Pimpajoentje.be

Hier dan ook het verslag van aflevering twee (dat naadloos verdergaat op het vorige verslag), nu ook met foto’s!

AFLEVERING 2

DAG 2 (ZATERDAG) DEEL 3: “HET BEGIN” B

Na een kort woordje presentatie (waarin verteld werd dat Angelique en Jorn wegens het verliezen van de eerste proef hun huisje zouden moeten afstaan aan ons, en zelf in een bamboehutje moesten slapen) voegden we ons bij de groep. De nerds vroegen me de oren van het hoofd (“Wat studeer je? Hoe oud ben je? Waar woon je? Hoe ging de casting? Hoezo zij zochten jou, heb je je dan niet zelf ingeschreven dan? Hoe hebben ze je dan gevonden? Oh een website, wat staat daarop dan?”) en kwamen op mij vrij sympathiek en verwelkomend over. De beauty’s daarentegen sloegen onmiddellijk aan het roddelen. Enkelen van hen stelden zich wel voor en zo, maar zoals we achteraf te horen kregen reageerden ze heel slecht op onze komst. Enfin, tijdens de opnames van het jetskiën was de camera altijd ver weg en was er ook alleen die ene camera. Nu werden er drie camera’s (of waren het er vier) én van die grote microfoons in ons gezicht geduwd en that was a first, dus ik gedroeg me enorm nerveus en ongemakkelijk. Het ging ook allemaal zo snel, in een flits was alles voorbij. Ik herinner me bijna niets van dat eerste gesprek, behalve dat Bart zei dat hij laborant was (of was dat Corneel) en dat Mark vertelde dat hij een bedrijfje had, en dat er ook over gamen en over de casting gepraat werd.

We werden terug in busjes gestopt, maar om de één of andere reden moesten Dani en ik in een apart busje. Ik was toen redelijk teleurgesteld over de manier waarop we ontvangen waren en vroeg me af waarom we de kans niet kregen ons wat in te werken in de groep, maar ik was er toen nog niet lang genoeg om daar gewoon wat op te zeggen. Er werd ons verteld dat we naar het resort (Duvbo) gingen en dat we naar onze kamer gebracht werden, dus ik dacht, ha fijn, misschien even een rustig momentje om alles even op een rijtje te zetten.

Maar niks was minder waar, we kwamen aan in Duvbo, namen onze valies uit de koffer en hup, weer een camera in ons gezicht. “Ga maar naar je huisje,” ja goed, welk huisje was dat dan? Hoe moesten we dat nu weten? We liepen wat doelloos rond maar de hele ervaring was zo overweldigend dat we een beetje verdoofd waren. “Praat maar over de omgeving, hoe mooi je het zwembad vindt en zo.” Dat was nu echt wel het laatste waar we aan dachten, zeker toen niemand ons antwoord gaf op de vraag waar ons fucking huisje nu was. “Ga hier maar eens binnen en kijk wat rond.” Whatever, ehh ja gezellig, en tof zwembad hoor, maar mogen we nu weten in welk huisje we deze valies mogen neerzetten? Per toeval kwamen we dan toe in het huisje dat van ons bleek te zijn, en daar kwamen Angelique en Jorn net buiten. “Veel plezier” zei Angelique en ik probeerde nog eens zo duidelijk mogelijk te zeggen dat het ons speet dat wij hun huisje moesten overnemen maar dat bleek later niet echt overgekomen te zijn. Gelukkig reageerde Angelique heel goed, want hoewel ze kwaad was op ons liet ze dat niet merken voor de camera’s, en later bleek dat ze daar goed aan gedaan had want wij wisten zelf helemaal niet waarom wij dat huisje toegewezen kregen.

Binnen in het huisje werd er nog even gefilmd hoe we wat spulletjes uitpakten en wat rondkeken en toen hadden we dus eindelijk even rust. We maakten kennis met Marieke, de kandidatenbegeleidster (een heel lief meisje). Daarna ging ik even met haar praten op haar kamer, ik had er even nood aan om te ventileren hoe chaotisch en verwarrend de eerste dag was geweest. Ze troostte me en verklapte dat we die avond gezellig gingen barbecueën en dat het vast wel beter zou gaan als ik de anderen wat beter leerde kennen en zij mij.

