Pimpajoentje.be

Woot, ik heb nog eens een stokje gekregen zie, van de allersympathiekste Zofie! Hier gaan we dan.

Wat op dit moment mijn obsessie is:
Niks, eigenlijk feitelijk. Soms heb ik er één, soms ook niet, nu dus het laatste.

Wat ik nu draag:
Een zwart effen T-shirtje met een zwart truitje (met rits en kap) erover, een kort donker jeansrokje, een donkerappelblauwzeegroene kousenbroek en jeansschoentjes met witte veters.

Doe ik vaak een dutje?
Dat gebeurt wel eens, vroeger vaker dan nu.

Wie ik het laatst een knuffel heb gegeven:
Dat moet mama geweest zijn.

Wat ik zou willen veranderen:
Mijn f***ing uitstelgedrag, damn, ik ben dat zo ongelofelijk beu hé!

Wat ik vanavond eet:
Niets bijzonders.

Mijn laatste aanschaf:
Boodschappen in den Delhaize.

Naar welk geluid ik nu luister:
Mijn gerikketik op het toetsenbord en M83 – We own the sky.

Favoriete weertype:
Zon! Zo’n graad of 24, meer moet dat niet zijn. Heerlijk grasleiweer.

Zeg iets over de persoon die je getagged heeft:
Zoals ik al zei, een allersympathiekst meisje, waar ik me altijd wel mee amuseer op blogmeets en #twesbian #twinners en dergelijke!

Favoriete vakantieplek:
Ik ben een stukje van mijn hart verloren in Phuket, Thailand. Oh, als ik daar ooit eens terug naartoe kon.

Films die ik keer op keer kan bekijken:
The Butterfly Effect, Ice Age I en II, …

Favoriete theesmaak:
Ik drink niet zo supergraag thee, maar als het dan toch moet, fruitthee met heel veel suiker.

Het boek dat ik momenteel lees:
Geen tijd om te lezen, ik voel alweer een forse bibliotheekboete komen

Wat mij op dit moment veel plezier geeft, maar tegelijkertijd ook schuldgevoelens:
Hmm. Waarschijnlijk dit: hele dagen bij mijn liefje zijn en niks van schoolwerk doen. Maar ja …

Wat is je doel?
Slagen voor mijn examens, maar dat ziet er nogal ondoenbaar uit.

Wat wil ik ooit nog doen?
Ooit laat ik een tattoo zetten.

Wat wens ik mijn kinderen toe:
Dat ze de vrijheid hebben om te zijn wie ze willen zijn, en dat ze blij zijn met wie ze zijn.

Welke kwaliteit zou ik willen hebben:
Stiptheid!

Noem één van je kwaliteiten:
Ik kan goed luisteren, naar ‘t schijnt.

Waar wacht ik op?
Op iemand die mij onder mijn kont schopt en zegt, g**verd**** Greet, je moest allang begonnen zijn met je schoolwerk!

Heb je een tic of kenmerkende eigenschap?
Welja, euh, ik stel dus uit hé.

Zo lieve lezers, dat was het dan weer. Aan smijten met stokjes doe ik niet meer echt mee denk ik, het moest maar eens tegen iemand zijn hoofd vliegen hé.
En ook nog: sorry voor al dat gevloek zeg, het spijt mij! Maar ik ben het dus écht beu hé, dat uitstelgedrag.

Telkens als ik jou zie
raak ik op slag
van slag
en alles kwijt:
het noorden, mijn adem,
mezelf,
de tijd
en vooral mijn kluts.

I love you so muts.

Marc de Bel

Alright, en daarmee zitten we meteen aan het maximum quota meligheid voor 2009. Maar zeg nu zelf, azo’n schattig gedichtje!

Zo door de band genomen bega ik gemiddeld om de andere dag een blunder, meestal klein, soms wat groter. Er zijn echter risicovolle activiteiten die de kans op blunders gevoelig verhogen naar één of zelfs twee blunders per dag, zoals daar zijn: koken. Als ik dus aan het koken sla, kun je er donder op zeggen dat ik een stomme stoot tegenkom. Zo ook vandaag.

Ik maakte nog eens mijn befaamde gemetste taart, en daartoe dient chocolade gesmolten te worden. Meestal doe ik dat in een pannetje op het vuur met een scheutje melk erbij, maar deze keer pakte ik het volledig verkeerd aan. Ten eerste deed ik er eens geen melk bij. Ten tweede deed ik de chocolade in een ander potje dan gewoonlijk. Ten derde gebruikte ik de microgolf. Ten vierde ken ik die microgolf niet goed dus dacht ik dat ik hem wel op de maximum stand kon zetten voor één minuutje. En ten vijfde, ten vijfde ging ik terwijl de microgolf zijn ding aan het doen was de vuilbak legen in de garage. Had ik niét moeten doen.

Dit is hoe de keuken eruitzag toen het raam al enkele minuten open stond. Het leek wel een scène uit een slechte film, onvoorstelbaar hoeveel rook er uit de microgolf kwam en hoe hard het stonk. Ok, in een film zié je niet hoe hard het stinkt, maar ik moest wel even hard hoesten als ze dat dan in die film doen.

Dit is hoe het kopje met chocolade eruitzag nadat ik er een lepeltje had ingestoken en het verbrande gedeelte bovenkwam.

Daarna probeerde ik het nog eens opnieuw, deze keer op de laagste stand en met een flinke scheut melk erbij. En wat gebeurde er toen?

