- De apathie van de massa. Het is nog maar eens bewezen met de voorbije studentenverkiezingen aan de UGent en de proffenevaluaties op onze faculteit: 3 op 4 mensen in het eerste geval en 4 op 5 in het tweede geval couldn’t care less. Ronduit schandalig, en behoorlijk ontmoedigend. Vanmiddag nog kwam een prof een aankondiging doen waarin hij het belang van de proffenevaluaties benadrukte, en ik zei conversationally tegen de klasgenoten naast mij dat ik dat al ingevuld heb, wat jullie? Het antwoord van de studente naast mij was een spottend handgebaar en het commentaar dat het haar echt geen bal kon schelen. I was apalled. En maar klagen en zagen over vakken die te zwaar zijn en proffen die dit of dat verkeerd doen, maar als hen dan de middelen aangereikt worden (ja zelfs in de schoot geworpen) om daar eigenhandig iets aan te doen, kan het hen ineens totaal niet meer schelen. Ik kan er niet bij.
- Mensen die zichzelf systematisch untaggen op Facebook. Sure, als ik er echt superlelijk op sta durf ik ook al eens een tag te verwijderen. Maar verder is het toch gewoon leuk om al die debiele foto’s van vroeger terug te kunnen vinden en anderen ervan te laten meegenieten? Ik vat het niet.
- Wedstrijden die bestaan uit een potgemakkelijke wedstrijdvraag (waarvan het antwoord te vinden is op een gelinkte pagina) en een onmogelijk te schatten schiftingsvraag (bijvoorbeeld hoeveel juiste antwoorden er binnen zullen komen, om eens origineel te zijn). Komaan, maak de wedstrijdvra(a)g(en) gewoon moeilijk (zodat je je best moet doen om het antwoord te achterhalen) zodat de schiftingsvraag weer zijn oorspronkelijke functie kan vervullen: schiften tussen diegenen die slim genoeg waren het antwoord te vinden. Tegenwoordig is dat toch helemaal niet meer eerlijk, al wat je moet doen om te kunnen winnen is met de pet ernaar slaan hoeveel mensen er zullen meedoen (want je kunt het antwoord op de wedstrijdvraag onmogelijk fout hebben). Echt belachelijk vind ik dat. Ik los veel liever een sudoku op dan dat ik gewoon het antwoord op een pagina moet gaan lezen en overtypen. Where’s the fun in that, en vooral, how is that fair?
- Groepswerkmedegroepsleden die het bestand nalezen op fouten en gaan vitten op belachelijke details, allen trachtend zich superieur voor te doen. En maar blijven doorsturen en met valse bescheidenheid verkondigen dat ze nog een paar zinnen wat correcter geponeerd hebben. Er kan er maar één de eindredacteur zijn hé.
- Domme mensen die Facebook groups of fanpagina’s aanmaken, en de niet te vermijden typ- of spelfouten in de titel. Je kunt die titel niet aanpassen bij fanpagina’s, maar dat is absoluut geen excuus, integendeel, het is eerder een reden om extra goed op te letten. Ik zou zeggen dat de helft (zo niet meer) van de groups of fanpagina’s die ik zie passeren een domme fout in de titel hebben staan. Hebben we dan niet allemaal in de lagere school geleerd hoe we hoofdletters en leestekens moeten gebruiken? Hebben we niet allemaal in het middelbaar de basisprincipes van het spellen en de grammatica geleerd? En serieus, wat is dat met al die typfouten, is typen zo moeilijk? Waar gaat dat toch naartoe?
- Natgeregend worden. Het blijft iets waar ik spontaan van ga vloeken, en als het meer dan één keer op een dag gebeurt schiet mijn humeur al helemaal de dieperik in.
Ja, ik ben in mijn ergerdagje. Ik had hiervan al een paar puntjes staan in een draft, maar na een dag als vandaag vond ik het wel gepast om het aan te vullen en te publiceren.
wacht tot ge gaat solliciteren, dan snapt ge ongetwijfeld waarom mensen zichzelf untaggen op alles
Aha, maar kijk, ik doe geen dingen waarvan foto’s kunnen genomen worden die niet ok zijn voor toekomstige werkgevers. Ik doe geen drugs, ik ben nog nooit dronken geweest, ik hang niet rond alle jongens hun nek op feestjes, … dus dat soort foto’s ga je niet vinden omdat die simpelweg niet bestaan. Als iedereen zo verstandig is, is untaggen nergens voor nodig, behalve op bijzonder onflatterende foto’s dan dus.