Na nog een stukje Wachten in de chillhoek vertrokken we uiteindelijk terug naar Andaman. Ik herinner me dat ik voor het eerst echt met een aantal beauty’s praatte toen we toekwamen, en het ging over shoppen en toen dacht ik “help”. Maar dat viel eigenlijk best wel mee, ik kan namelijk wel wat meepraten over shoppen en ze hadden het echt niet de hele tijd over hetzelfde onderwerp, gelukkig.

We dronken een fancy tropische cocktail, namen plaats aan de rijkelijk versierde tafels en de barbecue begon. Het eten was best lekker, en ik herinner me nog dat ik aan tafel zat met Alicia, Dani en nog wat mensen en dat het best meeviel allemaal. Na het eten was er gepland dat we één voor één een wensballon zouden oplaten, maar aangezien dat zolang duurde deden we het gewoon allemaal tegelijk. Die van Nico en Alicia vloog in de fik, dat was grappig. Toen deden we het dus nog een keer opnieuw. We moesten een wens maken en het mocht niks cliché zijn in de aard van “hopelijk leren we veel bij in het programma” blabla dus kozen Dani en ik voor de wens “we hopen dat onze wensballon het hoogst vliegt”. Geen idee of die uitgekomen is, dat kon je niet zo goed zien, maar het was wel een mooi zicht. Dat alles ging heel traag allemaal, op TV zal het wel vlot overkomen maar over het eten en wensballon oplaten zijn toch een paar uur gegaan. We zaten nog wat gezellig te praten op het strand en toen gingen we terug naar Duvbo.

Op het strand had ik al wat zitten knikkebollen dus ik was blij dat ik eindelijk kon gaan slapen (ik was toen 36u (!) wakker) maar ook dat was geen waar. Eerst werden er nog opnames gemaakt van het slapengaan, iets dat mij zo superhard tegenstak, echt niet leuk. Ze stelden heel de tijd maar vragen over hoe het voelde om met een beauty in bed te liggen, wat mijn vriend daarvan zou vinden enz. Ik vond er maar niks aan om met Dani in bed te liggen om eerlijk te zijn, ik heb liever mijn eigen bed, en als het eventjes kon ook liever mijn eigen kamer, maar zo moest het nu eenmaal. Na de opnames van het slapengaan (die eindigden met “slaapwel” en het licht dat uitging) konden we terug opstaan om te doen wat we nog te doen hadden. In mijn geval een telefoontje naar huis, want de meisjes mochten die avond bellen (we hadden onze gsm’s moeten inleveren). Mijn laptop leverde ik niet in, want ik had hem nodig voor schoolwerk en ik kon er niet mee op het internet (toestellen die op het internet konden moesten sowieso ingeleverd worden) dus kreeg ik officieuze toestemming om hem bij te houden van Marieke. Daarna kon ik dus EINDELIJK gaan slapen en dat was dan het einde van de eerste twee dagen. Het waren twee dagen min zes uur maar het voelde aan als een week, zoveel was er gebeurd. Ik was zo moe dat ik onmiddellijk in slaap viel.

DAG 3 (ZONDAG): “CHICKEN CURRY EN SPEED SHOPPEN I”

De volgende morgen werden we rond half zeven (denk ik, kan ook zeven uur geweest zijn) gewekt door een irritant licht dat in onze ogen scheen: de lamp die op de camera stond. Met die vervloekte kutcamera in ons gezicht moesten we dus wakker worden en opstaan, maar ik had niet echt zin om in mijn pyjama wat rond te lopen voor de camera dus bleef ik gewoon liggen. De reporter van de cameraploeg (één ploeg bestaat uit een cameraman, geluidsman en reporter) zei dat ze ons een paar minuutjes zouden geven en gingen naar buiten, ze hoopten waarschijnlijk dat we dan zouden opstaan en dat ze daar dan beelden van zouden kunnen maken. Maar we bleven gewoon liggen, daar konden ze niet veel mee aanvangen, hah. Achteraf bleek dat iedereen verder gewoon opstond en dat wij de enige waren die gewoon lekker doorsliepen.

