Pimpajoentje.be

Argumenten die Karel deze morgen aanhaalde om niet te moeten opstaan en aan de dag te beginnen:

1. “De wereld rond ons bestaat niet, enkel jij en dit bed bestaan, omdat ik het kan bewijzen door aanraking.”
2. “Het is zaterdag schat, jij hebt je dat ingebeeld dat je les hebt, we mogen blijven liggen want het is zaterdag.”
3. “Mmmfgmmwnnmm.”
4. “Oh kijk, we zijn een half uur teruggegaan in de tijd!”
   - “… Nee toch niet.”
   “Fuck you Einstein met je tijdscontinuüm.”
5. (toen ik al opgestaan was)
   “Ik besta niet, je kunt me alleen horen maar niet zien. Ergo, jij bent schizofreen. Quod erat demonstrandum.”
6. “Ik ben het monster van Loch Ness, dus ik besta echt niet hoor.”
7. “Ik ben de keizer en voor mij wakker maken krijg je … vijftien jaar.”
   - “Vijftien jaar in bed met jou?”
   “Haja, want ik ben de keizer van het bed hé, dus mijn cachot zal zich daar wel ergens bevinden.”
8. (toen hij uiteindelijk ook opgestaan was en niet in zijn kleren geraakte)
   - “Je hebt nog zes minuten hé schat.”
   “Ja maar, jouw zes minuten zullen sneller gaan dan mijn zes minuten, want als ik héél snel beweeg hé, bijvoorbeeld twitchen, dan gaat de tijd rond voor (sorry Karel) mij trager!”
   *maakt spastische bewegingen*

Yeah, mijn lief verwijst naar wetenschappelijke theorieën en gebruikt Latijnse uitdrukkingen als hij nog maar half wakker is. Ik heb goed gekozen.

En nog, niet echt een argument maar even grappig:
*kijkt naar de kraan*
“Oh, dit gaat koud zijn.”
*steekt zijn hoofd onder de kraan*
“AAAAAUUUU!!”

Afgelopen dinsdag deed ik nog eens iets dat ik anders niet vaak doe: naar een concert gaan, en wat voor één! Mumford & Sons kaapten al eventjes geleden een plekje weg in mijn lijstje goeie artiesten en ze leken mij ook leuk om live te zien, wat dinsdag bevestigd werd.

Eerst hadden Karel en ik ons een zitplekje gevonden op het balkon achteraan, maar omdat we op de trappen zaten joeg de security ons daar na twee liedjes weg. Jammer, want ik was behoorlijk moe en had het voorprogramma al overgeslagen om ergens te kunnen gaan neerzitten, maar we lieten het ons niet deren en vervoegden de andere Twitterati op het eerste balkon vooraan rechts. Daar stond niet veel volk dus hadden we meer dan genoeg ademruimte, in tegenstelling tot de massa op de begane grond (waarvan ik al in ademnood raakte alleen nog maar door ernaar te kijken, seriously). Van daaruit hadden we trouwens, vond ik toch, een heel goed zicht, tussen de boxen en de muur in maar wel van heel dichtbij. Het komt misschien niet over op foto’s maar het was toch veel aangenamer om hen van dichtbij te kunnen bezig zien, hun gezichtsuitdrukkingen, het technisch mankementje aan een versterker dat een roadie snel moest komen verhelpen, ja zelfs de vingerzettingen, bon, alles dus.

De sfeer zat er echt in, en het leek alsof Mumford & Sons zich zelf ook goed aan ‘t amuseren waren. Ze sprongen energiek in het rond en wisselden ook vrij vaak van instrument, wat ik heel tof vond; ik heb er drie zien drummen, bijvoorbeeld. Een klein beetje jammer wel dat ze door hun enthousiasme alles aanzienlijk snelder speelden, waardoor ze het zichzelf wat moeilijker maakten op bepaalde momenten, maar het bleef geweldig om naar te luisteren en kijken.

