Pimpajoentje.be

Het verslag van aflevering drie krijg je helaas voorlopig zonder foto’s, die zet ik erbij van zodra ik daar tijd voor heb.

AFLEVERING 3

DAG 6 (WOENSDAG): “THAISE AVOND EN EEN FEESJE”

Woensdag mochten we gelukkig nog eens wat uitslapen, en de rest van de dag verliep ook redelijk chill. ‘s Ochtends was ik nog vrij triestig omdat Mark en Olya weg waren en had ik er even helemaal geen zin meer in, maar ik zei tegen mezelf, Greet, smijt je er gewoon weer in en vergeet gisteravond, dan komt het wel goed. Na wat afleiding ging het dan ook geleidelijk aan weer beter en kreeg ik er weer zin in.

Ergens in de voormiddag (denk ik) was er een stukje presentatie over de volgende opdrachten. De beauty’s kregen twee encyclopedieën over het menselijke lichaam om in te studeren, de nerds moesten iets romantisch doen voor hun beauty. Na de Thaise woorden had ik wel wat vertrouwen in de studeercapaciteiten van Dani dus panikeerde ik vooral om mijn eigen opdracht: ik ben helemaal niet romantisch – en al zeker niet tegenover iemand die ik amper ken. Ik bedoel, ik heb niks tegen Dani, ‘t is een toffe kerel hoor. Maar romantiek bewaar ik toch liever voor that special person. Maar ja, opdracht was opdracht, dus de beauty’s sloegen weer aan het studeren en de nerds begonnen te brainstormen.

Ik wou zeker geen gedicht doen, ten eerste is dat zo cheesy, ten tweede was dat helemaal niet origineel (iederéén deed een gedicht) en ten derde kan ik niet dichten. Toen dacht ik aan pianospelen (Plan A) of een schilderijtje maken (Plan B). Plan B leek toen nog veel haalbaarder (ik had mijn aquarel, penselen en papier en zo bij en we schenen tijd genoeg te hebben) maar in Plan A had ik eigenlijk meer zin, en het leek me ook romantischer te zijn. Ik informeerde of er ergens in de buurt een piano was en dat scheen wel geregeld te kunnen worden, dus de beslissing was gemaakt. Het liefst wou ik “At the beginning” uit Anastacia spelen, dat is een romantisch liedje met zang erbij dat hopelijk veel succes zou hebben. Alleen, ik ken dat liedje niet meer zo goed vanbuiten en ik had natuurlijk geen partituren mee. Als dat niet zou lukken zou ik het dus op iets van Yann Tiersen houden (ook mooi, maar minder romantisch en zonder zang), dat was beter dan niets.

Wat later werden we nog even wat meer gedetailleerd gebrieft over de opdracht. Er werd ons verteld wat de bedoeling precies was, hoeveel tijd we moesten vullen en dat er locaties voorzien zouden worden. Ik vroeg natuurlijk om een locatie met een piano, Gijs dacht er nog even over na of hij dat ook wou doen maar gelukkig liet hij mij de eer (oef). Oefenen kon niet dus toen zat het er voor mij op. Ik ging Dani helpen studeren door de tweede encyclopedie samen te vatten terwijl hij in de eerste studeerde; we hadden namelijk niet veel tijd.

Toen we rustig op onze kamer lagen te studeren ontstond de eerste echte crisis tussen de vrouwen. Het berustte natuurlijk allemaal weer op een misverstand dus uiteindelijk werd de strijdbijl ook weer begraven, maar niet voor de camera’s zich kwamen moeien, helaas. Daarna studeerden we weer ijverig verder.

Ik geloof dat het die middag was dat we spaghetti (!) kregen, maar dat weet ik niet meer zeker. Het kan ook eerder geweest zijn. In ieder geval was ook dat een zeer welkome afwisseling, hoewel het eigenlijk niet zo lekker smaakte met die rare Thaise groenten erdoorheen.

Halverwege de namiddag moesten we weer een half uurtje verdwijnen, maar deze keer volstond het gelukkig dat de nerds bij Nico en de beauty’s bij Fabienne op de kamer gingen zitten. Bij de beauty’s is blijkbaar verder niet veel gestudeerd geweest en de sfeer zal er nogal gespannen geweest zijn zo met dat gedoe van daar net voor, maar bij de nerds was het natuurlijk heel relax. Nico en Alicia waren de enigen met een TV op de kamer dus keken we eerst naar wat tekenfilmpjes (nerds will be nerds) en toen naar het einde van Final Destination III. Kris zat bij ons en pretendeerde de film spannend te vinden, waarschijnlijk zodat we hem sympathiek zouden vinden ofzo. Niet dus. Tijdens het TV kijken ging ik gewoon door met samenvatten, ik was bijna aan het einde van de encyclopedie dus na onze afzondering zou ik die aan Dani kunnen geven. Alleen, toen we buitenkwamen moesten alle notities ingediend worden want de proef zou gaan beginnen. Dat was wel even “balen” zoals de Nederlanders dat noemen, want er was geen enkele beauty tot aan het einde van een encyclopedie geraakt.

