Na een jaar, twee maanden en twaalf dagen werd het toch wel hoog tijd voor een nieuw thema!
Quietude, een thema van de geweldige website Arcsin. Een thema dat ik niet zelf gemaakt hebt, nah, want ik ben grafisch vormgeefster af en ik voel mij er nu niet meer toe verplicht. Ik heb het enkel vertaald en een paar praktische zaken in de code aangepast en dat is het. Wat een bevrijdend gevoel!
Ik stop ermee, met Grafische en Digitale Media – Cross Media Ontwerp. Na drie jaar. Het was geen makkelijke beslissing maar ik ben er zeker van dat het de juiste is.
“Allez meiske, je moet nog maar een jaar, bijt nog eventjes op je tanden!” Neen, zo gaat dat niet. Ja, het is behoorlijk stom dat ik het nu pas door heb (hoewel ik het diep vanbinnen al langer wist). Ik ben voor 123 van de 180 studiepunten geslaagd (heel het eerste jaar, het tweede jaar op één vak van 16 stp na en een kleine helft van het derde jaar), dus gesteld dat ik in tweede zit voor de 16 stp van het tweede jaar en voor 4 stp van het derde jaar zou slagen, zou ik volgend jaar “nog maar” 37 studiepunten moeten opnemen. Een makkie, zou je denken? Ach, was het maar zo.
Feit is dat ik voor mijn hoofdvak, Grafische Vormgeving (wat ik dit jaar opnieuw deed wegens vorig jaar gebuisd in 1e en 2e zit), een 3 en een 4 had, wat nog minder is dan vorig jaar. En feit is dus dat als ik na drie jaar het niveau van het tweede jaar niet haal, dat ik dan niet inzie hoe ik dat deze zomer wel ineens zou kunnen halen, en belangrijker nog, hoe ik na vier jaar het niveau van het derde zou kunnen halen. Na drie jaar sukkelen moet ik dus concluderen dat ik het niet in mij heb om grafisch vormgeefster te worden en dat ik het ook absoluut niet graag doe, dus het logische antwoord is stoppen.
De laatste dagen heb ik mij beziggehouden met wat ik dan wel ga doen. Ik ben bij de opleidingsmedewerker gaan overleggen wat mijn opties zijn, ik heb mij geïnformeerd over allerhande zaken, en ik heb eens heel goed nagedacht. Je na drie jaar diep ongelukkig voelen omdat je de verkeerde keuze hebt gemaakt is een bijzonder stresserende ervaring, dus nu wil ik zeker zijn dat ik de goeie keuze maak. Ik word er ook niet jonger op dus een tweede tweede kans krijg ik niet meer, ‘t is nu erop of eronder. Nu wil ik dus graag beginnen aan wat ik eigenlijk altijd al wou doen (maar waar ik vanaf gestapt ben toen ik mijn huidige opleiding leerde kennen in het zesde middelbaar): Taal- en Letterkunde, Engels en Nederlands.
De bachelor duurt drie jaar, daarna komt nog een master van één jaar en een lerarenopleiding van één jaar, want dat is waar ik van droom: les geven. Ik ben er een stuk zekerder van dat ik dat wél in me heb, en dat ik dat graag ga doen. En dan, als ik ergens vast werk gevonden heb, word ik graadcoördinator en begeleider van de studentenraad en vrijwilliger voor het organiseren van het vrij podium en begeleider van de MOS-groep en en en …
Ik heb de afgelopen maanden, jaren, dikwijls gewenst dat ik nog in het middelbaar zat. Daar kregen we een veelzijdig vakkenpakket, elke dag wel zat er iets leuks tussen waarmee ik mijn hersenen kon bezighouden: Engels, Frans, wiskunde, Latijn, Nederlands, … Zelfs Natuurwetenschappen, Duits of Spaans konden me soms boeien, en af en toe eens knutselen of turnen zorgde voor nog wat meer variatie. In het hoger viel dat in het begin nog mee (Frans, Engels, Nederlands, wiskunde, fysica, ik amuseerde me nog wel) maar daarna was het allemaal praktijk wat de klok sloeg, en twee keer in een jaar een beetje studeren voor de weinige theorie die in onze richting zit. Toen ik eraan begon dacht ik dat ik voor de “makkelijke” optie ging; een professionele bachelor van ochere drie jaar, en dat terwijl mijn klasgenoten geneeskunde, geschiedenis, rechten of psychologie gingen studeren. Had ik geweten dat een academische opleiding zoveel meer mijn ding is, ik had wel twee keer nagedacht over mijn keuze. Ik dacht toen niet dat ik het ooit ging zeggen, maar ik mis het middelbaar, en ik mis het studeren. Hopelijk past deze andere opleiding inderdaad beter bij mij, en hopelijk beland ik uiteindelijk weer in het middelbaar.
