Normaal gezien probeer ik mijn blogposts interessant te maken, want ik schrijf ze, maar jullie, mijn lieve lezers, moeten ze tenslotte lezen. Edoch (geweldig woord is dit), af en toe moet dat ook eens anders kunnen, zodoende (dit woord ook), hier hebben jullie eens een oninteressante blogpost! Met daarin hetgeen ik gezworen had nooit te posten: het verloop van mijn dag. Ik heb namelijk een goeie dag gehad, ik ben er trots op.

Deze morgen ben ik ten eerste dus al vroeg opgestaan, en ik voelde me zo fris als een hoentje, en dat na slechts een dikke vier uur slaap. Ik weet niet meer hoe het precies gebeurd is, maar mijn twee wekkers stonden om half zeven en om kwart voor zeven begon ik aan de dag. Op een normale dag had ik er om acht uur nog in gelegen, dus dit is een wel heel uitzonderlijke situatie.

Voor de les heb ik nog geconcentreerd en helder zitten werken, wat normaal gezien enkel voorkomt in de namiddag. Daarna ben ik, tweede positief punt, met de fiets naar school gegaan (goed hé). Op de fiets heb ik dan ook nog eens ontbeten, derde positief punt.

Ik was, ho maar, op tijd in de les, en ik had alles mee dat ik mee moest hebben én meer (voorzienigheid, weetwel). Ik ben van begin tot einde in de les gebleven en heb de volle drie uur ook weer geconcentreerd zitten werken. Jaha.

‘s Middags heb ik een broodje (“the usual”, dat is in mijn geval tonijn zonder komkommer) gegeten, wat zowel goed voor de lijn (groentjes!) als voor de portemonnee (slechts twee euro) is.

Na enkele uren seminuttige bezigheden ben ik aan wat schoolwerk begonnen, en het ging vooruit, het ging vooruit, het ging verbazend goed vooruit. Dat is positief punt nummer zeven, voor het geval je de tel kwijt geraakt was.

Het houdt niet op. ‘s Avonds at ik (dat op zich is al nummer acht in feite) op een deftig uur een gezonde maaltijd: gebakken heilbot met driekleurenvolkorenspirelle (klinkt fancy, hé!) en prei in witte saus. En een dessertje erachteraan, dat mag wel hé.

Na nog wat schoolwerk (jaha) ben ik vervolgens nog maar eens de fiets opgesprongen (negen), deze keer om naar de Korenmarkt te rijden om daar geld af te halen. Daarbij moet ik ook vermelden dat ik al twee jaar lang élke keer verdwaal op weg van mijn kot naar de Korenmarkt (in omgekeerde richting nooit, echt bizar), maar deze keer heb ik de Korenmarkt verbazend vlot gevonden (tien, toch wel). Bovendien was het geld afhalen een boodschap die ik eens niét heb zitten uitstellen (elf).

Ik durf ook voorzichtig voorspellen dat ik nu nog een uurtje schoolwerk ga doen (twaalf), en dat ik daarna vroeg ga slapen (dertien). Maar heel voorzichtig dan, want plannen van dien aard durven al eens anders uitpakken.