Buiten onder het afdak was er even wat strubbeling, we moesten in twee rijen gaan staan, een rij met meisjes en een rij met jongens. Op mijn identiteitskaart staat aangeduid dat ik bij die eerste groep hoor, maar blijkbaar was het dus wel de bedoeling dat de beauty’s en nerds (wat een heel ander ding is) in twee rijen stonden. Ik moet misschien niet zo koppig doen over details maar juist is juist. Ik was redelijk geïrriteerd dat de mensen van de productie niet nadachten, als ze wel hadden nagedacht was dit soort gedoe gemakkelijk te voorkomen. Ik voelde me gediscrimineerd en buitengesloten, de beauty’s kregen een verkeerde indruk van me en het was gewoon tijdverspilling. Maar ja, dat was maar één van de vele dingen die me irriteerde aan de manier waarop Dani en ik achteloos vergeten werden.

Net toen we aan de opnames van de proef zouden beginnen, begon het te regenen. Normaal gezien was het regenseizoen afgelopen sinds half november, maar het was wat uitgelopen dus was het geen uitzondering dat het in de late namiddag een paar uur regende. Het werd snel donker dus de opnames konden die dag niet meer doorgaan, maar de beauty’s kregen hun studiemateriaal niet terug.

Het avondeten bestond deze keer uit – wait for it – kip met rijst en groentjes.

Toen het gestopt was met regenen was het tijd voor nog wat ontspannende opnames: een Thaise avond. De nerds gingen naar Gijs en Sannes huisje en de beauty’s gingen naar Angelique en Jorns huisje (zij hadden het huisje van Mark en Olya overgenomen), en daar lag op iedereen een traditionele Thaise outfit te wachten. Bij de beauty’s waren zes Thaise vrouwen om te helpen met het aankleden, bij de nerds niemand, dat vond ik al lichtjes oneerlijk. Toen kwam ik er nog achter dat er bij de nerds geen vrouwenkleding was en omgekeerd dus ging ik op pad naar het andere huisje om kleren te ruilen. Sarah hield me tegen en vertelde me op een redelijk betuttelende sussende manier dat daar wel voor gezorgd zou worden en dat ik niet binnen mocht maar meteen terug moest gaan naar het huisje. Whatever. Daar hielpen de nerds elkaar zo goed en zo kwaad als ze konden want iedereen was zo’n beetje clueless. Even later werden voor mij kleren gebracht, maar ik besloot om niet te proberen ze aan te trekken als er mij niemand kwam helpen want eerlijk was eerlijk en ik had geen idee hoe het moest. Gelukkig kwam er toen nog een Thaise vrouw naar onze kamer, ze toonde mij hoe ik de rok, het topje en de riem moest aandoen en stak ook nog een bloem in mijn haar. Dat was niet zo makkelijk als het klinkt trouwens, het topje was een lang stuk stof dat op een bepaalde manier gedrapeerd moest worden en ook de rok moest op een welbepaalde manier vastgemaakt worden. Ze hielp ook nog de nerds met hun broek (waarvan wij dachten dat het een mannelijke rok was ofzo, maar blijkbaar kon je door een ingewikkeld procédé de rok omtoveren in een broek) en toen was het tijd om naar buiten te gaan. Ik zag er hetzelfde uit als de beauty’s en kreeg een paar complimentjes, dat vond ik echt leuk.

We dansten in een kring en het was de bedoeling dat we de bewegingen van de Thaise vrouwen nadeden, maar dat was deksels moeilijk. Ik bakte er niks van dus deed maar iets dat erop leek, maar gelukkig deden de andere nerds het nog slechter dan ik. Toen gingen we op kussentjes zitten om naar een dans van de Thaise vrouwen te kijken, en daarna haalden ze er één voor één iemand bij die met hen mee moest dansen. We vonden het allemaal nergens op slaan dat de productie blijkbaar een Thaise vrouw had ingefluisterd dat die haar hoofddeksel (een soort kroon-muts-ding met gouden versiersels) op Dani’s hoofd moest zetten, wat wilden ze doen, laten uitschijnen dat Dani verwijfd was ofzo? Naja. Ik dank de hemel dat ik niet aan de beurt gekomen ben trouwens, ik had me echt belachelijk gemaakt. Toen Fabienne aan het dansen was (en dat deed ze heel goed, zoals de meeste beauty’s trouwens) kwam Sarah aan Bartje vragen of hij haar nu geen “lekker wijf” vond. Hij antwoordde wat ontwijkend dat hij haar best wel een schoon madam vond, en dat was dat, maar de Nederlanders die de vraag gehoord hadden waren best verontwaardigd. Blijkbaar wordt het woord “wijf” als een serieuzere belediging opgenomen in Nederland dan hier en het werd Sarah dan ook niet in dank afgenomen. Maar de volgende dag kwam ze zich excuseren (vooral bij Fabienne) met een doosje chocolaatjes, en ze zei dat ze het niet zo bedoeld had (ze is tenslotte Vlaams) en dat vonden we allemaal toch wel vrij sympathiek van haar.

