Even geleden kreeg ik van de sympathieke mannen van Enchanté (dat zeg ik eigenlijk niet vaak genoeg, hoe sympathiek ik ze vind!) de nieuwe CD van Alicia Keys toegestuurd om te reviewen. De examens staken daar tot nu toe een stokje voor, maar hier is hij nu dus. Laten we beginnen bij het belangrijkste, misschien: de muziek.

• Het begon al bijzonder goed met de intro, één van mijn favoriete citaten: “And the day came when the risk to remain tight in a bud was more painful than the risk it took to blossom,” van Anaïs Nin.
• Love is blind: klonk meteen heel erg herkenbaar, deed me denken aan wat ik al kende van Alicia Keys. Ze heeft toch wel haar eigen stijl. Dit liedje klonk wel een beetje te … — hoe zeg je dat? jazzy? — voor mij, niet mijn ding. Hetzelfde eigenlijk een beetje voor het derde liedje, Try sleeping with a broken heart.
• Doesn’t mean anything: al veel meer mijn ding, hier gebruikt ze haar stem dan ook op een heel andere manier, ze klinkt hier veel helderder, zuiverder, zachter. Moeilijk uit te leggen, gewoon luisteren Ze zingt echt mooi in dit liedje.
• Wait til you see my smile: leuk liedje! Mooi rustig, toch een ritme waar wat leven in zit, leuk sfeertje. Schoon hoogtepunt ook, en dat alles vervolledigd met een mooie boodschap in de lyrics. (Ook meteen het eerste van de twee liedjes die niet over liefde gaan, wat trouwens wel net iets teveel van het goeie is, 11 liefdesliedjes op één CD.)
• De volgende drie liedjes (That’s how strong my love is, Un-thinkable, Love is my disease) zijn wat minder mijn genre, ze klinken wat meer R&B-achtig en dat is niet echt voor mij.
• Like the sea: ok, hm, how to put this. Het liedje begint met een bekend pianostuk (ik kan for the life of me niet bedenken welk, though), en dan komt er een beat en zang bij en zo, maar die acht maten intro van dat bekende klassieke stuk worden verder dus gewoon het hele liedje lang herhaald en herhaald en herhaald, en het past keihard niet bij de rest van het liedje. Ik heb sowieso iets tegen het recycleren van klassieke in moderne muziek als daarmee het klassieke stuk wordt afgebroken in plaats van dat er iets aan toegevoegd wordt, dus, hm, neen. Neen.
• Put it in a love song: Beyoncé en Alicia Keys, het geeft wel iets interessants. ‘t Is een combinatie die je niet echt verwacht, maar het resultaat is zo slecht nog niet.
• De volgende drie liedjes (This bed, Distance and time, How it feels to fly) zijn ook weer wat minder vind ik, ik vind eigenlijk niks om erover te zeggen, toch een klein beetje te gewoontjes dus.
• Empire state of mind (part II) broken down: mooi. Je moet er even aan wennen, het heeft een heel bijzonder ritme dat ik pas doorhad na een paar keer luisteren, maar toen ik het liedje tot me had laten doordringen kon ik het echt gaan appreciëren. Ik heb hiervan ook al een mooie live versie (goed gezongen!) gehoord, waar Jay-Z meedoet als verrassingsact. Verrassend is het wel, maar mooi, dus.

In het algemeen nog een opmerking: lyrics zijn Alicia Keys haar sterkste kant niet, vind ik. Da’s wel wat jammer, maar als je daar niet op let, hoeft dat niets uit te maken. Wat dan wel weer in haar voordeel speelt is dat ze een origineel stemgeluid heeft en dat ze piano speelt natuurlijk, vind ik altijd leuk.

Wat ik ook ontdekt heb op het einde van het boekje, is dat Alicia (op deze CD dus althans) alle vocals (dus ook achtergrondzang en zo) voor haar rekening neemt, respect. Ik vind het altijd stom dat een zanger(es) steun nodig heeft van goeie achtergrondzangers, zij kan het dus zonder.

Het ontwerp: schoon, schoon. Typografie is okee, mooi kleurenpalet en grungy structuren met foto’s die er goed in verwerkt zijn, I like. Dan heb ik het ook over het ontwerp van de rest van het boekje, de cover is nog maar een voorsmaakje.

All in all, niet mis, zeker niet. Andere mensen zullen andere liedjes mooi vinden, maar als je smaak wat overeen komt met de mijne moet je dus eens luisteren naar Wait til you see my smile en de live versie van Empire state of mind (part II) die ik eerder vermeldde.