommissie te schrijven. Enkele spreekwoordelijke minuten nadat ik, compleet leeggezogen, mijn hoofd op het kussen legde, ging de wekker alweer. Ik kan je vertellen, zoiets is géén goede manier om je eerste reisje alleen met je lief te beginnen.

Maar goed, het reisje zelf was uiteindelijk het beste reisje dat ik ooit al gedaan heb (jullie hebben nog foto’s en een reisverslag van me te goed), dus na 5 dagen weg van alles (en EIN-DE-LIJK eens 5 dagen ongestoord samen zijn met mijn liefje) kwam ik terug met hernieuwde energ-… euh, koppigheid. De afspraak voor feedback met één van de proffen haalde niets uit, en de beroepsprocedure zou nog wel een tijdje lopen, dus leek het erop dat mijn mogelijkheden voorlopig uitgeput waren. Ik begon dus alvast met het regelen van een GIT, maar al die tijd wist ik niet of ik nog wel verder mocht studeren van mijn ouders, die wilden dat ik terug naar hogeschool overstapte, dus ik kon nog nergens een handtekening onder zetten terwijl ik het al allemaal zat uit te zoeken en te plannen. Ik kan niet in woorden uitdrukken hoe zwaar die onzekerheid op mij woog en hoe gekleineerd ik me voelde omdat mijn eigen ouders niet in mij geloofden, maar met alle overtuigingskracht die ik nog kon opbrengen en na een gesprek met een zeer behulpzame mevrouw bij de dienst Studieadvies heb ik ze uiteindelijk toch zover gekregen. (Even toevoegen: die mensen zijn goud waard. Alle goeie psychologen zijn goud waard eigenlijk, als ik geld had zou ik dat serieus vaker doen.)

Het tweede jaar Taal- en Letterkunde is geen lachertje, en met de 11 studiepunten van de drie eerstejaarsvakken erbij (die ongelukkig genoeg alledrie in het eerste semester vallen) en GUK-plichten en andere tijdsbestedingen erbovenop, keek ik tegen een zwaar jaar aan. Ik had me er ergens al wel bij neergelegd en wou er het beste van maken, maar de stress begon zich alweer op te bouwen. Tot vandaag. Vandaag gingen de wolken opzij en kwam er een prachtig herfstzonnetje tevoorschijn.

Ik zat me ongelofelijk te vervelen in de les van Nederlandse Letterkunde I (het vak van 5 studiepunten waarvan ik niet verwacht had dat ik het opnieuw zou moeten doen). Ik had het allemaal al eens gehoord en opgeschreven (en vanbuiten geleerd, dat ook), dus ondertussen zat ik een mentale lijst te maken van alles dat ik moest doen voor dat vak. Op zoek gaan naar zes moeilijk te vinden boeken (waarvan nog maar één gevonden). Die zes boeken lezen (een werk van weken). Eén ervan in detail bespreken in een groepspresentatie (eveneens een werk van weken). Mijn groepsgenoten contacteren voor de taakverdeling. Op zoek gaan naar de juiste edities van 4 Middelnederlandse teksten (waarvan twee gevonden). Die vier teksten lezen (ook een werk van weken, Middelnederlands leest niet zo vlot). De lectuurbundel met tekstfragmenten bekijken. De eerste lessen al eens herhalen. De stof over recensies herhalen. Een recensie schrijven. De stof over verhaalanalyse herhalen. De discussie op Minerva volgen en minstens één nuttige bijdrage op het forum posten (ja, dat wordt gequoteerd). Als ik zoveel moet doen voor één vak, blijf ik altijd zitten met het knagende gevoel dat ik nog iets vergeten ben.

En toen … Toen checkte ik mijn mail, en zag ik de woorden “beslissing interne beroepscommissie” in een flits. Mijn hart ging sneller slaan en mijn ogen schoten zo snel heen en weer over de tekst dat ik maar net de zin “De commissie heeft uw intern beroep gegrond verklaard” in me kon opnemen, en ik kon eventjes niet geloven wat ik las.

Ja en dan begon ik dus te bleiten hé, in het midden van een vol auditorium.

Ik geloof het nog altijd niet helemaal hoor. Het kan precies niet echt kloppen. Het is al van 29 januari geleden dat mij nog eens zoiets fantastisch overkwam.

Update: ik heb het hele verslag eens doorgenomen, en mannekes toch, heb ik een chance gehad met sommige dingen! Zo had ik bijvoorbeeld een dt-fout gemaakt op het examen, dom dom DOM! Ik weet niet of jullie me gaan geloven, maar ik zweer op mijn beide teddyberen dat dat de allerallereerste dt-fout is die ik in mijn leven al gemaakt heb op een examen of een taak. (Laten we zeggen vanaf het eerste middelbaar dan.) Maar één dt-fout wordt niet aangerekend, pas vanaf de tweede trekken ze punten af, zo hadden ze ons toch verteld. Bleek dat dat toch één van de factoren is die meegespeeld had in het geven van een negen, en dat vonden de leden van de interne beroepscommissie niet oké. Dat en nog andere factoren hebben ervoor gezorgd dat mijn 9/20 een 11/20 geworden is! Ik was al in de wolken geweest met een deliberatie, maar ik heb er dus nog een creditbewijs voor gekregen ook! Ik heb geen idee wie die mensen zijn, maar als ik dat wel wist en ik kwam ze tegen, dan zou ik ze zoooo’n dikke knuffel geven!

