Woops, da’s juist ook, jullie hebben nog een voorlaatste verslag van me tegoed. Hier komt het!

AFLEVERING 5 (zonder ons dus) EN VERDER

DAG 10 (ZONDAG): “VALS ALARM”

Het plan was geweest om om zes uur op te staan, zodat ik eventueel nog kon douchen, mijn valies maken en op ons gemak ontbijten. Natuurlijk oversliep ik me tot kwart voor acht en natuurlijk was dat niet erg want het busje kwam pas tegen half negen of zo. We reden nog even langs Amora om Jeroen op te halen (Selène zou nog blijven om vakantie te nemen) en vertrokken naar de luchthaven van Phuket.

Op de luchthaven zag alles er redelijk chaotisch uit. Bij onze toekomst was het er heel rustig geweest, er was bijna niemand en alles verliep vlot, maar nu hadden de problemen in Bangkok natuurlijk hun weerslag op het vliegtuigverkeer in Phuket. We schoven aan in een rij om in te checken voor het vliegtuig naar Frankfurt, maar toen we vooraan de rij kwamen bleek er een probleem te zijn: we kregen geen tickets. En dit omdat er niet meer met tickets gewerkt werd, je moest zorgen dat je op een wachtlijst raakte en op die manier kon je aan boarding passes raken. Het duurde dus niet lang voor het duidelijk werd dat we alleszins vandaag niet zouden vliegen. Op de luchthaven was een Thaise tolk, die voortdurend het laatste nieuws doorspeelde aan de productie en ervoor gezorgd had dat we aan een vlucht raakten, en zij zou nu dag en nacht op de luchthaven blijven om ons op een vlucht te krijgen.

De sfeer was toen vrij raar. We hadden er tot de vorige avond allemaal naar uitgekeken om nog een paar dagen vakantie te nemen en allerlei leuke dingen te doen, en toen daar ineens een eind aan kwam waren we allemaal vrij teleurgesteld. Maar doorheen de avond en de ochtend hadden we ons erbij neergelegd, en waren we ernaar gaan uitkijken om thuis te zijn. Vooral Olya, en ook Jeroen wou heel erg graag naar huis. En dan kom je op de luchthaven toe, your mind set on going home, en dan blijkt dat ook weer niet door te gaan. Vrij verwarrend toch wel (hoewel ik stiekem blij was dat we nog wat uitstel kregen).

Tegen de middag keerden we dus terug naar Andaman, en Joris legde ons ongeveer uit wat er scheelde en waarom we niet konden vliegen. Toen we een tijdje op het terras gezeten hadden had ik alweer helemaal het vakantiegevoel terug en was het alsof we nooit naar de luchthaven geweest waren, met dat verschil dat we nu nergens meer op hoopten. We mochten ons niet fixeren op een bepaalde datum want dan zouden we weer teleurgesteld kunnen worden. Ik probeerde dus gewoon van elk moment ten volle te genieten omdat ik wist dat het elk moment gedaan kon zijn, en ik kan je wel vertellen dat ik genoten heb! Eén van de beste manieren om van je vakantie te kunnen genieten is blijkbaar niet weten hoelang je blijft.

Die namiddag hingen we gewoon wat rond op het strand. We dronken met z’n allen (Nico en Alicia, Selène en Jeroen, Mark en Olya en Dani en ik) cocktails een eindje verder op het strand van Amora en Selène reed op een olifant, maar daar had ik geen zin in want het beest stonk en zag er héél erg vies voil en vettig uit (sorry beest). Daarna ging iedereen een beetje zijn eigen weg. Ik nam mijn laptop en zette me op het kruispunt aan de ingang van Andaman omdat ik wist dat daar een onbeschermde wireless was. Na een half uurtje internetten viel dat echter uit en keerde ik terug naar de rest. Die waren net klaar om te gaan eten dus trokken we samen naar Nok & Jo’s, waar toen dus die all you can eat barbecue was. ‘s Avonds deden we niet echt meer iets bijzonders maar ik genoot er toch van. Om elf uur ‘s avonds (of midden in de nacht, for that matter) in je topje en korte broek en slippers kunnen rondlopen, zonnebril nog in je haar, niets om je heen dan rust en een prachtig strand, dat is toch gewoon geweldig?