Toen kwamen ze met het idee dat ik even een ochtendduik in het zwembad zou nemen en vreemd genoeg deed ik dat. Er zaten al een paar nerds in het zwembad (die deden dat wel vaker, zwemmen bij het opstaan, maar dat heb ik daarna niet meer gedaan, veel te koud) dus daar ging ik even mee praten. De camera stoorde toen nog enorm dus een interessant gesprek was dat niet, maar ja.

Het ontbijt was hetzelfde als alle ontbijten de dagen daarna: boterhammen (die we konden toasten) met vieze chemische confituur. En yoghurtjes en banaan. Yay. Ter afwisseling waren er ook mensen die toast met suiker maakten (blijkbaar iets dat in Nederland wel vaker gedaan wordt) maar dat vond ik niet zo lekker. Ik at eigenlijk vooral bananen daar in Thailand.

We bleven nog eventjes chillen aan tafel of in de chillhoek, daar was het eigenlijk best gezellig. Matrassen en zo, maar dat zien jullie wel op TV. Er was een frigo vol water en Cola, dat water kwam wel van pas als het echt warm was en ik dorst had maar de Cola kwam me na drie dagen de keel al uit. Het was van die vieze Thaise Cola en we wilden ook wel eens iets anders maar dat was er niet. In de frigo van de crew stond nochtans fruitsap en limonade en zo, die ontdekking zorgde wel voor enige consternatie

Maar goed, toen was het dus tijd om te vertrekken. De beauty’s en de nerds vertrokken elk met hun eigen busje naar een aparte bestemming. Achteraf hoorde ik dat de beauty’s naar een school geweest waren en daar Thaise les gekregen hadden en dat het héél saai was geweest (duh). Wij gingen naar een restaurant, een redelijk sjiek restaurant maar met een vieze keuken zonder airco. Dat was omdat het eten niet zou afkoelen ofzo. Sloeg nergens op, we sprongen allemaal uit ons vel van de hitte. Nu, ik had een korte nacht achter de rug (zes uur slaap in drie dagen, tsjah) en ik had het suuuperwarm, die twee dingen zijn niet bepaald bevorderlijk voor mijn humeur dus ik stond daar met een lang gezicht zo’n beetje op de achtergrond te staan. Ik had mij kunnen amuseren als ik goed uitgeslapen was en als het wat minder heet geweest was, maar dat was dus niet zo dus wou ik daar zo snel mogelijk weg. Ik zag er bovendien ook vrij mottig uit door het zweet dat van mijn gezicht liep en mijn haar dat tegen mijn hoofd plakte dus erg flatterend zijn die beelden waarschijnlijk ook niet. Toen we voor een bepaald beeld opgedeeld werden in twee groepjes en we dus met de helft even in het restaurant (airco! zetels!) mochten gaan chillen ben ik onmiddellijk in slaap gevallen, maar na een kwartier was het alweer aan ons (dat Wachten komt nooit op het goeie moment).

Hoogtepunt van die voormiddag was toch wel de geniale kipimitatie van Gijs. Het komt niet zo uitgebreid in beeld, maar we kwamen niet meer bij. Gijs is toch wel geniaal zeker.

Na de opnames binnen moesten we nog een paar keer van achter de hoek komen gewandeld en het restaurant binnenwandelen, en afscheid nemen van de koks en zo. Toen keerden we terug naar Duvbo en liep het tegen de middag. We hoorden van de beauty’s wat zij hadden moeten doen (Thaise les dus, op de notities zag ik dat alle Thaise woorden op elkaar leken dus ik was er absoluut niet jaloers op) en toen besloot ik om eventjes een dutje te gaan doen. Ik sliep blijkbaar zo vast dat ik niet gehoord heb dat er meerdere keren iemand kwam kijken, ze hebben mij gewoon laten slapen omdat ze wel dachten dat ik het kon gebruiken. Na een verkwikkend slaapje van wat blijkbaar vier uur geweest was, kwam ik terug onder de levenden en bleek dat ik het middageten gemist had. Noedels nog wel (met kip en groentjes), dat vond ik echt jammer! Maar honger had ik nu ook weer niet en er waren toch altijd bananen dus ja.