Die avond was de sfeer vrij relax, en kwam het toch nog een beetje tot een feestje. Marieke was zo lief geweest om ervoor te zorgen dat de frigo gevuld was met bier (ook al kon ik daar niks mee want ik drink geen bier), we zetten de kaarsjes op het taartje en verrasten Ruud ermee, en we speelden zijn gezelschapsspel. Het was dus een Engelse versie van Zeg eens euh, maar praten is saai dus maakten we er gewoon charades van. Degene die het woord raadde mocht het volgende uitbeelden, maar dat waren heel de tijd dezelfde mensen dus toen ik eindelijk een woord raadde was ik vrij trots op mezelf. Er werd gedanst (we hadden een paar dagen eerder ontdekt dat we een iPod of MP3-speler konden aansluiten op de geluidsinstallatie zodat de muziek uit de boxen aan de muur buiten klonk), later werd er ook nog in het zwembad gesprongen (zelfs ik heb een duik genomen en ik hou niet zo van zwemmen als het koud is, maar het was gewoon plezant) en er werd vooral veel onnozel gedaan. Ik vond het een gezellige avond en ik was al bijna vergeten dat ik me zo slecht gevoeld had, gelukkig. Toen ik ging slapen was ik dus moe maar tevreden. Dani en ik vonden het niet erg om alleen te slapen (een heleboel anderen waren met matras en al bij Fabienne en Bart op de kamer gaan liggen) want we waren moe en wilden slapen.

DAG 7 (DONDERDAG): “TULP”

Om acht uur werden we gewekt (ik herinner me niet meer of dat met of zonder camera’s was, waarschijnlijk met) en begonnen we aan de dag. Eerst en vooral werd de proef van de beauty’s opgenomen die de dag ervoor niet had kunnen doorgaan. We stonden dus opnieuw in de rij (weer op welbepaalde volgorde) en wandelden naar de camera toe en daarna naar de hokjes waar de proef zou plaatsvinden. Het was nog vroeg maar de zon deed al flink zijn best. We kregen te horen dat de nerds zich moesten uitkleden, en ik stond al klaar om daar flink tegenin te gaan (je ziet dat van hier dat ik in mijn ondergoed op TV ga komen, in pyjama is al erg genoeg) maar gelukkig mocht ik mijn bikini even gaan aandoen. (Ook dát is al erg genoeg! *bloos*)

De beauty’s moesten dus lichaamsdelen aanduiden op het lichaam. Véél simpelder dan wat er in die encyclopedieën stond, en ik achtte Dani nog altijd aan de wat slimmere kant dus ik was er wel gerust op. Ik hoopte gewoon dat ofwel Dani en ik ofwel Samantha en Stefan zouden winnen, want wij waren beiden in gevaar om genomineerd te worden.

Het begon goed, Dani wist dat het hart met de punt aan de linkerkant ligt en tekende het op de goede plaats. Maar daarna liep het al fout, hij tekende de maag echt veel te laag, zo ongeveer waar de blaas zit. Heel jammer, en op dat moment begreep ik ook niet zo goed hoe hij daarin had kunnen missen, maar achteraf gezien is het inderdaad wel een fout die je kunt maken als je niet veel weet over organen. De lichaamsdelen die daarna moesten aangeduid worden wist hij natuurlijk wel allemaal liggen (op de lever na misschien) dus dat was wel vrij stom. Samantha en Stefan lagen er ook al snel uit dus toen werd het toch nog spannend. Op het einde ging het nog tussen Sanne en Gijs en Désirée en Corneel, en ik duimde echt keihard dat het Désirée en Corneel zouden worden want anders kon ik die avond al afscheid nemen van mijn andere twee maatjes en hield ik niemand meer over. Het geluk was aan onze kant want Désirée en Corneel wonnen inderdaad, ik was ook heel blij voor hen want het zijn echt zo’n schatten.

Corneel en Désirée begonnen na te denken over wie ze wilden nomineren, en Désirée was blijkbaar bij ons op de kamer geweest (toen ik er niet was) want ik hoorde van Dani dat ze dezelfde keuze wilden maken als wij: Alicia en Nico. Deze keer klopte het wel dat dat de personen waren waar we “het minste mee hadden”, dat was bij Désirée en Corneel waarschijnlijk ook zo. Ik was blij dat we tenminste al gerust konden zijn over hun keuze en dat we ons nu enkel nog zorgen moesten maken om 1. de draak of 2. het koppel dat de nerdproef zou winnen.

Het winnende koppel werd blijkbaar niet enkel opgezadeld met de nominatie van een ander koppel, maar ook met het bepalen van de winnaar van de nerdproef – waar ze dientengevolge niet aan mee moesten doen). Ze zouden waarschijnlijk beelden te zien krijgen en op basis daarvan moeten beslissen wie zou winnen, maar nu vroegen we ons natuurlijk allemaal af waarop ze zouden beoordelen. Nu, ik had er vertrouwen in dat ze een goede keuze zouden maken en ik ging gewoon mijn best doen.

Even later begonnen we aan de nerdproef. De koppels werden per twee of drie in een busje naar hun locatie gebracht. Priscilla en Ruud gingen in hetzelfde busje als Dani en ik, en onze eerste stop was Andaman, waar Ruud en Priscilla met de crew in een bootje de zee op gingen … -

Hang on, nu komt er een héél spannend stuk.