Jaja, we doen nóg eens van wedstrijdje, en ‘t is weer iets met films! Nog spannender deze keer: ik mag van Belga Films twee tickets weggeven voor … (tromgeroffel) … (nog meer tromgeroffel) … de exclusieve avant-première van Drag me to hell! En al. Als dat geen fijne cadeau is.
‘t Is dus volgende week dinsdag op 23 juni om 19:30 in Brussel te doen. Ikzelve ben op dat moment aan het bekomen van het ontvangen van mijn punten in Gent, en bovendien kan mijn tere zieltje zo’n horrortoestanden niet goed aan (‘t is voor stoere mensen en zo), dus maak ik er graag iemand anders blij mee. Geïnteresseerd? Waag dan je kans en zet iets in de comments hieronder! Een onschuldige hand (waarschijnlijk die van mijn vriendje dus) zal beslissen wie de gelukkige wordt.
Morgen post ik de winnaars van zowel de voorbije wedstrijd als deze!
Voor: saai bruin, inspiratieloos, vormeloze coupe (de laatste keer dat ik naar de kapper gegaan was was vorig jaar met m’n kort kopje), niks mee aan te vangen.
Na: Toffe coupe (vind ik zelf toch), een soort froefroe die niet in m’n ogen hangt als m’n haar loshangt (op de voor-foto hierboven wordt het tegengehouden door m’n zonnebril maar anders hangt het recht over m’n neus) maar die toch de juiste lengte heeft voor als m’n haar op een staartje is, leuke lengte zowel voor los als op een staartje, en een zomers goudbruin kleurtje erin (niet overal, alleen hier en daar, en je ziet het vooral in het zonlicht, op de foto niet zoveel).
Prijskaartje: 43 euro. Valt best mee voor het totaalpakket.
Dit gerecht, beste mensen, is een primeur. Ten eerste ben ik er voor de eerste keer van mijn leven in geslaagd een gevonden recept te volgen en een treffelijk resultaat te bekomen (in plaats van zomaar wat dingen samen te gooien op goed geluk), en secondly, this recipe involves (tromgeroffel) … multi-tasking! (dzjinnnnnng (dat was de crash (maar dat moet ik eigenlijk niet uitleggen hé (woah, dit zijn veel haakjes)))!) Ik heb dan ook speciaal voor deze blogpost de meest effectieve manier gezocht om de tijd te benutten en de tweede keer dat ik het maakte was het klaar in nog geen 20 minuten (behalve de pasta, die nogal traag was in het gaar worden).
Het spek is er hier nogal slordig overgesmeten omdat het snel moest gaan, en het was in dit geval nog niet door de pasta gemengd omdat er een vegetariër bij was. En het was misschien ook een tikkeltje te bruin — maar evenwel zeer smakelijk.
Ingrediënten
Benodigdheden
Bereidingswijze
1.
Eerst zet je een pot water op een groot vuur met voldoende zout erin. Als het water kookt gooi je de spaghetti erin en daarna zet je het vuur iets lager. Blijf proeven tot de spaghetti gaar is, al dente, gelijk ze zeggen.
2.
Terwijl het water opstaat snij je het spek of de hesp in fijne blokjes nadat je het vet eraf gehaald hebt. Hesp is relatief makkelijk te snijden met een mes, maar spek knip je beter in reepjes en daarna in blokjes met de keukenschaar.
Zo moet het dus niet (dat met de schaar ontdekten we pas later).
3.
Doe boter, margarine of olijfolie in de pan en warm hem op op een groot vuur. Gooi het vlees erin (maar niet erover, want die stukjes branden aan in het vuur en ben je kwijt, als je dus even onhandig bent als ik moet je er wat extra maken als reserve). Nadat het vlees toegeschroeid is laat je het verder sudderen op een laag vuurtje en roer je er af en toe eens door met een houten spatel. Dat is nodig om het vlees om te draaien af en toe, maar tussenin kun je het ook wel doen, gewoon voor de show. Als je het vlees te lang bakt droogt het uit, dus als het voldoende gebakken is zet je het opzij met een deksel erover.
