Ik heb het eindelijk gevonden, mijn Facebookcriterium. Dat is de voorwaarde waaraan je moet voldoen om bij mijn vriendjes te mogen komen/blijven, anders wordt het te zotjes. Ik noem het mijn mohheyoeistcriterium (copyright Greet Derudder). ‘t Is heel simpel hoor; kom ik je tegen op straat en zeg ik “Moh, hey, hoe is ‘t?” of een formelere/informelere/vertaalde variant daarvan, dan ben je geslaagd!
Dat ik daar niet eerder op gekomen ben. *toogt aan het kuisen*
Ik ben minder streng: van mij is het het “hey”-criterium. Mensen die ik ken van zien slagen niet, mensen waar ik al eens tegen gebabbeld heb wel.
Goeie regel!
Ik heb vandaag ook kuis gehouden
Moh, da’s een goede regel.
Moy hey hoe ist ?
Was de regel vroeger niet dat als ge iemand twee keer had gesproken, dat ge dan feesboekvriendjes kon worden ?
Soms vind ik het wel moeilijk om te weigeren, als ge iemand effectief ne keer gesproken hebt, dan zijt ge geen vriendjes, maar moreel vind ik het lastig om zo’n vriendschap niet te aanvaarden… uit angst om die persoon te kwetsen.
Langs de andere kant, heb ik eens ne keer gemerkt dat ik een vriendje kwijt was…en ik zou bij God niet weten wie er verdwenen is…
groetjes,
paul
Ik aanvaard iedereen en wis dan al wie toch nooit iets zegt. Want ik ga bijvoorbeeld ook tegen wijven uit het middelbaar die ik ni afkan vragen hoe het met hen gaat, gewoon uit beleefdheid
Amai, moest ik iedereen aanvaarden, ‘k zou nogal eentje werk hebben, zot
oee miss populair
[...] om nu eventjes terug te komen op FB. Ik vond het stukje dat ik op de blog van Pimpajoentje heb gelezen, eentje om over na te denken. En ik geef haar meer [...]