Pimpajoentje.be

• De apathie van de massa. Het is nog maar eens bewezen met de voorbije studentenverkiezingen aan de UGent en de proffenevaluaties op onze faculteit: 3 op 4 mensen in het eerste geval en 4 op 5 in het tweede geval couldn’t care less. Ronduit schandalig, en behoorlijk ontmoedigend. Vanmiddag nog kwam een prof een aankondiging doen waarin hij het belang van de proffenevaluaties benadrukte, en ik zei conversationally tegen de klasgenoten naast mij dat ik dat al ingevuld heb, wat jullie? Het antwoord van de studente naast mij was een spottend handgebaar en het commentaar dat het haar echt geen bal kon schelen. I was apalled. En maar klagen en zagen over vakken die te zwaar zijn en proffen die dit of dat verkeerd doen, maar als hen dan de middelen aangereikt worden (ja zelfs in de schoot geworpen) om daar eigenhandig iets aan te doen, kan het hen ineens totaal niet meer schelen. Ik kan er niet bij.
• Mensen die zichzelf systematisch untaggen op Facebook. Sure, als ik er echt superlelijk op sta durf ik ook al eens een tag te verwijderen. Maar verder is het toch gewoon leuk om al die debiele foto’s van vroeger terug te kunnen vinden en anderen ervan te laten meegenieten? Ik vat het niet.
• Wedstrijden die bestaan uit een potgemakkelijke wedstrijdvraag (waarvan het antwoord te vinden is op een gelinkte pagina) en een onmogelijk te schatten schiftingsvraag (bijvoorbeeld hoeveel juiste antwoorden er binnen zullen komen, om eens origineel te zijn). Komaan, maak de wedstrijdvra(a)g(en) gewoon moeilijk (zodat je je best moet doen om het antwoord te achterhalen) zodat de schiftingsvraag weer zijn oorspronkelijke functie kan vervullen: schiften tussen diegenen die slim genoeg waren het antwoord te vinden. Tegenwoordig is dat toch helemaal niet meer eerlijk, al wat je moet doen om te kunnen winnen is met de pet ernaar slaan hoeveel mensen er zullen meedoen (want je kunt het antwoord op de wedstrijdvraag onmogelijk fout hebben). Echt belachelijk vind ik dat. Ik los veel liever een sudoku op dan dat ik gewoon het antwoord op een pagina moet gaan lezen en overtypen. Where’s the fun in that, en vooral, how is that fair?
• Groepswerkmedegroepsleden die het bestand nalezen op fouten en gaan vitten op belachelijke details, allen trachtend zich superieur voor te doen. En maar blijven doorsturen en met valse bescheidenheid verkondigen dat ze nog een paar zinnen wat correcter geponeerd hebben. Er kan er maar één de eindredacteur zijn hé.
• Domme mensen die Facebook groups of fanpagina’s aanmaken, en de niet te vermijden typ- of spelfouten in de titel. Je kunt die titel niet aanpassen bij fanpagina’s, maar dat is absoluut geen excuus, integendeel, het is eerder een reden om extra goed op te letten. Ik zou zeggen dat de helft (zo niet meer) van de groups of fanpagina’s die ik zie passeren een domme fout in de titel hebben staan. Hebben we dan niet allemaal in de lagere school geleerd hoe we hoofdletters en leestekens moeten gebruiken? Hebben we niet allemaal in het middelbaar de basisprincipes van het spellen en de grammatica geleerd? En serieus, wat is dat met al die typfouten, is typen zo moeilijk? Waar gaat dat toch naartoe?
• Natgeregend worden. Het blijft iets waar ik spontaan van ga vloeken, en als het meer dan één keer op een dag gebeurt schiet mijn humeur al helemaal de dieperik in.

Ja, ik ben in mijn ergerdagje. Ik had hiervan al een paar puntjes staan in een draft, maar na een dag als vandaag vond ik het wel gepast om het aan te vullen en te publiceren.