- … Ondertussen zaten wij op het terras van een shake te nippen en wat te praten over niks bijzonders, toen we ineens geschreeuw hoorden en armen om ons heen voelden die ons stevig knuffelden! Ik wist echt niet wat er gebeurde, en toen ik me omdraaide en Mark en Olya zag schrok ik me te pletter! Wat deden zij hier?! Marieke had toch gezegd dat ze de vorige avond al op het vliegtuig zaten? En wat een toeval dat ze in Andaman waren! Hoe kon de crew ons nu alleen laten, waar Mark en Olya ons zo konden zien zitten vanuit hun huisje? Duizend en één vragen werden gesteld, en in een notendop vertelden ze ons wat ze hadden meegemaakt en WAT HET GROTE GEHEIM ACHTER DE DRAAK WAS. Ik was sowieso al helemaal hyper omdat we ineens Mark en Olya terug zagen en het weerzien echt SUPER was (Knuffel! Nog een knuffel! Oh en nog een knuffel!) maar toen kregen we dus ook nog eens al die informatie erbovenop, aahh. We waren dus aan 120 per uur aan het praten toen ineens Marieke het terras op kwam en ons samen zag! Dat arme meisje flipte helemaal, wij mochten elkaar natuurlijk niet zien, we mochten niet weten dat Mark en Olya hier waren en we mochten al zeker geen gevoelige informatie van hen te horen krijgen! We vertelden Marieke natuurlijk dat we niet over het programma aan het praten waren en dat won ons nog enkele minuten. We kregen te horen dat Mark en Olya hier sowieso nog een paar dagen vast zouden zitten wegens een politieke crisis die de toestand in de vlieghaven van Bangkok kritiek maakte. Dat was het eerste dat ik erover hoorde en ik maakte me er toen al niet zo druk in, het had immers weinig met mijzelf te maken en het betekende bovendien dat Mark en Olya langer zouden blijven en we ze terug hadden kunnen zien. Dani en ik waren helemaal opgepept door dit weerzien en we vonden het zéér spijtig dat Mark en Olya per se moesten verdwijnen nog voor Priscilla en Ruud terug aan land zouden komen. Even later waren die dus terug en ze vroegen meteen waar Mark en Olya waren, want ze hadden ons zien praten vanop het bootje. We vertelden alles behalve de informatie over de draak, dat besloten we voor onszelf te houden. Priscilla sloeg wel even in paniek over de situatie in de vlieghaven (ze vond het geen fijne gedachte dat ze niet naar huis kon als ze dat wou) maar toen de crew kwam vragen wat er aan de hand was kwam Dani met het briljante antwoord dat ze haar hondje miste. We spraken af om het tussen ons vieren te houden dat we Mark en Olya gezien hadden, al was het maar omdat Marieke in de problemen zou komen als dat uitkwam. Toen was het dus tijd om naar onze locatie te rijden en stapten we in het busje.

Tegen de tijd dat we op onze locatie aankwamen was ik alweer helemaal zenuwachtig. Ik zou maar een minuut of vijf krijgen om even te oefenen voor ik moest spelen en het was alweer een tijdje geleden. Ruud en Priscilla zouden buiten Wachten terwijl Dani en ik het hotel binnengingen. Het was een heel sjiek hotel, iets vijf sterrenachtigs, met veel marmer en tropische planten en zo. De piano stond tot mijn ontzetting midden in het restaurant van het hotel, dat werkelijk gigantisch was en vol met mensen zat, drie hoeraatjes daarvoor! Terwijl de camera- en geluidsman(nen?) nog de laatste hand legden aan hun installatie probeerde ik “At the beginning” te spelen. Het lukte van geen kanten dus koos ik toch maar voor een liedje van Yann Tiersen waarvan ik de titel vergeten ben. Eerst maakten ze wat beelden van mijn handen tijdens het oefenen, toen van Dani en mij terwijl ik het stuk speelde en daarna nog enkele beelden van ver, toen maakte het niet uit wat ik speelde dus speelde ik nog iets van Wim Mertens. Ergens tijdens de opnames begon het buiten te regenen, en vlak achter ons was een soort binnentuintje waardoor je dus de regen achter mij zag vallen, een mooi zicht eigenlijk. En een extra beetje romantisch dus daar was ik blij mee. Dani vond het heel mooi, en door de melancholische muziek begon hij aan thuis te denken en door de heimwee zag hij er een beetje ontroerd uit dus dat ging wel goed. Na de opdracht gingen we terug naar Ruud en Priscilla, vertelden we ze dat het vrij goed gegaan was en kropen we allemaal weer terug in het busje.

Na de tweede proef konden we weer eventjes ontspannen, en ‘s middags kregen we zowaar weer iets anders dan kip met rijst en groentjes: hamburgers! Alleen, wederom waren die hamburgers niet bijster lekker aangezien ze gemaakt waren met Thaise ingrediënten (supertaai vlees, vieze chemische kaas en rare droge broodjes) maar het smaakte me hoe dan ook.

Voor, tijdens en na het eten vertelden de koppels die al terug waren hoe hun opdracht verlopen was. De jongens met een gedicht lazen het nog eens voor en Gijs gaf zijn versie van Nessun Dorma nog eens ten beste, dat was werkelijk gewéldig. Gijs deed zijn uiterste best en ging helemaal in de muziek op, wij deden ons uiterste best om onze lach in te houden (sorry Gijs!).

Ineens kwamen Angelique en Jorn en Stefan en Samantha (denk ik, er kan ook een ander koppel bijgeweest zijn) terug en het eerste wat ze zeiden was: “Wij hebben Mark en Olya gezien!” Dani, Priscilla, Ruud en ik keken zo’n beetje raar naar elkaar maar we zwegen. De anderen vertelden dat ze met hun busje langs Amora passeerden, en dat ze Mark en Olya daar gezien hadden met Marieke erbij maar dat ze niet meer hadden kunnen doen dan naar elkaar zwaaien. Ze waren helemaal opgetogen hierover en ik zat maar te denken, wij hebben ze geknuffeld en ermee gepraat, yay! Maar we hielden wijselijk onze mond.