Het concert was kort maar goed, en het was wat ik ervan verwacht had en meer. Voor zij die de ABtv-uitzending gemist hebben: een filmpje! (Tip: in hogere resolutie bekijken, beter geluid.)

Vanmiddag profiteerde ik van het zalige zonnetje om mij in het park te installeren met het The Namesake van Jhumpa Lahiri, het laatste boek voor Engelse Letterkunde dit semester. Zoals de titel suggereert is het centrale thema van het boek namen en de betekenis ervan. Gogol, een jongeman van Indische afkomst maar geboren en opgegroeid in Amerika, heeft een hekel aan zijn naam en laat die, wanneer hij oud genoeg is, veranderen naar Nikhil. Later in zijn leven komt hij meer te weten over de reden van zijn voornaam, en gaandeweg raakt hij meer in de war en weet hij niet meer goed of hij zich nu Gogol voelt of toch meer Nikhil. Een mooi verhaal, niet echt iets voor bovenaan je to read-lijstje maar toch de moeite waard. Toen ik het boek uit had, zat ik wat te mijmeren over bijnamen en koosnaampjes en dergelijke.

Toen ik nog een klein Greetje was, noemden mijn ouders mij soms Louiseke of Gertrudeke (vandaar de naam van mijn eerste computer, eerste kotfiets en eerste smartphone). Elkaar noemen ze ventje en vrouwtje (spreek uit op z’n West-Vlaams). Mijn tante en nonkel noemen elkaar dan weer pietje. Ik word wel vaker Greetje genoemd, maar nooit op dezelfde manier waarop mijn oma het uitsprak, met nog een soort secundair woordaccent op de laatste lettergreep. Een drietal vrienden noemen mij soms Greetie (mijn favoriet, denk ik ). Mijn ouders noemen hun ouders mama en papa, maar zo noemen ze ook elkaars ouders (hun schoonouders dus), iets waar ik vroeger niet bij stilstond maar waarvan ik me nu realiseer dat zoiets niet vanzelfsprekend is. In het middelbaar noemden twee van mijn vriendinnen en ik elkaar Casey, Stacey en Tracy (toen we overschakelden op Zwöds werd dat Cösö, Stöcö en Tröcö – stop met lachen, we waren zestien). En zo zijn er nog voorbeelden genoeg.

Het voelt een beetje gek om dat hier zo neer te schrijven, want ook al kan iedereen die het wil die namen opvangen op straat of waar dan ook, ze voelen precies toch ergens een beetje privé. Gek hé, en gek ook hoeveel er achter zo’n koosnaampje schuil kan gaan, hoeveel meer betekenis ze kunnen dragen dan een gewone doopnaam, waarmee je ten slotte toch al veel langer rondloopt en waarmee je je identificeert. Vroeger vond ik mijn naam niet leuk, want kleine kinderen zijn meedogenloos en een ongebruikelijke naam is in de lagere school meer dan eens een aanleiding tot uitlachen. Maar toen ikzelf en iedereen rond mij wat volwassener werd begon ik me al meer Greet te voelen. Dat ik als ik mezelf voorstel in de helft van de gevallen duidelijk moet maken dat het Greet met twee e’s is en dus niet met ie, dat deert me niet echt. Nu vind ik het net fijn dat mijn naam een tikkeltje specialer is, dat ik zelf geen andere Greet ken, dat buitenlanders begod niet weten hoe ze aan de uitspraak moeten beginnen (hoewel ik moet toegeven dat één van mijn Engelstalige proffen de zachte g, tongpunt-r en eenklank ee al behoorlijk goed onder de knie heeft ). Het lijkt me echt niet fijn om Sofie of Tim of iets anders inspiratieloos te heten (no offence!)

Euh, ja, deze blogpost heeft eigenlijk geen doel of structuur of zo. Behalve dan dat ik jullie nu vertel dat dit de slotzin is.

(Dat, en het feit dat ik een nieuwe categorie aangemaakt heb: Taal. Ik speel met een paar ideetjes, geen idee of er iets van komt, jullie lezen het wel!)