Die dag werd er verder niet veel uitgevoerd. De beauty’s zaten te studeren aan hun Thaise woorden, de nerds vergeleken hun notities over de kookles (we moesten onthouden hoe we Thaise kip curry moesten maken, dus de ingrediënten en de volgorde en hoeveelheid ervan). Tijdens het studeren werden de eerste interviews afgenomen van de beauty’s. Zo’n interview houdt dus in dat je een uur ergens een beetje verder weg van de groep voor een camera en een reflectiescherm en zo moest gaan zitten en allerlei vragen moest beantwoorden. Zoals altijd probeerden ze je dan weer allerlei uitspraken in de mond te leggen dus moest je wel je aandacht erbij houden, zodat je niks zei dat ze konden gebruiken op een foute manier. Je moest ook voortdurend de vraagstelling herhalen want alleen je eigen zinnen werden natuurlijk uitgezonden (bv “Wat vind je van het eten?” “Bwoa niet super.” “Herhaal nog eens de vraag?” “Ahja juist. Euh, ik vind het eten niet super.”), vervelend maar na een eindje kregen we dat wel onder de knie en deden we het automatisch. Dat gaf wel rare gesprekken (“Wat vind je van het eten?” “Ik vind het eten niet super.” “Heb je goed geslapen vannacht?” “Ik heb niet zo goed geslapen vannacht.” enz) maar bon. (Ze stelden natuurlijk heel andere vragen hé, dat waren maar voorbeelden.) Ik heb die dag nog geen interview gehad, dat komt later nog.

Later op de dag zaten we gezellig te pokeren en zo, daar waren Marieke en Joris ook bij, dat was heel gezellig. Het viel mij toen wel op dat het tussen de nerds en beauty’s nog niet echt wou vlotten, eigenlijk waren er enkel nerds aan het pokeren en hielden de beauty’s het bij praten, maar dat beterde later nog.

‘s Avonds aten we kip met rijst en groentjes.

Na het eten kregen we goed nieuws te horen: de beauty’s die kleren te kort hadden (omdat hun nerds hun valies gemaakt hadden) mochten die avond gaan shoppen (en wie daar zin in had mocht mee), zonder camera’s. Er was een bepaald bedrag voorzien en dat werd verdeeld, de beauty’s die bijna niks hadden (Alicia had vooral kleren van haar kleine zusje en Fabienne had vooral pyjama’s, bijvoorbeeld) kregen 1500 baht, de beauty’s die iets meer hadden kregen 1000 baht, zo hebben we het uiteindelijk uitgerekend. Dat vond ik persoonlijk een heel goeie regeling en als je een beetje lette op wat je kocht kon je sowieso een heleboel spulletjes kopen van dat geld. Maar toen al was er wat wrevel in de groep, mensen die zich oneerlijk behandeld voelden ed, hoewel het toen in het busje op weg naar het shopping center nog niet tot een discussie kwam. Ik ging trouwens mee omdat ik niet moe meer was en omdat ik wel zin had om wat te gaan shoppen, ik had wat van mijn eigen geld mee just in case, en omdat ik het ook gezellig vond om eens buiten het resort te komen en iets anders te gaan doen, en dat zonder camera’s.

We hadden anderhalf uur en daarin werd het duidelijk dat de meeste beauty’s niet echt goed waren in speed shoppen. De enkele nerds die mee waren gingen ondertussen op zoek naar een cadeautje voor Ruud en zo, vond ik wel lief. Zelf heb ik op het allerlaatste moment supercoole rode Allstars gezien maar we hadden echt geen tijd meer om ze te passen en te betalen en zo, binnen enkele minuten moesten we terug aan de ingang zijn. Daar waren we natuurlijk één van de eersten want een aantal meisjes was nog een ijsje gaan halen (ijs! Wat een spijt heb ik daarvan gehad, dat ik niet op dat idee gekomen was!). Nog wat groepsfoto’s genomen, en hup het busje weer in en terug naar Duvbo, waar een paar meisjes zich bij de nerds in de chillhoek voegden en de andere meisjes aan tafel gingen zitten.

Na het shoppen ontstond nog een kleine crisis, het berustte natuurlijk allemaal op misverstanden, maar ja. Het werd gelukkig allemaal netjes uitgepraat.