Toen iedereen met de proef klaar was werden de beelden getoond aan Corneel en Désirée, dat veronderstelden we toch. Ze maakten een beslissing en na nog wat Wachten werd deze beslissing bekend gemaakt in een stukje presentatie. Désirée en Corneel kroonden Bart en Fabienne tot winnaar, en meteen dacht ik, “oh ow …” Dit was niet goed. Fabienne had me op een bepaald moment gezegd dat ze me niet kwalijk nam dat we haar genomineerd hadden, en dat ze er ook geen probleem mee had dat we alletwee niet op ons mondje gevallen waren, maar natúúrlijk had ze daar wel een probleem mee. En als Fabienne een keuze maakte had Bart zich daarnaar te schikken. Ik kon alleen maar hopen dat Désirée en Corneel hun standpunt goed zouden verdedigen, en dat ze Bart en Fabienne zouden kunnen laten inzien dat Nico en Alicia een betere keuze waren.

Na de presentatie werd gefilmd hoe de vier winnaars met elkaar overlegden, en hoe de andere koppels in de chillhoek zaten te discussiëren over wat er die avond zou gebeuren. Tot frustratie van de crew hadden we het echter enkel over dat achterlijk stuk hout (zoals we de draak liefkozend noemden onder elkaar) en wie die nu weer zou kiezen. Daar maakten we ons het meeste zorgen in, want we vonden het geweldig oneerlijk dat de productie het spel op deze manier kon sturen. We vertrouwden erin dat Désirée, Corneel, Fabienne en Bart een goeie keuze zouden maken dus op de vragen daaromtrent hadden we korte antwoorden klaar. Na een tijdje gaf de crew het dan maar op, want al dat gepraat over de productie konden ze toch niet gebruiken. Dat komt ervan het spel te willen sturen, vonden wij. Moeten ze maar die stomme draak niet uitvinden, dan gaan we natuurlijk geen zier meer geven om hoe de rest van het spel loopt want dat gaat tenminste relatief eerlijk. Dani en ik wisten natuurlijk hoe de vork aan de steel zat maar dat hebben we goed kunnen verbergen. Ik hoopte dat Mark en Olya goed na zouden denken en dat ze in hun korte tijd in het spel een goeie analyse hadden kunnen maken van alle koppels.

De rest van de namiddag deden we niet veel bijzonders. We legden ons met een aantal meisjes op de matrassen in Fabiennes kamer, en dat werd eerst gefilmd omdat de crew dacht dat we wel eens interessante zaken te bespreken zouden kunnen hebben. Maar toen besloten ze dat de matrassen terug naar de juiste kamers moesten. Wij dus die gigantische matrassen naar de juiste kamers dragen (en eentje terug naar de chillhoek) en verder is er die namiddag niet veel spannends meer gebeurd.

Dani en ik beseften dat we ons in de gevarenzone bevonden, hoewel we nog steeds hoopten dat Désirée en Corneel voet bij stuk zouden houden. Ik begon me dus alvast mentaal voor te bereiden op een nominatie, en dat deed ik zo: ik vertelde mezelf dat ik naar huis zou gaan, en dat het oké was. Ik zou weer lang slapen, lekker eten, zelf beslissen wat ik wou doen en zo. Ik was er de eerste keer niet uitgegaan én we hadden een proef gewonnen, en we hadden veel lieve mensen leren kennen en een supertijd gehad, dus het was niet erg dat het avontuur voor ons daar ophield.

Toen begonnen we ons klaar te maken voor de eliminatieavond. Deze keer hadden de beauty’s blauwe of groenachtige kleedjes aan dus ging ik in mijn valies kijken of ik iets bijhad dat matchte, maar dat was niet het geval. Angelique, Priscilla en Samantha stelden voor dat ik iets van hen zou lenen en dat vond ik superlief van hen. Uiteindelijk werd het een zwarte kniebroek van Angelique die me precies paste en een heel leuk groen topje van Priscilla (strapless, en met leuke plooitjes over het bovenste deel, ik stond er echt leuk mee vond ik). Daarbij deed ik mijn zwarte pumps, een klein zilveren kettinkje en oorbellen aan, en mijn haar deed ik wat anders dan de vorige keer. Samantha deed weer m’n make-up en toen was ik er helemaal klaar voor. We gingen bij de rest aan tafel zitten en ik kreeg wat complimentjes, dat deed echt veel deugd.