Ik heb echt het gevoel dat de examens van januari nog maar pas gedaan zijn, en toch, die van mei/juni komen er al aan. Vandaag het rooster gehad, en ik moet zeggen, het is toch weer behoorlijk in orde.

DO 27/5 Geschiedenis en Typologie van de Germaanse Talen
Precies wat de naam zegt, eigenlijk. Best wel boeiend tot nu toe.

MA 31/5 Geschiedenis van de Kunst
165 kunstwerken vanbuiten leren, en bijhorende stromingen natuurlijk. Urgh.
VR 4/6 Inleiding tot Taal- en Tekststructuren
Taal als systeem, taal en variatie, taal en denken, de opbouw en interpretatie van en omgang met teksten, … Boeiend, maar veel.

MA 7/6 Nederlandse Taalkunde I – Taalsysteem
Theorie- en oefeningengedeelte over woordsoorten en zinsleer. Interessant, maar toch ook een hele boterham.
WO 9/6 Engelse Letterkunde I
Poetry (analysing poems), prose (discussing books), drama (discussing plays). Should be doable.
VR 11/6 Nederlandse Letterkunde II
Theorie: geschiedenis van de Nederlandse literatuur (vervolg op het eerste semester) plus vier middelnederlandse teksten. Saai.
Praktijk: grammatica van het Middelnederlands, leuk!

WO 16/6 Engelse Taalkunde I
The history of English (Old English, Middle English, Early Modern English, Modern English), English all over the world, the structure of English, … Pretty interesting stuff!

Je ziet, een heleboel vakken die mij boeien, geen onbegrijpelijke en absurd grote mastodonten van vakken zoals Filosofie en Historische Kritiek meer, maar ‘t zal toch ook allemaal flink de moeite zijn.

Toen ik vanmorgen wakker werd constateerde ik dat mijn nachtlampje kapot is. Half slapend in het schemerdonker m’n trap af kruipen (ik heb een hoogslaper, met een ladder die nergens aan vastgemaakt is) valt ergens nog mee maar in het pikdonker de trap op ‘s avonds is wat anders. En ik heb nu eventjes geen geld voor een nieuwe lamp. Ik had me een klein beetje overslapen, dus ik had nog net genoeg tijd om mij klaar te maken en mijn gerief te verzamelen, maar niet om te ontbijten. Op het moment dat ik vertrok bedacht ik me dat ik vroeger had moeten vertrekken, omdat ik nog om een cursus moest voor een vak dat morgen begint. Ik had van een klasgenote gehoord dat de bib waar we de cursus moeten halen een paar weken enkel in de voormiddag open is (wat belachelijk is natuurlijk, waar haalt die bibliothecaresse het idee dat ze zich dat zomaar kan permitteren?), dus ik wou er vandaag nog voor de les om gaan. Toen ik buitenkwam scheen de zon zodanig fel dat ik mij genoodzaakt zag om terug naar binnen te gaan en mijn lenzen aan te doen zodat ik een zonnebril kon opzetten. Daarna vond ik mijn fiets omgegooid op de grond terug, yay. Ik reed zo snel mogelijk naar school maar natuurlijk had ik wind tegen, en halverwege begon het ook nog eens te regenen. Een paar minuten voor de les begon kwam ik op school aan en haastte ik mij naar de bib. Op de deur hing een blaadje, want je raadt het al, de bib was uitzonderlijk vandaag de hele dag gesloten. Ik kwam aan de late kant toe in de les, maar die begon veel te laat waardoor ik me voor niks gehaast had. Na de les regende het nog harder dan ervoor dus liet ik mijn fiets voor wat hij was en begon ik van de Blandijn naar het Zuid te wandelen om de bus te nemen. De wind waaide mijn paraplu nog een beetje kapotter en mijn handen en voeten zagen respectievelijk rood en wit van de kou, dus toen liep ik al te vloeken. Halverwege de Sint-Pietersnieuwstraat begon het zodanig geweldig te regenen dat het meer op hagel begon te lijken, dus schuilde ik even in de hal van de Brug. Daar keek ik op mijn horloge en zag ik dat ik waarschijnlijk nét de bus van kwart na zou missen. Toen dacht ik dus, what the hell, ik ben toch al nat en bevroren, laat ik nog maar eventjes een effort doen om toch nog die bus te halen. Niet gelukt, dus daarna nog een half uur staan bibberen in de snijdende wind. Toen ik eindelijk op de bus zat dacht ik, hmm, mijn hielen doen toch wel pijn van dat gehaast lopen, laat ik er even naar kijken. Links een blaar, rechts lag mijn hiel open, en ja hoor, bloed op mijn nieuwe witte schoentjes. Gelukkig had ik pleisters bij, maar door dat gepruts met mijn voeten werd ik natuurlijk misselijk. Als ik in de auto of in de bus ergens mee bezig ben (een boek lezen bijvoorbeeld) word ik misselijk, vandaag dus ook, en al zeker omdat ik nog niets gegeten had.