Vorige week woensdag was mijn Karel jarig, hoera! En sinds net iets langer dan dat heb ik mijn geliefde Françoiseke terug, helemaal genezen, ook hoera! Het verband tussen deze twee feiten? Dat een fotoverslagje vanaf nu weer mogelijk is, aja.

Kidibul = awesome! Lees verder »

Yes yes, het is een stokje! Dat is lang geleden zeg. Het werd mij toegeworpen door Kathleen, waarvoor dank! Hier zijn de regels, minus taalfouten voor uw leesgemak:

1. Zet het stokje op je weblog.
2. Link de persoon waarvan je het stokje ontvangen hebt.
3. Kies zelf 6 personen die je wil taggen.

1. Kijk je graag films?
Joah, ik kan wel eens genieten van een goede film, maar een echte filmfanaat ben ik niet. Ik hou eigenlijk meer van series.

2. Kijk je liever samen of alleen?
Alleen is maar alleen, dus ik kies het eerste! Bovendien, als de film ook maar een beetje schrikachtig of vies is heb ik iemand nodig om mijn handje (al dan niet spreekwoordelijk) vast te houden. Ik ben een mietje.

3. Bioscoop of thuis op de bank?
Sommige films móét je gewoon in de cinema gezien hebben, andere (zoals romantische komedies en ander hersenloos entertainment) kun je beter gezellig thuis bekijken.

4. Wat is je favoriete genre?
Moeilijk. Ik vind vanalles leuk: grappig, romantisch (als het niet te melig is), een beetje actie kan wel, iets psychologisch is ook goed als het nog te verteren valt door gevoelige zieltjes als het mijne, waargebeurd en/of historisch, verfilming van kinderboeken, animatiefilms, musicalfilms, … Allemaal oké. Genres waar ik absoluut voor pas zijn horror en thrillers.

5. Van welke film kun je maar geen genoeg krijgen?
Ook moeilijk. De meeste films heb ik na twee of drie keer wel genoeg gezien, maar als ik moet kiezen, dan kies ik Lemony Snicket’s a Series of Unfortunate Events, Charlie and the Chocolate Factory, Coraline, of andere juweeltjes van die soort.

6. Wat is je favoriete actie film?
Er schiet me niet meteen iets te binnen, ik ben dan ook niet zo te vinden voor actiefilms.

7. Wat is je favoriete horror film?
*Peut.*

8. Wat is je favoriete komedie film?
Oh zeg, zo’n moeilijke vragen allemaal. Eum … Ook geen. Films die enkel om komedie draaien vind ik meestal niet zo goed, ik hou meer van grappige elementen in een serieuzere film, zoals bij Harry Potter en Lemony Snicket’s en zo.

9. Wat is je favoriete romantische film?
Hm, dat zou dan Ten Things I Hate About You moeten zijn, of zo. Hetzelfde als bij vraag 8, eigenlijk.

10. Favoriete actrice?
Jane Lynch! She’s awesome. Maar ook wel Kate Moennig, Brenda Blethyn, Zooey Deschanel, Tamsin Greig, Emma Watson, Sien Eggers, Heather Morris, …

11. Favoriete acteur?
In willekeurige volgorde: Warre Borgmans, Matt Lucas, David Walliams, Jim Carrey, Frank Focketyn, Bart De Pauw, Jan Decleir, Neveneffecten natuurlijk (Jelle De Beule, Lieven Scheire, Jonas Geirnaert, Koen De Poorter), Hugh Laurie, Stephen Fry, …

12. Beste film die je ooit gezien hebt?
Die heb ik niet, ik vind gewoon een aantal films mooi: The Butterfly Effect, A Beautiful Mind, The Truman Show, Lemony Snicket’s Dink, How To Train Your Dragon, Coraline, …

13. Slechtste film die je ooit gezien hebt?
Where to begin? Dingen à la American Pie en Kill Bill vind ik echt te slecht voor woorden, oude films vind ik meestal ook niet mooi. Maar de slechtste film van allemaal, ik zou het begod niet weten.