Zucht. Tot voor kort was ik een tevreden klant bij Dell, maar dat begint te minderen. Eerst was er al het gefoefel dat Sara moest doorstaan met haar Dell laptops, en nu begint mijn Inspiron 1525 (beter gekend als Jean-François) kuren te krijgen.

De ingebouwde microfoon heeft het nooit geweldig gedaan, maar bon, hij werkt toch min of meer. De ingebouwde webcam heeft het een half jaartje geleden definitief opgegeven (de laptop is nu twee jaar oud), vermoedelijk wegens een los contact in het laptopdeksel, wat absoluut niet verwonderlijk is aangezien je het hele ding met je pinkje kunt indeuken. Het geluid dan: er zijn twee outputjacks, dus in principe zou ik twee hoofdtelefoons tegelijk moeten kunnen aansluiten op de laptop, maar de linkerjack heeft nooit gewerkt en ik heb er nooit een oplossing voor gevonden. De ingebouwde speakers zijn al even crappy als de microfoon, ze werken wel, maar echt genieten van muziek, goh. Bwoah.

Dat heb ik allemaal min of meer kunnen negeren, maar nu zit ik toch weer met zo’n probleem dat eigenlijk te zot is voor woorden. Met de ingebouwde speakers ben ik zoals ik al zei niet bepaald tevreden, en uren met een hoofdtelefoon op zitten kan ik niet want na een half uur krijg ik pijn aan mijn oren (niet door het geluid, ik bedoel echt pijn aan mijn oorschelpen, door de druk van de hoofdtelefoon). Dus toen ik op iBood een paar kleine goedkope speakers zag staan dacht ik, waarom ook niet.

Vandaag zijn ze toegekomen, dus testte ik ze meteen uit. Ze zijn cute, praktisch, goedkoop en hebben een verbazend goede geluidskwaliteit, dus thumbs up voor Philips. Maar van zodra ik ze op mijn laptop aansloot kwam er een vreselijk irritant geruis uit, een mengeling van lage ruisgeluiden en hoge morsecode-achtige piepgeluiden. Niet te verdragen. Ik las nergens iets gelijkaardigs over die speakers, dus ik testte ze op mijn gsm en daarop deden ze het perfect, zonder enige ruis. Na wat gegoogle kwam ik erachter dat het blijkbaar een probleem is inherent aan de Inspiron serie, dat het voorkomt bij enorm veel laptops uit die serie en dat Dell zelf er geen oplossing voor heeft, en dat al jaren lang. Ik vond wel een paar mogelijke oplossingen, maar ofwel kost het geld ofwel heeft het iets te maken met mijn laptop compleet uit elkaar vijzen (wat ik niet bepaald zie zitten) en geen enkele van die DIY-oplossingen bood enige garantie. Het heeft iets te maken met de aarding, en de jack die niet goed geïsoleerd is of zoiets, en nog ergens anders las ik dat iemand ervaren had dat een andere adapter dan deze die meegeleverd wordt door Dell het probleem grotendeels verhelpt. Dus trok ik de adapter eventjes uit de laptop en jawel hoor, drie vierden van de ruis viel weg. Nu kan ik ze dus enkel gebruiken als ik mijn laptop op batterijstroom gebruik. Yeah.

Heb je ooit al zoiets belachelijks gehoord? (En hoewel dat eigenlijk een retorische vraag was: zoja, weet je misschien raad?)

Dit is Karel met een kat in zijn armen. Allemaal “awwwww!”

En dit is Sara met diezelfde kat op haar hoofd (katten zitten zo graag in dozen dat het er echt niet toe doet waarop die doos staat, blijkbaar, ofwel is Ftse gewoon een uitzonderlijk geduldige kat).

En dit is de blog van Matt, een speciaaltje: Mijn sterren van kristal.

That’ll be all.

Het zit dus zo: sinds een hele tijd gebruik ik eigenlijk alleen nog het adres greet[at]pimpajoentje[punt]be. Voor alle e-mail (persoonlijk, werk, school), voor chat, voor accountregistraties, … Zo vond ik het het handigste. (Er is ook nog altijd mijn ugent-adres natuurlijk, maar die mails komen gewoon toe in mijn pimpajoentje-mailbox, dus daar heb ik geen last van.)

Zo vind ik het nog altijd het handigste, maar nu zit ik wel met een soort van plobreempje. Als ik namelijk mijn pimpajoentje-adres aan vreemden geef (bijvoorbeeld op mijn vakantiejob, of andere zakelijke dinges), dan gebeurt het al eens dat die mensen hier op mijn blog komen kijken, terwijl ik eigenlijk liever zou hebben dat mensen standaard naar greetd.be zouden gaan kijken. Dat is namelijk mijn online visitekaartje, of zoiets. Daarom dacht ik dus aan een greetd-adres voor dat soort aangelegenheden.

Alleen, ik vind het netjes om voor e-mailadressen je voornaam (en eventueel familienaam) voor de @ te zetten, maar die zitten al na de @, en greet[at]greetd[punt]be, dat is nu eens geen zicht hé. Maar wat dan wel? Contact[at]greetd[punt]be? Info[at]greetd[punt]be? Ik hou niet van dat soort e-mailadressen, precies omdat ik het netjes vind om je naam erin te zetten (omdat je dan weet wie je e-mailt). Moelijk, moeilijk.

Wat jullie?