Na een voor mij iets minder geslaagde veertiende Brussels Girl Geek Dinner (ik was er niet voor in de mood, en vond het ook eerlijk gezegd een klein beetje saai — smaken verschillen nietwaar, maar wat wel gezegd moet worden: superlekker eten!), was het er gisteravond weer boenk op! Het concept was eenvoudig: geen topic, geen spreker, geen mannen, gewoon een gezellige picknick in een park in de buurt van het These Days gebouw, wij girl geeks met ons eten, en aantal geweldige sponsors. Naar goede traditie breng ik hiervan verslag, in puntjes:
Volgens de NMBS website had ik tijd genoeg om in Gent over te stappen op de trein naar Antwerpen. De trein uit De Panne kwam echter met één of twee minuten vertraging aan, zoals te verwachten is met zoveel volk erop. Ik en nog een twintigtal medereizigers liepen dus snel door de gang naar onze aansluiting (waarvoor we technisch gezien nog op tijd waren), maar onze inspanning was voor niks; de deuren werden gesloten (hoewel het nog geen tijd was), en de conducteur vatte post in de deuropening van de enige nog open deur. Was de trein dan inderdaad vertrokken, dan had ik daar begrip voor gehad, maar het was volledig nutteloze pesterij; de trein stond nog zeker een volle minuut stil en de conducteur weigerde ons de ganse minuut lang erop te laten. Ach, af en toe moeten ook mensen met een eenvoudige job eens de smaak van de macht voelen zeker … *kwaad*
Het station Antwerpen-Zuid bestaat, jaha. En het heeft géén stationsgebouw. En het ligt veel verder van de beschaafde wereld dan je zou denken, zeker op de heetste dag van het jaar, dan ligt het precies nog eens dubbel zo ver van waar je moet zijn …
Ik had me natuurlijk weer bijzonder goed voorbereid, ahum. Het half uurtje wachten op de volgende trein gaf me dus genoeg tijd om nog snel om wat eten te gaan bij de Panos. Maar ik had niet moeten vrezen, je kon op BGGD #15 niet verhongeren als je dat probeerde: er was verjaardagstaart van Windows Live Messenger, er waren ijsjes van Ijsboerken, ananassticks van Chiquita (hoewel ik die gemist moet hebben), voor de dorst waren er Chiquitasmoothies en voor de gezelligheid waren er Grand’O cocktails van Grand Marnier. Er werden ook duchtig baksels en dergelijke uitgewisseld, was ik wat vooruitziender en planmatiger, ik had ook iets gekokkereld.
Veel tof volk ontmoet en teruggezien, maar ik ga niet aan linkliefde beginnen deze keer want ik ben lui — we moeten het zeggen zoals het is hé. Fijne gesprekken gehad, tot op het punt dat we elkaar niet meer zagen zitten in het donker.
Hippe goodiebag zeg! Overblijvende goodiebags van Guido (weetwel, die studenten bij het begin van het jaar krijgen) met daarin de gewone dinges als een Kriek, een condoom, een snoepke (dat jammer genoeg al eventjes over datum was), een rol wc-papier, … aangevuld met een exemplaar van The List (een kruising tussen een design tijdschrift en een catalogus van eye candy), een interessant boekske getiteld “Wat doen vrouwen online?” geschreven door onzer aller Clo voor Sanoma Magazines, een Release Candidate Preview versie van Windows 7, nog iets dat ik precies kwijt ben en waarvan ik dus niet meer weet wat erop stond en een überhippe galactic monkey (in het roze!) van Kipling (die eveneens vijf sacochen verlootte door middel van een onschuldige hand, die aan de jongste girl geek toebehoorde, en raad eens wie dat was!)
Er was precies iets met afval. Bij het oversteken van de straat met een grote kartonnen doos vol afval viel al dat afval ineens door de bodem van de doos, in ‘t midden van ‘t straat natuurlijk, toen er net een auto aan kwam die waarschijnlijk niet begreep wat hij zag. En nog wat later werd er duchtig aan dumpster diving gedaan om nog enkele bezittingen (en rode Grand’O bollekes) te redden, wat natuurlijk ook misbegrepen zou kunnen worden, buiten zijn context.
Nog merci aan Gudrun, voor de lift naar huis, en natuurlijk aan Clo, for being awesome.
Al bij al weer een geweldige avond! Op naar de volgende!
“Maar je hebt er toch vast iets aan overgehouden, aan die drie jaar grafisch ontwerp studeren,” zeggen de mensen dan. “‘t Zullen vast geen verloren drie jaar geweest zijn, je moet er toch iéts aan overgehouden hebben!”
Jaja, dat heb ik welzeker.
Drie pennenzakken vol met stylo’s, potloden, stiftjes, markers en ander gerief.
Gesorteerd ziet dat er dan zo uit (zie Flickr voor notes):
Zoals verwacht was ik het thema Quietude al snel beu, en wou ik weer eens iets nieuws. Het is Simply geworden, een thema van Scribblescratch.
Wat ik leuk vind aan dit thema:
Frisse kleurtjes.
Korte header, minder scrollen dus.
Het schattige roze pimpajoentje rechtsbovenaan. Dat maakte al deel uit van het ontwerp, ik heb het niet zelf toegevoegd dus.
Drie kolommen, het is eens iets nieuws, en op het eerste zicht is het best praktisch.
De linkerkolom is 500px breed, dat vind ik handig (ivm breedte van afbeeldingen en zo).
Wat ik niet leuk vind aan dit thema:
Bespaar jezelf een hartaanval en kijk niét naar de broncode. Neem het van mij aan: het is utter chaos. De persoon die dit gecodeerd heeft wist duidelijk niet waar ze mee bezig was (dat kan ik zeggen, want ze praat geen Nederlands). Ik ben een eeuwigheid bezig geweest met het enigszins fatsoeneren van de belangrijkste zaken, in feite zou ik het volledig moeten herschrijven maar daar heb ik nu eens geen zin in. Het mag werkelijk een wonder heten dat deze rommel in Firefox, Safari, Opera en Chrome een deftige weergave op het scherm produceert (in IE niks dan plobremen natuurlijk maar laten we daarover zwijgen). Maar goed, ik vond de layout wel leuk, en ik ben grafisch vormgeefster af nietwaar, dus dan mag dat allemaal. En ik heb het niet geschreven hé.
Er is géén archives.php of search.php of category.php template, geen searchform.php, ook geen 404.php. Alleen the bare necessities dus, ach ja. Wederom: te lui om toe te voegen.
Heb ik het al gehad over de abominabele code? Dit thema is basically te gebruiken zoals het is ofwel volledig te herschrijven om ook maar het kleinste detail te kunnen aanpassen.
Als je nog bugs tegenkomt, laat het mij gerust weten in de reacties!
Serieus, mensen. Gebruik Google waar het voor dient, roep misschien ook eens Wolfram Alpha ten hulp, maar val je medemens toch niet lastig! Ik kan er niet bij, wat voor domme vragen mij soms gesteld worden, het is ongelofelijk.