Het liep tegen het einde van de namiddag toen Sarah naar me toe kwam en zei dat ze me even wou spreken. Ik voelde de bui al hangen … Het was inderdaad wat ik dacht: “Zo gaat dat niet hé, je ziet er veel te goed uit.” Ze konden het niet hebben dat ik er veel te mooi uitzag voor een nerd, in feite was ik een beauty teveel, ze zouden mij nog wel laten evolueren in de loop van het programma maar daar was het nog te vroeg voor, blablabla. Dat kon ik allemaal wel begrijpen, dus bij wijze van compromis wou ik mijn juwelen en make-up afdoen. Het haar was niet zoveel bijzonderder dan anders (zo had ik het op gewone dagen ook al gedragen) en ik vond dat ik wel wat mooiere kleren aan mocht doen voor een eliminatieavond. Ik voelde me perfect op mijn gemak in het topje en de broek, ze waren echt mijn stijl en ik vond ze helemaal niet té deftig, ik stak nog genoeg af bij de galakleedjes van de beauty’s. Maar dat was niet oké, ik moest mijn haar nog los doen, mijn eigen kleren aandoen, liefst ook mijn bril aandoen, … Kortom ik moest me zo nerdy mogelijk voordoen. Ja hallo dat zie je van hier, ik ben wie ik ben en dikke pech voor de productie dat ze mij verkeerd gecast hadden, ze moesten maar werken met wat ze hadden. Eén van de redenen dat ik besloten had om mee te doen was dat ik mensen wou tonen dat nerds er ook leuk kunnen uitzien en dat er ook geeks bestaan die op hun uiterlijk letten (zij het in veel mindere mate dan beauty’s). Het haar mocht ik uiteindelijk laten, de broek ook, maar Sarah bleef maar doorhameren op dat topje. Ik wou het absolúút niet afdoen omdat ik me er echt goed in voelde en ik wist dat ik zelf niks bijhad dat geschikt was voor deze avond. Ik had echt niet moeten zeggen dat ik het geleend had van Priscilla, want dat gebruikte Sarah als een argument; dat ik me teveel als beauty profileerde, ik moest per se iets van mezelf aandoen. Het hielp niet dat ik haar verzekerde dat dit iets was dat ik net zo goed zelf gekocht zou hebben, ik moest en zou iets van mezelf aandoen. Uiteindelijk voelde ze dat ze het niet zou halen (er bestaan weinig koppiger wezens dan ik) dus haalde ze één van de eindredacteurs erbij, Dieter. Die begon het pleidooi weer helemaal opnieuw en zeker een half uur lang praatte hij op mij in. Uiteindelijk kreeg hij me zover dat we tussen mijn kleren zouden gaan kijken of er een topje bijzat dat geschikt was. Tegen mijn zin toonde ik wat ik bijhad (hij zei dat hij het superwoman T-shirt geweldig vond (dat was natuurlijk al veel meer nerdy) en ik zei dat ik dat de volgende dag wel zou aandoen, en m’n bril ook). Het enige topje dat in aanmerking kwam was het lichtblauwe, omdat dat bij de andere kleedjes paste (dat vonden Sarah en Dieter ook al zo stom maar ik let echt wel op dat soort dingen hoor). Dat moest ik dan dus aandoen van Dieter. Geen flauw idee waarom ik toegegeven heb, ik was op dat moment mentaal niet zo stabiel waarschijnlijk, met die gedachten over naar huis gaan die door mijn hoofd maalden en de onzekerheid tegenover al die prachtige meisjes rond mij. Verder beloofde Dieter me nog dat ze de volgende dag al zouden beginnen met mijn transformatie, ze zouden bijvoorbeeld opnames maken van hoe de beauty’s zeiden “zet die bril eens af Greet, zo ben je veel mooier”, en hoe ze me tips gaven over make-up. Dat vond ik absoluut geen waardige tegenprestatie, ik wist namelijk zelf al goed genoeg dat ik mooier ben zonder bril (vandaar dat ik hem enkel de eerste dag had aangehouden) en tips over make-up hoef ik niet (dat doe ik niet op een gewone dag, enkel op gelegenheden zoals bijvoorbeeld een eliminatieavond). Maar ik wou ervan af zijn. Toen heb ik er dus niet eens aan gedacht om stiekem toch weer de oorbellen in te doen (ik draag áltijd oorbellen, Greet zonder oorbellen dat zie je niet) of op z’n minst wat kleinere, en om wat mascara aan te doen (iets onopvallends dat ik daar ook elke dag deed maar waardoor m’n zelfvertrouwen toch wat steviger in z’n schoenen stond). Met tranen in mijn ogen ging ik terug naar de groep, met mijn eigen topje, zonder make-up of enige juwelen. De beauty’s staken hun verontwaardiging niet onder stoelen of banken, ze vonden het écht niet kunnen zo, ik verdiende het ook om er goed uit te zien die avond. En zelfs sommige nerds lieten van zich horen. Maar het had al geen zin meer, mijn mood was eraan voor die avond. Dit hele gedoe is het enige, maar dan ook het enige waar ik spijt van heb, van heel het Beauty en de Nerdavontuur. Ik had verdomme op mijn strepen moeten staan.

Naar de tweede eliminatieavond konden we gelukkig wat vroeger vertrekken. Toch moest er aan de ingang van het domein weer gewacht worden en we kregen er weer zo’n broodje (dat is niet meer zo helder in mijn herinnering, het kan goed zijn dat we gewoon kip met rijst en groentjes (brr) gekregen hadden voor het vertrek). De sfeer was deze keer heel wat meer gespannen. De vorige keer was het nog niet echt duidelijk wat er zou gaan gebeuren, ik bedoel, we wisten met ons hoofd wel dat er een koppel ons zou verlaten maar we beseften het nog niet helemaal. Nu beseften we maar al te goed wat er stond te gebeuren en dat het even kut zou zijn als de vorige keer. Ik vertelde mezelf nog altijd, het is oké, ik ga naar huis, ik ga lekker weer in mijn eigen bedje slapen en iedereen terugzien en zo, ‘t is goed zo, ‘t heeft lang genoeg geduurd. Dat bleef ik herhalen tijdens de opnames van het binnenkomen, tot op het moment waarop we in de eliminatiekamer stonden met voor ons Désirée en Corneel, Bridget en Matthias en Fabienne en Bart. Het voelde best wel beangstigend om deze keer aan de andere kant te staan.

