Van den homo en de Waal aan het kopieerapparaat (Antwerpen) © Kleine

Twee keer ben ik ze gaan zien, de eerste keer in Antwerpen, en gisteravond nog een keer omdat het de eerste keer zo goed was. ‘t Was in Wachtebeke City te doen, dus sommigen onder hen speelden een thuismatch, en dat was eraan te merken. Maar ondanks de vele verwijzingen naar plaatselijke vetes, politiekers en andere insiders hebben we er zeer van genoten, want ze stonden weer scherp! Ach, ik geef het toe, ik zou nog lachen met iets dat de mannen van Neveneffecten in hun slaap murmelen, zo goed vind ik ze (en zeker in combinatie met de Lunatics).

Jonas is een bos met een minderwaardigheidscomplex (Antwerpen) © Kleine

Ik ging daar natuurlijk niet alleen naartoe. Tim en Femke brachten Lies, Algeron en mezelf met de automobiel ter plaatse, alwaar wij afgesproken hadden met Annelies, en ook Kato en haar souvenir liepen daar rond. Goed gezelschap, een alweer geweldige voorstelling van Te lui en niet bekend genoeg, een Ice Teatjen derbij, en dit alles in een gezellige festivaltent niet al te ver van Gent, wat heeft een mens nog meer nodig om een avondje te kunnen ontsnappen aan de schoolstress?

Zin waarmee ik gisteravond het hardst en het langst moest lachen (vraag maar aan vriendje, ik kwam niet meer bij):
Slechtst mogelijke kamelendrijver. Jonas (kijkt verontrust naar een punt ergens op de grond): “Verdomme, ‘ij zinkt!”