Dat van die wedstrijdvragen: de bedoeling is niet om Greet puzzelplezier te bezorgen. De bedoeling is om snel twintigduizend extra pageviews en e-mail adressen te verzamelen
Als de vraag moeilijk is, dan lukt dat veel minder goed…
Ja, awel, video killed the radio star. Met gele briefkaarten waren zo’n wedstrijden veel leuker.
Sommige mensen willen zo min mogelijk sporen nalaten op het internet, en ik kan hen daar best in volgen. Je kan je facebookprofiel beschermen, maar via via kunnen je foto’s toch bekeken worden door wildvreemden en sommigen houden daar niet van. Dat is hun goed recht imo (ik doe het zelf enkel bij foto’s die ik ongepast vind)
Je kunt foto’s van andere mensen waarin je getagd bent ook afschermen, mijn familie bijvoorbeeld kan die niet zien. Dus als je bedoelt dat mensen dan via een ander profiel (van een gemeenschappelijke vriend) een foto van de persoon in kwestie kunnen zien, dan zullen ze die persoon sowieso wel herkennen, of hij nu getagd is of niet. Het is dus sowieso nutteloos om jezelf te untaggen. Als je een foto van jezelf echt niet online wilt kun je altijd vragen aan de uploader om die te verwijderen.
Dan moet je vertrouwen op diegene dat die dat gaat wegdoen en dat kost veel meer moeite dan jezelf untaggen en er zo voor zorgen dat het moeilijker wordt om een foto van jou te vinden. Je hebt gelijk dat je wel herkend kan worden én dat je ook die foto’s kan ‘beveiligen’, maar so what? Sommige mensen laten liever zo weinig mogelijk hun naam vallen op het net, en dat is eerder een slimme ingesteldheid.
Ik snap echt niet wat je zo vervelend vindt aan mensen die untaggen, niet iedereen wil zomaar zijn naam bij elke foto die van hem verschijnt (niemand heeft trouwens het recht om foto’s van jou zomaar te publiceren) en untagt dan maar. Het hele taggedoe is trouwens behoorlijk nutteloos, behalve bij bv oude klasfoto’s. Who cares wie er op een foto staat? Diegene die hen kennen (en die dus mss ‘belang’ hebben bij de foto) kennen die persoon toch, andere mensen hebben er geen zaken mee. Ik tag ostentatief nooit nog foto’s op facebook, even nutteloos als erover neuten dat mensen zich untaggen
(no offence)
Ik erger me ook enorm aan al die slecht gespelde (of nog erger : in dialectvorm geschreven) facebookpagina’s en word daar sowieso nooit lid van ! Het getuigt volgens mij vooral van domheid om op die manier pagina’s aan te maken, en ik erger me er al jaren aan dat domheid tegenwoordig “hip” is en hoger ingeschat wordt dan slim, zinnig, intellectueel,… (want dat zou allemaal té opschepperig zijn). Daar kan ik nu eens echt nijdig om worden…
Of mensen in een bedrijf die hoger staan dan jezelf en die zeggen hoe iets moet gebeuren, maar eigenlijk van toeten noch blazen weten (en ook niet kunnen schrijven). Ik wordt er elke dag mee geconfronteerd.
Gisteren nog een out-of-office reply gelezen van een directielid: ‘ik ben met vakantie gelieve voor dringende zaken X te contacteren, tel nr 123; email: a@b.c’.
Feit, maar hihi, wel grappig dat je dan een dt-fout maakt op zo’n strategische plaats.
(Sorry, kon het niet laten!)
@Greet
Godverrrr!!
Dit gebeurt enkel maar als ik typ.
In mijn voorbeeld is het wel toevallig dat de lijn splitst tussen “vakantie” en “gelieve”, want eigenlijk stonden die vlak achter elkaar, zonder leesteken.
“De apathie van de massa” – you’re totally right. Ik hoor ook niets anders dan studenten die klagen over “dat proffen doen waar ze zin in hebben” en “onmenselijke opdrachten” geven, maar anderszijds is een stem of een evualatie te veel gevraagd. Ergerlijk.