Désirée sprak uiteindelijk de woorden waarop iedereen had zitten wachten: ze nomineerden “Dani en Greetje, omdat Greetje eigenlijk al een beauty is en ze daar geen hulp meer voor nodig heeft.” Het bleef stil. Ik zei tegen mezelf “voilà, zo ging het lopen, dat wist ik al en daar kan ik niks aan veranderen” en op die manier kon ik mijn emoties te baas.

De draak nomineerde Jorn en Angelique vanwege de problemen met Jorns gezondheid. Dat vond ik een logische keuze, ik wist dat Mark en Olya tot nu toe met iedereen goed konden opschieten en dat ze dus niet anders konden dan een objectief criterium als dit gebruiken voor hun keuze. Maar verder werd iedereen kwaad omdat Jorns benen aan de beterhand waren, na zijn bezoekje aan het ziekenhuis. Dat konden Mark en Olya natuurlijk niet weten aangezien ze al twee dagen weg waren, maar ja.

Gedurende de opnames van wat Jorn en Angelique en Dani en ik te zeggen hadden over onze nominatie bleef ik ook kalm en toen de quiz ging beginnen voelde ik weinig zenuwen. Ik wist dat de domste fouten gemaakt worden door zenuwen, en ik drukte Dani nog eens op het hart om vooral altijd bij zijn eerste idee te blijven en zich niet aan het twijfelen te laten brengen door de presentator. Die raad volgde ik zelf ook op want je eerste idee is altijd het meest logisch.

Jorn en ik begonnen. Ik wenste hem veel succes en dat was volledig oprecht, want een deel van me had er nog altijd vrede mee genomen dat ik naar huis zou gaan en ik gunde het Angelique en Jorn om te blijven. Ik kreeg een vraag en beantwoordde hem juist (en ook al vroeg Matthias “Weet je dat wel zeker?”, ik bleef bij mijn eerste idee). Toen was het aan Jorn, maar voor hij zijn vraag kon beantwoorden werden we onderbroken vanwege een technisch probleem. Tijdens de tijd die we moesten Wachten probeerde ik Jorn op subtiele wijze uit zijn evenwicht te brengen. Ik heb niks tegen Jorn, ik vind dat een hele toffe jongen, maar als het mij kon helpen in het programma te blijven kon ik het maar proberen. Ik deed alsof ik mij oprecht ook afvroeg wat het antwoord was, en toen hij het zeker meende te zijn probeerde ik hem te doen twijfelen door luidop te denken dat ik vrij zeker was van een ander antwoord. Het mocht echter niet baten, ook Jorn bleef bij zijn eerste idee en had de vraag juist. Verder was er niet veel spannends aan onze quiz; ik wist het tweede antwoord, Jorn ook, ik wist het derde antwoord en Jorn het zijne ook. Toen de beauty’s erbij gehaald werden probeerde ik Dani op zijn gemak te stellen, ik zei dat ik in hem geloofde en dat ik wist dat hij het goed zou doen.

Het vervolg verliep ook weer veel trager dan op TV. We liepen naar de luisterkamer (of hoe ze die kamer ook heten) en filmden twee keer hoe Matthias, Jorn en ik op de bank gingen zitten, en daar moesten we Wachten tot de crew beneden klaar was om aan de quiz van de beauty’s te beginnen. Dani begon met een goed antwoord en ik zag het vrij positief in, ook na het missen van de locatie van de maag (veel mensen hadden die trouwens fout) vertrouwde ik nog op zijn intelligentie. Angelique had haar vraag echter ook juist en het werd spannend. Toen Dani de vraag over de iris fout had kon ik mezelf wel slaan, maar ik gunde de camera geen reactie en bleef gewoon kijken. Ook Jorn hield zich kalm dus van ons moesten ze niet veel drama verwachten. Angelique had haar tweede vraag juist dus ik voelde nu wel de spanning groeien. Dani had zijn derde vraag juist, oef, het kon nog altijd goed gaan. Angelique moest nu gewoon haar derde vraag missen en dan zou er een extra vraag komen die Dani goed moest hebben en Angelique niet. Het kon nog, zei een hoopvol deel van mij, maar het ander deel begon zich er nu definitief op voor te bereiden dat ik naar huis zou moeten.

Angelique had haar derde vraag juist … Dat was het dan. Oké, ik had me erop voorbereid dat we naar huis zouden moeten omdat ik wist dat Fabienne mij zou nomineren. Maar dat we op zo’n stomme manier moesten gaan, daar had ik me niet op voorbereid. Ik was dan ook kwaad op Dani omdat hij een gemakkelijke vraag zo fout beantwoord had en omdat ik hem vertrouwd had, en liet dat merken. Maar toen Dani zei dat ik me moest beheersen, dat hij begreep dat ik kwaad op hem was maar dat ik dat op TV niet moest tonen hield ik me verder kalm. Hij voelde zich natuurlijk al klote genoeg dat hij die vraag gemist had dus hield ik maar mijn mond tot de camera’s niet meer liepen. Het deel in mij dat wou blijven bleef nog even kwaad op Dani, maar het deel in mij dat zich erop had voorbereid dat ik naar huis moest nam al snel de overhand en ik bleef kalm, ook tijdens het interview waarin ze van mij verwachtten dat ik mij kwaad zou maken over Dani’s onwetendheid. Lang ben ik niet meer kwaad gebleven hoor trouwens, het blijft een toffe kerel en iedereen maakt fouten als hij zenuwachtig is.