DAG 11 (MAANDAG): “ZIEK”

Joris legt de situatie uit

De voormiddag was weer lekker lui, veel meer dan uitslapen en ontbijten deden we dus niet. Ik geloof dat het toen was dat Joris bij ons kwam om te vertellen dat we misschien (33% kans) die avond al zouden vliegen, misschien later die nacht (50% kans meen ik me te herinneren) en waarschijnlijk anders de volgende morgen (90% of zoiets, ‘t was veel). Als we die dag dus plannen hadden moesten we om zes uur terug zijn, voor het geval dat. Alicia en Nico moesten geloof ik om drie uur al klaar staan (Alicia’s make-up en haar moesten gedaan worden) voor de volgende eliminatieavond (ze zouden Fabienne en Bart nomineren) dus gingen zij sowieso niet mee, ze zouden niet op tijd terug raken. We besloten om nog eens te gaan shoppen in Patong, maar deze keer dus overdag.

Patong by night: bars met mensen die al dan niet vrouwelijk waren of deden alsof

Klaar om te vertrekken naar Patong. Hé kijk, daar loopt een model!

Onderweg naar Patong

De markt van Patong, een kleurrijke bedoening

Oh nee, niet nóg een jurkje! *slaps forehead*

Het was die dag superheet, dus ik voelde me al niet echt toppie. We liepen door het winkelcentrum en de markt die ernaast lag en op de één of andere manier raakte de groep steeds maar opgesplitst, niet zo gezellig. Ik kocht de rode Allstars die ik eerder gezien had en een superhip koekiemonster T-shirt, dus daar was ik wel blij mee, maar verder was mijn humeur niet je dat, ook al omdat er veel kans was dat dit onze laatste dag zou zijn. Tegen het einde van de namiddag liet Joris ons weten dat we alleszins die avond al niet zouden vliegen, dus dat we op ons gemak verder konden shoppen. Maar toen had ik er eigenlijk helemaal geen zin meer in want ik kreeg buikpijn en voelde me nogal misselijk. Uiteindelijk vertrokken we terug naar Andaman met een tuk tuk, en ik voelde me alsmaar mottiger. Toen we dus afstapten aan Nok & Joe’s besloot ik om het eten over te slaan en in mijn bed te kruipen (Andaman was op vijf minuutjes wandelen). Daar heb ik dus een paar uur mottig liggen wezen, ik geloof dat ik koorts had en zo. Toen de rest terugkwam kreeg ik van Dani een aspirientje (en het nieuws dat Alicia en Nico Fabienne en Bart niet hadden genomineerd maar gewisseld met Sanne en Gijs, was me dat schrikken) en na een half uur ging het gelukkig beter en kon ik slapen. Dat was nodig, want de volgende ochtend zouden we om zeven uur al opgehaald worden om naar de luchthaven te gaan.

DAG 12 (DINSDAG): “HET EINDE”

Ik voelde me al een stuk beter die ochtend en stond vroeg op om mijn valies te maken en nog even onder de douche te springen. We hadden wat tijd over deze keer dus zette ik mijn laptop nog even aan en what do you know, er was wifi op de kamer! Had ik dat eerder geweten potverdorie, nu had ik er natuurlijk niet veel meer aan.

De sfeer in het busje was dit keer berustend, een beetje bedrukt wel maar we hadden toch weer een paar dagen extra gekregen nietwaar. We passeerden weer langs Amora, deze keer om Selène en Jeroen op te pikken.

Na wat Wachten en aanschuiven en zo viel het verdict: we hadden allemaal een ticket. We zouden rechtstreeks naar Frankfurt vliegen kort na de middag (rond een uur of één geloof ik). We gingen dus door de security en zetten ons in de gate om te Wachten. Dat duurde ook weer heel lang, want behalve wat taxfree shops en zo was daar niet veel te zien en het vliegtuig had wederom vertraging. Ik geloof dat we twee à drie uur vertraging hadden, maar uiteindelijk konden we dus eindelijk vertrekken.