Juist, de melk kookte over.

Ik heb alles netjes opgekuist trouwens, er is niets meer van te merken. En de stank gaat er vannacht wel uit. En het eindresultaat mag er wezen, al zeg ik het zelf!

Wat orde en netheid betreft, zit ik vreemd in elkaar. Ik heb (véél) momenten waarop ik me thuisvoel in chaos en rommel, maar af en toe krijg ik er ineens genoeg van en moet alles opgeruimd en gekuist worden. Zo’n bui had ik gisteren op kot, dus moesten mijn kamer, de afwas en de frigo eraan geloven. Kamer leeggehaald, stof afgenomen, gestofzuigd, lavabo gekuist, en alle rommel opgeruimd en zo. Dan de afwas, die er al sinds 2 maart stond, jaha. Dat weet ik omdat ik spulletjes herkende die ik hiervoor gebruikt heb (en vlak daarvoor heb ik de afwas gedaan, herinner ik me).

En ten slotte dus de frigo. Nu moet je weten dat mijn mama dikwijls extra eten kookt en dat dan invriest, zodat wij het kunnen meenemen op kot. Meestal eet ik die maaltijden smakelijk op maar af en toe blijft er één vergeten in de koelkast staan. Dat is zonde, want mijn mama kan héél lekker koken. Maar ach, ze zijn nu toch bedorven, en ik moet er toch wat mee, dus heb ik er foto’s van genomen zodat ik die met jullie kan delen! Enjoy!

Lees verder »

Ik weet het, ik weet het. Het is hier weer veel te stil! Onvrijwillig deze keer, want door alle drukte kom ik niet meer aan bloggen toe. Drukte? ‘t Is toch vakantie? Ja daarom net.

Bon. Nu dus toch nog een achterstallig blogpostje, over een dagje zoo, vorige week zondag. ‘t Was echt jaaaren geleden dat ik daar nog geweest ben maar ik herkende het meteen, allez de ingang dan toch. De rest was weer helemaal nieuw, ik wist er niks meer van. Ik voelde me weer helemaal kind toen ik vol verwondering naar de vissen, de reptielen, de apen, … en uiteraard ook naar de zeeleeuwenshow stond te kijken. ‘t Was ook weer typisch dat met die zeeleeuwenshow. We kregen een programmaatje en wilden naar het voederen en trainen van de zeehonden gaan kijken en een half uur later ook naar de zeeleeuwenshow, maar ik was zodanig gebiologeerd door de vissen dat we pas één minuut op voorhand zagen dat we naar de zeeleeuwen moesten, en die vonden we natuurlijk niet. Dan gingen we dus maar terug naar de vissen en daar verloren we opnieuw de tijd uit het oog want we zagen een beetje te laat dat het tijd was voor de zeeleeuwenshow. Dat gebouw vonden we gelukkig wel maar we waren toen al bijna tien minuten te laat en we vonden de ingang niet meteen. Uiteindelijk bleek dat dat gebouw nog niet open was omdat we verkeerd gekeken hadden, de zeeleeuwenshow was pas een half uur later. Toen zijn we maar in de buurt gebleven en daarna ook véél te vroeg vertrokken om het deze keer toch maar zeker niet te missen En tralala deze blogpost is zo ongelofelijk saai, ik kan het zelf haast niet geloven.

Eigenlijk wou ik er gewoon over bloggen om mijn foto’s met jullie te kunnen delen Enjoy!

Er is zich weer eens een gek plan in mijn hoofd aan het vormen: ik ga een stuk schrijven voor piano, drum, dwarsfluit, gitaar (en misschien ook elektrische (bas)gitaar), sopraanblokfluit (en eventueel ook sopranino, if I feel like it), melodica, viool, zang, pvc-buis, accordeon en harmonica. En dat ga ik dan uitvoeren en opnemen. Gewoon voor mijn plezier, voor de uitdaging om iets deftigs te fabriceren met dit samenraapseltje aan ingrediënten. Jaja, een mens doet rare dingen tijdens de paasvakantie.

Problemen die ik tot nog toe ervaren heb:

• Er blijkt momenteel geen dwarsfluit in huis te zijn. Geen nood, dat neem ik dan later wel eens op.
• Ik kan geen viool spelen. Hm.
• Ook teksten schrijven is niet mijn sterkste kant – dus schrap maar alvast die zang.
• De kist van de accordeon doet moeilijk, of ook wel, ik snap niet hoe ik hem openkrijg.
• Ik kan de melodica niet vinden.
• Ik zou er ook graag een saxofoon bij hebben, maar helaas, daarover beschik ik niet.

Ach, ik vind er wel iets op!

Vandaag, vandaag is mijn buurmeisje getrouwd. Met Wim. En Wim is met mijn buurmeisje getrouwd vandaag. Tof hé! Ze zagen er zo stralend uit … Ik werd er zelf vrolijk van.

En morgen, morgen vertrekken mijn ouders op reis, om te vieren dat ze vijfentwintig jaar geleden hetzelfde deden. Zilver (mijn favoriete edelmetaal).

En ik, ik ben trots. En heel hard van plan om zelf ook te trouwen in een heel mooi lang wit kleed, en dan op naar goud hé.

Eigenlijk wou ik hier een goed onderbouwde blogpost schrijven over waarom ik een voorstander ben van het huwelijk, maar mijn mening valt zo ook wel tussen de lijntjes te lezen, denk ik.