We deden elk apart een kort interview terwijl Angelique en Jorn terug naar de groep gingen. Wat later mochten ook wij nog even terugkeren naar de groep om afscheid te nemen. Ik hield me rustig en werd niet emotioneel en zo, hoewel ik daar wel veel moeite voor moest doen. Ik herinner me nog dat ik het zo erg vond dat Priscilla aan het huilen was en ook aan Désirée zag ik dat ze Dani zou missen, en Stefan en Samantha vonden het ook kut, ik vond het haast erger voor hen allemaal dan voor onszelf. Het afscheid duurde bij ons veel korter dan bij Mark en Olya, dat vond ik wel oneerlijk maar er viel natuurlijk niet veel aan te doen.

Bridget en Matthias kwamen nog even bij ons om ons te vertellen over de draak. Dat was dan wel weer even grappig, want we hoorden natuurlijk in spanning “Ja vertel!” te antwoorden toen ze vroegen of we wilden weten wie de draak was. Dat faketen we een beetje en toen ze het ons vertelden deden we alsof we dat heel erg wereldschokkend vonden en zo. Het had geen zin om te zeggen dat we het al wisten want dan zouden we het gewoon opnieuw moeten opnemen en dat zou pas echt acteren zijn – en ik kan niet goed acteren, dat is wel iets dat ik geleerd heb daar.

Ik was blij dat ik mijn koffer volledig gepakt had, hij stond gewoon klaar naast mijn bed dus ze hoefden voor mij niks in te pakken. Ze staken er nog onze gsms en mijn was bij (een zakje met kleren dat we hadden afgegeven om te laten wassen), en Sam had ook een briefje in mijn map weten te smokkelen maar dat ontdekte ik pas een tijdje later. Dani kreeg van elke beauty een briefje, boy wat was die jongen populair!

Na nog wat Wachten (de groep was allang terug vertrokken naar Duvbo) stapten we in een busje naar Andaman. Dani en ik wilden natuurlijk snel naar Mark en Olya en we wisten dat ze in kamer 5 zaten, maar dat konden we niet laten merken aan de twee crew mensen die bij ons waren dus vroegen we waar ze sliepen. Dat wisten ze niet dus toen ze even niet keken zijn we er maar gewoon zelf naartoe gegaan (nadat we onze koffer op de kamer die wij kregen gezet hadden). Wij kregen trouwens de “poor men’s room” Een iets meer afgelegen kamer, niet in een huisje maar achter het restaurant, waar de mensen sliepen die geen geld hadden voor een huisje. Ik sliep er slecht omdat de zee ‘s nachts tot vlak onder ons raam kwam en geweldig veel lawaai maakte, maar gelukkig sliep ik na drie nachten in een huisje (we staken de nieuwe afvallers in die kamer en pikten zelf het huisje dat zij zouden krijgen in poor men’s room = afvallerskamer, nah!).

Olya en Mark waren vrij verrast ons te zien, en ze vonden het natuurlijk heel erg voor ons. We hebben die nacht nog lang zitten bijpraten buiten op het terras aan het strand, tot ergens tussen vier en vijf meen ik me te herinneren. Er was dan ook veel om over te praten, ongelofelijk hoeveel er in twee dagen kan gebeuren.

*
* *

Belangrijke opmerkingen

#1 Het “koekjes zijn lekker”-spandoek is heel even in beeld geweest! Yay! Vraag maar eens aan Corneel hoe het daarmee zit

#2 Wat was ik toch lief voor Dani in deze aflevering! Ik geloof dat ze elke betweterige opmerking die ik daar gemaakt heb uitgezocht hebben, en die allemaal na elkaar gemonteerd hebben, ofzo. (Maar ik had natuurlijk wel een beetje veel gelijk. Sssht.)

#3 Wat een rotstreek zeg, met dat pianospelen! Ze hadden me gezegd, jammer dat dat eerste liedje niet lukt maar dan zenden we wel dat ander uit. Ik was nog niet eens aan het eerste refrein gekomen, gewoon de inleiding, verder raakte ik niet, en dat sturen ze dan uit! Met fouten en al! ‘k Heb toch wel even flink gegodverd toen ik dat zag.

#4 Haha, ik was al vergeten dat Corneel daar een paar dagen met die goddelijke plakker op zijn neus heeft rondgelopen. Dat was Nico’s schuld, maar details krijgen jullie natuurlijk niet.

#5 Jaja, Greetje ligt eruit. Dikke pech gehad, maar dat is natuurlijk het spel. Maar niet huilen, want ik kom nog terug, en er komt ook nog een verslag van de rest van mijn tijd in Thailand.

Ik had het gevoel dat ik deze blogpost moest afsluiten met een uitroepteken, maar ik wist niet echt wat ik daar dan voor moest zetten. Dus, hier is een uitroepteken, zomaar voor niks!