Pimpajoentje.be

Normaal gezien hou ik niet van festivals en ook concerten doe ik niet zo vaak, maar voor sommige artiesten maak ik een uitzondering, zoals daar zijn: Daan. Hun muziek kende ik natuurlijk al langer, maar sinds ik ze onlangs live heb gezien ben ik nog meer fan geworden.

(En ja, ik zeg ‘hun’ en ‘ze’, want ‘t is niet Daan op z’n eentje die de muziek maakt of brengt. Maar da’s een andere blogpost.)

Daan op Zeverrock 2010

De eerste keer dat ik ze zag was tijdens de Gentse Feesten dit jaar, op het Sint-Baafsplein. Ik was die namiddag teruggekomen van een tien dagen lange concertreis met het GUK, eindigend in een nachtelijke busrit van 15 uur, dus ik had behoorlijk veel zin in mijn bed. Bovendien stond het Sint-Baafsplein tjokvol en stond het geluid veel te hoog om gezond te zijn (dat is ook weer een blogpost op zich waard), maar het was Daan nietwaar, en een paar koorgenootjes hadden me overtuigd, dus hup voilà!

Daan op Gentse Feesten 2010

Op het Sint-Baafsplein had ik zoals je merkt geen geweldig plaatsje weten te veroveren, en zoals eerder vermeld was ik cranky dus zat ik me eigenlijk meer te ergeren aan het zatte drummende publiek rond mij dan dat ik me op het optreden kon concentreren, maar alla, ik vond het toch de moeite. Trouwens, concerten waar ik samen met mijn lief naartoe ga zijn sowieso dubbel zo fijn, heb ik ervaren. /melig

Op Zeverrock daarentegen was ik heel wat beter uitgeslapen, stond ik bijna helemaal vooraan in het midden (in een veel beschaafder, nuchterder en kleiner publiek) én had ik oordopjes bij, wat tegenwoordig helaas een must is op concerten (oké, ik ga hier echt eens een aparte blogpost aan wijden, denk ik). En ik had wederom mijn liefje bij, een wereld van verschil en al. /melig (maar deze keer echt, beloofd)

Dat tweede concert was dus echt wel ‘af’, gelijk ze zeggen. Een heleboel goeie nummers, een groep mensen die duidelijk plezier hadden in wat ze deden (en groepsdynamiek doet veel voor een concert, vind ik), een aangename sfeer zowel op het podium als in het publiek, een stijlvol decor. Dat decor was trouwens ook een groot contrast met de voorgaande groep, Das Pop, waarvan het decor eigenlijk alles zei over het optreden zelf: eigenzinnig, energiek, prettig gestoord, hip op zich maar niet meteen mijn ding.

Met opblaasbare palmbomen en dito glitterletters, ja.

Nee, dan was Daan wel iets anders. Er zat ook een heleboel afwisseling in het optreden, terwijl Das Pop gewoon hun setlist afliep zonder meer. Isolde speelde bijvoorbeeld het begin van een nummer op de trompet (dat klinkt misschien niet bijzonder sexy, maar het ging dus wel om Isolde Lasoen) terwijl Daan het drummen even overnam, en even later zongen ze ook een duet. Supervrouw trouwens, die Isolde, maar dat moet ik jullie niet meer vertellen hé.

Isolde speelt trompet en Daan drumt

Isolde zingt

De andere muzikanten vond ik ook interessante figuren, vooral dan de gitarist. Je ziet het niet goed op de foto, maar hij leek precies een oudere versie van Daan, zijn grijs haar met veel Brylcreem in een Elviskapsel en een attitude van hier tot ginder.

Daan’s lead gitarist tijdens z’n solo

Daan zelf is en blijft natuurlijk Daan, hoewel ik toch niet snap waarom mensen het been zouden willen aaien van een bezwete 41-jarige man (hij kwam dicht genoeg in de buurt, maar ik had toch eerder zoiets van, ehh neen bedankt, laat maar zo). Maar ik wijk af, Daan dus. Ik vind het behoorlijk indrukwekkend wat hij met z’n stem kan doen, of beter gezegd, wat hij met zijn stem dúrft doen. Verder heeft dat kostuum natuurlijk ook iets, en doet hij soms gekke dingen, zoals zijn handdoek over zijn hoofd leggen en zo wat verder zingen. Waarom ook eigenlijk niet hé!

Daan met handdoek

Tijdens het begin van The Player deden Isolde en Daan ook iets hips met hun waterflesje, ik weet niet of het een gimmick is die wel vaker terugkomt maar ik had het alleszins nog niet gezien. Elke tweede tel van de acht (luister maar eens, je zult wel horen wat ik bedoel) klapten ze boven hun hoofd in hun handen, maar dan een open waterflesje vasthoudend, zodat ze iedere keer een fonteintje over zich heen kregen. Ik ben misschien rap content, maar dit vond ik toch een leuke vondst. Leuker eigenlijk dan al die flashy lichteffecten, misschien omdat het authentieker is, of zo.

Op het einde leek het even fout te lopen, toen tijdens het laatste nummer op de setlist, Swedish Designer Drugs, de elektriciteit uitviel. Enkel van het geluid eigenlijk, niet van het licht. Ze trokken het zich niet te hard aan en liepen op hun gemak wat rond terwijl enkele mannen er zich mee bezig hielden, en toen het geluid hersteld scheen te zijn begonnen ze ongeveer waar ze gestopt waren. De vlotheid waarmee ze dat deden en de mate waarin ze op elkaar ingespeeld waren is nog zoiets dat me bijgebleven is. Eerst begon Daan verder te zingen, gewoon zo, a capella, met de toon uit zijn hoofd. Isolde viel in, de andere muzikanten begonnen ook mee te zingen, en geleidelijk vielen ook de instrumenten terug in, tot het refrein weer volop losbarstte met de elektronische muziek erbij (van die met z’n mengpaneel, weet wel). Het publiek vond het geweldig, en ik ook.

[Ik ben een beetje te moe om nog een samenhangende slotparagraaf te schrijven, maar beeld je dus in dat dit er één is, met een conclusie en zo van die dingen.]