Dat het nu maar beter begint te worden verdikke. Ik heb nog anderhalf uur om een presentatie bij te werken die ik vrijdag moet geven (maar het moet nu al af want morgen heb ik daar geen tijd meer voor), en daarna moet ik weer naar buiten. Dat die presentatie maar afgeraakt en dat het verdorie niet durft te regenen hé straks. Of anderrrrs.

Edit: Ik kan mijn campuskaart niet meer vinden. Dat ding kost geld. Ik heb geen geld. Godverdomme, is ‘t nu genoeg ja?!

I got a crush on this song toen ik het voor het eerst hoorde in de cinema, na How To Train Your Dragon. Het liedje wordt gezongen door Jónsi (van Sigur Rós) en je hoort het tijdens de aftiteling. Perfect liedje om de al even mooie film mee af te sluiten.

Sit back and smile.

(Of wacht daarmee tot je de film gezien hebt, natuurlijk.)

Oh kijk, een postje dat in de drafts was blijven hangen. Van 6 juni 2009, toen ik nog niet 100% zeker was of ik mijn studies zou stopzetten. Ik heb de werkwoorden toch maar aangepast naar verleden tijd, ‘t was anders een beetje verwarrend.

Wat heb ik eigenlijk allemaal geleerd, tot nu toe? Wat heb ik nu echt onthouden van de laatste drie jaar, welke nuttige en minder nuttige kennis heb ik opgestoken daar in Mariakerke city? Het is midden in de nacht en ik heb zin om dat eens allemaal op een rijtje te zetten, dus denk nu maar even niet na over waarop dit slaat, dat doe ik ook niet. Skip de lijstjes gerust. Lees verder »

Jimi Hendrix. De naam alleen al galmt gemakkelijk na in de oren van mijn generatie. Niet dat iemand intussen nog weet welke generatie dat is. Gen Y, de Millenials, Generation Next of Echo Boomers. Hoe exotisch je het ook doet klinken, Hendrix hebben we nooit meegemaakt. Maar vraag ons of we van de mens hebben gehoord en je krijgt een volmondig ja.

Laat ik dan maar tot de kern van de zaak komen: Jimi is een legende. Een held. Dat klinkt fantastisch cliché en pretentieus tegelijk. Normaal gezien heb ik een hekel aan dergelijke beweringen, maar voor een keer buig ik ook met plezier voorover. Al is het maar omdat Hendrix verantwoordelijk is voor het voortbrengen van mijn persoonlijke Guitar Hero, Matthew Bellamy, en ongeveer elke andere gitarist tussen de Summer of Love en de Noughties.
Dit gezegd zijnde, is er de laatste tijd blijkbaar veel te doen rond die nieuwe release, Valleys of Neptune. Zo ook bij Adhese, wat deze post zijn maatschappelijk nut geeft.