Ojoo, twéé potten tegelijk maat! *trots*
4.
Als de pasta in de pot zit en het vlees staat te bakken, kun je aan de saus beginnen. Gooi de kaas (niet alles, hou ongeveer een vierde of een vijfde of zo apart), de eieren (zonder schaal, mind you), de room en de lepel olijfolie in een pot en roer met een klutser alles goed dooreen. Voeg peper en zout toe op gevoel, maar proef er niet van, want rauwe eieren zijn walgelijk.
De saus moet zo homogeen mogelijk zijn.
5.
Als de pasta en eventueel het vlees nog op het vuur staan, heb je nog even tijd om de peterselie te knippen met de keukenschaar (na ze te wassen in koud water). Neem de takjes en houd ze goed bij elkaar, knip dan de buitenkant van de blaadjes eraf en ga zo verder tot je aan het takje komt. Ik verkies knippen, omdat het sneller gaat dan snijden en omdat machinaal malen de peterselie helemaal kapot maakt, dan wordt het zo’n natte brij in plaats van de knapperige verse blaadjes die je bekomt als je de peterselie knipt.
6.
Het laatste wat je moet doen is de pasta afgieten en onmiddellijk de saus over de hete pasta gooien en erdoor mengen (dit is hoe de eieren gekookt worden). Meng er daarna ook nog het spek of de hesp doorheen, en pas daarna kun je eventueel nog peper of zout toevoegen naar smaak (want het vlees maakt de boel een stuk zouter).
7.
Serveer met parmesan en peterselie erover gestrooid.
Opmerking: Je zult wel al gemerkt hebben dat hoeveelheden en verhoudingen nogal vaag gebleven zijn, en dat ze waarschijnlijk niet exact kloppen. En dat er ook geen tijdsduur staat op het koken van de pasta en het bakken van het vlees. Dat komt omdat ik daarnaar sla, ik doe dat op het gevoel. Dat vind ik zelf de prettigste manier van koken. Maar sorry dat ik dus geen precieze cijfers kan geven daaromtrent.
De wedstrijd waarbij je één van de vier DVD’s kunt winnen door simpelweg het insturen van een foto van jezelf op je meest vrouwelijke moment, loopt nog steeds, maar niet lang meer! Waag dus je kans want maandagmiddag om 13:37 (niet grappig hé eigenlijk, maar toch doe ik het 
) kun je ten laatste je foto insturen. Chop chop, get flashin’!
Vandaag, 13 juni, is het opendeurdag bij de bloedtransfusiecentra van het Rode Kruis. Morgen, 14 juni, is het de internationale dag van de bloedgever (dat wist ik ook niet). Daarom wordt een oproep gedaan om vandaag massaal bloed te gaan geven en ik vind dat een heel mooi initiatief. Veel woorden ga ik er niet meer aan vuil maken: Ga Bloed Geven!
… Wat zeg je? Of ik zelf bloed ga geven? Natuur- eh, wel euh. Hm. Eigenlijk niet. Voor geen geld ter wereld (ok ja, misschien wel voor iets dat boven de € 100 000 ligt, maar het is een zegswijze, hé) laat ik vrijwillig naalden in mijn lijf steken, ik duik al weg als ik er één zie op tv. De eerste en hopelijk laatste keer dat ik een infuus in mijn arm had was toen ik geopereerd werd aan mijn wijsheidstanden, alle miserie is al lang en breed vergeten maar die naald zit nog maar al te vers in mijn geheugen, brrr.
Ik heb het al gezegd: als de medische wetenschap zodanig evolueert dat ze een manier vinden om bloed uit een mensenlichaam te extraheren zonder het gebruik van naalden mogen ze mij bellen, anytime! Al het bloed dat ik kan missen mogen ze hebben, echt waar. Maar tot het zover is probeer ik mijn steentje bij te dragen door het verspreiden van de boodschap, wat bij deze gebeurd is. Hopelijk heb ik hiermee nog iemand kunnen overtuigen, het is nog niet te laat!
Welkom op pimpajoentje.be, de persoonlijke blog van Greet. 
Meer info »