De vlucht van Phuket naar Frankfurt duurde twaalf ellenlange uren, maar gelukkig was ik deze keer wat beter voorbereid. Mijn laptop was volledig opgeladen (op lage energiestand betekent dat zes uur (uhu!) series kijken) en er waren mensen die tijdschriften meehadden en zo. Slapen lukte weer niet, maar we vlogen dus gelukkig overdag en ‘s avonds.

Toen we in Frankfurt aankwamen was het daar een uur of negen ‘s avonds, maar dus al drie uur ‘s nachts Thaise tijd. Frankfurt is echt geen gezellige luchthaven, en gigantisch ook dus het duurde een eindje voor we gevonden hadden waar we naartoe moesten. Marianne (de setfotografe die meevloog met ons) ging informeren naar onze volgende vlucht terwijl wij wat zaten te Wachten. Na een tijdje werd het duidelijk dat we door de vertraging onze vlucht gemist hadden, en een blik op het bord leerde ons dat de volgende vlucht naar Zaventem pas ‘s ochtends ging. We mochten dus … in het Sheraton bij de luchthaven overnachten! Wo0t! We kregen er ook een bon voor het avondeten en ontbijt bij, maar in avondeten had niemand zin denk ik. Sommigen namen nog een bad of zaten in de bar nog wat te praten maar ik kroop onmiddellijk in mijn bed. Het was toen elf uur (vijf uur Thaise tijd) dus ik was al bijna 24 uur wakker, hoog tijd om z’s te vangen.

DAG 13 (WOENSDAG): “HET AFSCHEID”

Er werd ons verteld dat het boarden om acht uur ofzo begon en dat we om negen uur zouden vliegen (ik zeg maar iets, het was ongeveer zoiets). Maar toen we ruim op tijd aankwamen en een gate zagen met daarop “Zaventem” en de melding dat die vlucht al vertrokken was panikeerden we toch even. Gelukkig bleek het om een andere vlucht te gaan en was de onze nog lang niet vertrokken. Er waren wel nog even problemen met de tickets, gelukkig sprak Selène vrij vlot Duits want ik begreep er niet veel van. Het had iets te maken met Thai airways want de mensen van Lufthansa konden er in eerste instantie niks aan doen, maar toen was het ineens toch opgelost en konden we vertrekken. We vlogen dus in een vaartje door de security en de ellenlange gang door (we moesten aan gate 37 ofzo zijn en die gates liggen daar echt mijlenver uit elkaar), maar we hadden ons voor niets gehaast want het boarden was nog niet eens begonnen. -_- Tijdens de vlucht naar Zaventem gebeurde er niets noemenswaardigs meer en toen waren we dus eindelijk aangekomen. Het voelde heel raar om terug in de omgekeerde richting door al die gangen te lopen als twee weken ervoor. Behalve onze familie en zo stond ook Catherine op ons te wachten en ze had ontbijtkoeken mee, lief hé. Ik tekende nog mijn contract (dat was er nog niet van gekomen) en nam afscheid, en toen kwam er dus een einde aan het grote avontuur.

EPILOOG

Ik heb ondertussen alweer bijna iedereen meerdere keren teruggezien en er komt ook een reünie en een episch feestje (dat ik helaas ga missen wegens BGGD #12), en we spreken verder zeker nog eens af, maar het is natuurlijk niet evident om contact te houden met mensen vanuit alle hoeken en kantjes van Vlaanderen en Nederland. Dat vind ik het enige spijtige aan heel dit ding, want ik heb echt toffe mensen leren kennen, en ik vind het echt jammer dat ik die mensen nu bijna niet meer terug zal zien. Ik ga iedereen echt missen, ik mis ze nu al!

Nog even een korte FAQ om af te sluiten. De vragen die mij het meest gesteld werden zijn: 1 Wanneer wordt het uitgezonden (daar is dus bij het verschijnen van deze tekst al een antwoord op), 2 Heb je spijt en 3 Wat heb je bijgeleerd.