Blijkbaar gaat het om remasters van experimenten voor een onafgewerkt album. Dat of wat snaargepluk tussen de LSD trips heen. Laten we ze uit gemakzucht maar als synoniemen beschouwen. Afgaande op het album was Hendrix alleszins goed op dreef en fantastisch stoned in ’69. We spreken in de verste verte niet over klassiekers als All Along the Watchtower (waar ik net als Ntone hevig fan van ben), Purple Haze of Voodoo Chile. Maar dat hoeft ook niet.

Waar het album zijn troef bovenhaalt, is met de sfeer en het zalige bluesrock gevoel. Net zoals alle andere muziek die mijn iTunes bibliotheek vult, wordt ook Valleys door mij beoordeeld op gevoelswaarde. Gezien je bij nieuwe releases niet vertrouwd bent met de muziek die je voorgeschoteld krijgt, moet iedere noot erin slagen een gevoel over te brengen. Let er maar eens op als je naar je collectie luistert. Bijna ieder nummer kan je associëren met een persoon, een situatie of een vage emotie.

Zo hebben druilerige zomerdagen voor mij Jack Johnson. Een verzameling Debussy dient om stress tegen te werken. Metallica zorgt voor energie, Muse voor inspiratie en creativiteit. De persoonlijke links hou ik wel voor mezelf, maar je begrijpt mijn punt.

Wat brengt Jimi Hendrix met dit postuum album naar boven? Iedere herinnering die ik heb aan zelf improviseren en jammen. De zaligheid die een kwartier lang los gaan op een akkoordenblok van zestien maten kan zijn. De geur van nat riet en het klassieke oude tapijt onder het drumstel. De vibratie van de basdrum op je ingewanden en de adrenaline die overheerst als alles vlot gaat.

Hoewel ik met die twee saxofoons in mijn bezit eerder naar de zuivere jazz neig, is er voldoende blues-verwantschap tussen de muziekstijlen om de link te leggen met Hendrix en zijn gitaargeschreeuw. De structuur van georganiseerde chaos en de rush die erbij hoort. Ik maak niet de minste bewering dat ik zelfs maar tot aan de enkels reik van Hendrix of eender welke andere muziekgod, maar ik ben er van overtuigd dat het overheersende gevoel bij het spelen en het luisteren van dit soort muziek hetzelfde is.

Verwacht met Valleys of Neptune niks dat je nog niet gehoord hebt in één of andere vorm, maar verwacht wel een zestig minuten durend gevoel van coolness. Het Devil May Care gevoel dat alleen voorkomt in muziekvormen die teren op de creativiteit van het moment. De rush van een mondeling examen waarvoor je niet gestudeerd hebt.

Maar waarvoor je wel slaagt. Vanzelfsprekend.

Karel

(Ohja, comments geven kan blijkbaar zorgen voor hetzelfde gevoel of een andere blinkende prijs. Door die mannen Adhese.)

Het was al een paar keer in mij opgekomen, dat gastbloggen. Voor diegenen die niet bekend zijn met het concept, it does exactly what it says on the tin: iemand, een gast dus (maar het mag ook een griet zijn. Ha. Ha.), komt hier eens bloggen in mijn plaats. Aja, want we zouden niet willen dat jullie mij een beetje beu geraken of zo. Hoewel het natuurlijk nog altijd wel mijn blog is en al. Maar ik wijk af.

Bijna vier jaar bestaat deze blog, maar nog steeds was het er niet van gekomen, bij gebrek aan een concrete gelegenheid. Die is er nu dus wel, in de vorm van een prijs dink kamp rond Jimi Hendrix, en wie beter om de spits af te bijten dan mijn eigenste eigen Karel? Even ter info, jullie kennen hem misschien nog van zijn vorige blog Suiadan (ik blijf hem linken ja, tot het einde der tijden of tot hij met zijn nieuwe blog op de proppen komt, whichever comes first), en een volledig nieuw concept is op komst zoals ik al zei, dus aangezien hij nu even between blogs is (schone uitdrukking eigenlijk), komt hij het hier eens zeggen!

Binnenkort!