14. Zelf ambities om acteur/actrice te worden?
Oh neen, absoluut niet.

15. Van welk boek/spel/persoon moeten ze beslist een film maken?
Een biografie van Stephen Fry! Met Stephen Fry als Stephen Fry. Oh yeah.

Sara, Karel (voor als ‘t in orde komt met de nieuwe blog), Davy, Annelies, Matt en Kim: vangen!

Nog net op tijd gezien bij Kerygma: happy DABDay! Ik wist zo op één twee drie geen vogel uit mijn potlood getoverd dus heb ik er eentje gerecycleerd uit een schoolopdracht van vorig jaar:

Deze papegaai diende als een illustratie in een kinderboekje (dat ik jullie bespaar, want vormgeven is nooit mijn forte geweest). Er horen ook nog wat vloekdingetjes bij, want het verhaaltje ging over een vloekende papegaai, jawel.

Ik geef toe, het is eigenlijk geen getekende papegaai maar één uit vilt. Maar voor ik die vilten papegaai gemaakt heb, heb ik hem wel getekend, aja. Puur voor de fun en ook wel een beetje uit nostalgie heb ik die stappen er ook bijgezet, hoewel het waarschijnlijk niemand interesseert. Lees verder »

En mag ik meteen ook even schaamteloos reclame maken: op dinsdag 4 mei brengt het GUK olv. de geweldige Joris Derder wegens haar tiende verjaardag een epische uitvoering van de Carmina Burana in de Bijloke te Gent, in samenwerking met Cantabile Gent, Koor Hogeschool Gent en Kinderkoor Koreando, begeleid door twee pianisten en slagwerkers van Conservatorium Hogeschool Gent.

En dan nu de inleiding. Meestal komt die eerst, maar ik dacht, laat ik het belangrijkste eerst zeggen!

Ik heb het altijd al jammer gevonden dat ik na het middelbaar weinig tijd overhield voor muziek(school), maar begin dit jaar vond ik de oplossing: zingen! Sinds oktober zing ik in het Gents Universitair Koor (GUK voor de vrienden), bij de tweede alten (de eerste alten zingen iets hoger, de tweede sopranen weer een flink stuk hoger en de eerste sopranen nog hoger, maar alt zijn is veel leuker, hah). Hoera!

In de korte tijd dat ik in het GUK zing heb ik mij er al goed geamuseerd. Het zingen zelf doet mij natuurlijk deugd, het is geweldig om weer op regelmatige basis met muziek bezig te zijn en toch weer iets van een doel voor ogen te hebben. Maar ook de toffe mensen die ik er heb leren kennen (lees bijvoorbeeld wat Matthias schreef over het GUK) en de leuke activiteiten die we naast de repetities doen zijn de moeite waard.

Nu is het de gewoonte dat het GUK elk semester een concert zingt, zo dus ook in december en mei van dit jaar. Maar het concert van 4 mei is niet zomaar een concert, oh neen.

Yup, de Carmina Burana, wegens het tienjarig bestaan en zo. En episch, al zeg ik het zelf, want het klinkt nu al super dus wat gaat dat dan niet zijn met nog eens drie koren, drie solisten, twee piano’s en slagwerkers erbij! ‘t Wordt gelijk mega de maks maat.

Tickets zijn te verkrijgen via de Bijloke, iedereen welkom! Maar haast u, want ik heb van horen zeggen dat het vlot gaat, met die tickets. Voor meer uitleg kun je altijd terecht op de website of het Facebook event. Allez, ik zie jullie dan ginder hé, tot dan!

Edit: Ik was het bijna vergeten, maar er staat ook wat materiaal online waarnaar je kunt luisteren bij wijze van voorproevertje! Onderstaand filmpje is bijvoorbeeld een stuk dat ik persoonlijk echt mooi vind, van vorig jaar dus ik zong er helaas nog niet in mee. Op de website staan ook nog wat dingen om te beluisteren, het eerste stuk bijvoorbeeld is er eentje dat we gezongen hebben op de Dies Natalis viering dit jaar.