Heb ik spijt? Helemaal niet. Ik heb een geweldige vakantie gehad, twee weken naar Thailand gratis en voor niks, wanneer krijg je nog eens zo’n kans? Ik heb er supertoffe mensen leren kennen waar ik me geweldig mee geamuseerd heb. Ik heb een stukje van de wereld gezien en mijn cultuur is ook weer wat bijgespijkerd. En ook niet onbelangrijk, ik heb eens met eigen ogen kunnen zien hoe een televisieprogramma nu echt gemaakt wordt, en of de geruchten kloppen. Zeer interessant om dat allemaal first hand mee te maken, en het is meteen ook een goeie cursus cameragewenning. Na een paar dagen begin je onder de knie te krijgen hoe je met camera’s moet omgaan, dat is een vaardigheid die ik hopelijk niet ga verliezen want je weet maar nooit wanneer dat nog eens van pas komt. Het is zoveel fijner om op je gemak te zijn met een camera in de buurt.

En dan nu de meest cliché vraag met daarop een antwoord (ik kom er toch niet onderuit): wat heb ik allemaal geleerd? Wel, eerst is er natuurlijk the obvious: ik heb nog maar eens bevestigd gezien dat mensen meer zijn dan hun uiterlijk en hun imago alleen. Een zogenaamde nerd kan ook een heel hippe sociale mens zijn, een beauty kan ook internetverslaafd of onzeker zijn, beiden zijn het oneindig sympathieke en interessante mensen die misschien in “het echte leven” geen contact zouden zoeken met elkaar maar het wel goed met elkaar kunnen vinden. In het begin was er echt het onderscheid beauty’s – nerds, het één was het ander niet en er was een duidelijke grens. Maar die grens vervaagde naar mijn gevoel gaandeweg en nu maak ik in mijn hoofd echt geen verschil meer, het is gewoon een verzameling toffe mensen.

Daarnaast heb ik ook geleerd dat vooroordelen nergens toe dienen. En dan heb ik het niet alleen over vooroordelen aangaande de social skillz van nerds en de intelligentie van beauty’s (daar zou je nog van kunnen verschieten, namelijk, in beide gevallen) maar vooral ook over vooroordelen aangaande televisieprogramma’s genre Beauty & de Nerd. Ik zeg het nog één laatste keer en knoop het goed in je oren: neen, het is geen dating show, het is een sociaal experiment, en neen het is geen uitlachtelevisie maar feel good televisie. (Misschien moet ik die zin alsnog maar op mijn voorhoofd laten tatoeëren.) Ja, er wordt geknipt en geplakt en er wordt gestuurd en geregisseerd, dat zeker, maar: ja, je kunt doen en laten wat je wilt en je hoéft helemaal niet in te gaan op de suggesties van de reporters, dus je kunt net zoveel jezelf blijven als je wil. Als ik geen zin heb om het scenario te volgen doe ik dat niet, en dan zien ze maar wat ze aanvangen met het beeldmateriaal dat dat oplevert, niet mijn probleem. Snap je? Het blijft reality, dus als je geen zin hebt om jezelf voor schut te laten zetten werk je daarin gewoon niet mee. Heel simpel. Het kan aan de andere kant natuurlijk ook fijn zijn om er compleet over te gaan en een typetje neer te zetten, maar dat is dan ook weer je eigen keus en niet die van de productie. Dus, ik wil er echt niks meer over horen. We praten er nog wel eens over als je zelf aan een reality programma deelgenomen hebt.

Excuus als ik lichtjes aanvallend overkom in de laatste paragraaf, maar ik schreef dit verslag een poosje geleden, toen ik hiermee veel te vaak lastiggevallen werd. Da’s nu al ferm gebeterd, aangezien mensen met hun eigen ogen hebben kunnen zien dat ik mezelf ben gebleven op TV.

Met 66,67% van de cast uitgaan na de vierde aflevering!