Jawel hoor, ik heb het weer eens gekund: mij overslapen. Op gewone schooldagen vloek ik dan eens goed, haast ik mij naar school en probeer ik notities te versieren. Maar op examendagen ligt dat natuurlijk nog nét ietsje anders …
Ik had gepland om alles nog eens héél goed te bekijken, daarvoor had ik vanmorgen nog een uur voorzien. Maar pas om half tien schoot ik wakker, terwijl het examen om negen uur begonnen was. Kreeg ik me daar een paniekaanval van jewelste, niet te doen. Na een behoorlijk onsamenhangend bleittelefoontje naar het lief besloot ik dat ik mijn samenvatting toch écht nog heel snel eens moest overlopen, en daarna fietste ik als de bliksem naar school.
Tegen 10:10 kwam ik rood aangelopen en hijgend alsof mijn leven ervan afhing het auditorium binnengestruikeld. Ondertussen hadden zich in mijn hoofd al allerlei doemscenario’s gevormd, het ene al deprimerender dan het andere, maar kijk eens aan: de regeling voor dat vak is blijkbaar dat telaatkomers het examen mondeling mogen afleggen. Een assistent bracht mij naar het lokaal, waar mij verteld werd dat ik binnen een klein half uurtje mocht beginnen.
Tweede paniekaanval: ik had niets bij om te herhalen. Omdat ik ervan uitging dat ik ofwel het examen niet zou mogen meedoen ofwel onmiddellijk zou kunnen beginnen, had ik mijn samenvatting dan maar thuisgelaten. Probeer dan maar eens kalm te blijven hé, met een hartslag van duusd per uur en zenuwen gelijk ‘k weet niet wat.
De occasionele passerende assistent of student zal gedacht hebben, allez wat zit dat meiske daar nu te bleiten zeg. En wat ziet ze rood.
Ik probeerde mezelf zo kalm mogelijk te krijgen met gedachten als, ik kan de leerstof goed, de prof is een redelijke man, hogerejaars hebben me verzekerd dat dit geen buisvak is, ik heb het goed genoeg gestudeerd om dit off te pullen, … Dus toen ik binnengeroepen werd was ik weer min of meer toonbaar.
En de rest, zoals ze zeggen, is geschiedenis. Het examen ging behoorlijk vlot, het ene na het andere antwoord floepte eruit, slechts twee keer moest ik bij een kleine bijvraag zeggen “ik weet het niet” maar dat leek de prof niet zo erg te vinden. Na afloop wierp hij namelijk een blik op zijn aantekeningen en verklaarde hij: “Dat heb je goed opgelost; proficiat, u bent geslaagd.”
Ik dacht nog, tiens, een prof taalkunde die “je” en “u” door elkaar gebruikt in één zin, maar daarna dacht ik: Greet! Focus! Je bent geslaagd!
Fuck yeah!
Proficiat!
nice, superveel geluk gehad!
Niet meer voorbarig in traantjes uitbarsten, hé Greet, je ziet wel dat je jezelf hebt onderschat. Gefeliciteerd.
Proficiat Greet! Het harde werken heeft zijn vruchten afgeworpen?
Nu nog eventjes doorzetten en dan… vakantie!!