Toen was het al na middernacht maar de volgende crisis diende zich aan: Jorn zijn muggenbeten. Jorn is allergisch aan muggenbeten en mag normaal gezien zelfs niet naar tropische landen gaan (om wille van de muskieten en zo). Bovendien had hij de pech dat hij die nacht met Angelique in de bamboehut had moeten slapen, en met enkel een klamboe als bescherming was hij natuurlijk helemaal lek gestoken. Zijn benen waren er redelijk erg aan toe, de beten waren gaan ontsteken en het zag er nogal pijnlijk uit. Hij had zich kunnen sterk houden tot dan toe maar als het niet gaat dan gaat het niet meer. We waren allemaal vrij verontwaardigd over hoe de productie niet nagedacht had dat die allergie van Jorn wel eens serieus kon zijn. Toen hebben we hem zo goed als het kon verzorgd door er ijs op te leggen en zo en we vroegen of hij de volgende morgen een dokter kon zien, wat ook gebeurde. Er werd besloten dat Jorn niet nog eens buiten kon slapen en Fabienne (meen ik me te herinneren) nam vrijwillig zijn plaats in zodat Jorn binnen in een huisje kon slapen. Dat kwam Chris toen nog snel even filmen (midden in de nacht ja) omdat ze anders niet konden uitleggen waarom Jorn en Fabienne van plaats gewisseld waren. Toen waren we echt wel allemaal op en zijn we gaan slapen.

DAG 4 (MAANDAG): “DE GENERIEK EN EEN VERRASSING”

Na alle commotie van de afgelopen dagen konden we wel een rustdag gebruiken, en die was er gelukkig op maandag met de opnames van de generiek. De vorige dag was er een lijst rondgegaan met daarop het uur dat je de volgende morgen klaar moest zijn. De eerste moest al om zes uur klaar staan, de laatste pas tegen de middag, ik vond dus dat ik best wel pech had omdat ik om kwart voor acht al klaar moest staan (en Dani pas om kwart na negen). Maar kom, het had slechter gekund. Weinigen onder ons hadden een horloge en gsm’s waren ingediend, dus Bart (de enige met een wekker) fungeerde vrijwillig als wekker. Op rustdagen werden we namelijk niet wakker gemaakt met camera’s aangezien die dag niet bestaat in het programma. Rond half acht werd ik wakker gemaakt met de boodschap dat ze toen al een half uur in retard waren dus op mijn gemakje maakte ik me klaar en ging ik wat ontbijten met de mensen die al wakker waren.

Toen was het aan mij voor mijn deeltje van de generiek. Ik had op de lijst de vorige dag gelezen dat ik met een laptop in een hangmat moest liggen en daar kon ik me wel in vinden. Alleen jammer dat ik een oude lompe laptop in mijn handen geschoven kreeg, niet eens een Macbook Pro (die stonden er wel maar die hadden ze nodig) of mijn eigen Dell. Ach ja, voor die paar seconden, dat zie je waarschijnlijk niet. Ik moest ook op een matrasje aan het zwembad liggen in plaats van in een hangmat, ook spijtig, maar dat kwam beter in beeld ofzo. De beauty’s werden voor de generiek natuurlijk helemaal opgemaakt en moesten weer een gesponsord badpak dragen (ze vonden het bijna allemaal lelijk en sommigen van hen kon ik geen ongelijk geven) maar ik mocht gewoon mijn eigen kleren aan en kreeg geen make-up (enkel zo’n antiglimlaagje, je weet wel). Beetje jammer, maar wel logisch natuurlijk. Ik moest dus naar het scherm liggen kijken en toen in de camera kijken en glimlachen, en dat zo’n vijf keer, mijn glimlach moest iets vrolijker, of iets ditter of datter of ik moest een beetje meer naar links kijken ofzo. Daarna moest ik nog een vijftal keer van het scherm naar een plekje ergens in de bomen kijken, omdat ik toen zogezegd keek naar mijn beauty die naast me stond maar toen moest ik dus gokken waar hij ongeveer zou staan dus het kan goed zijn dat ik er helemaal naast kijk. Grappig. Toen moest ik nog een aantal keer een paar stappen zetten op het paadje, namelijk drie stappen en toen glimlachen. En toen nog een keer maar wat vroeger glimlachen, en dan met wat grotere stappen, enz. Ik ben heel benieuwd wat ze ermee gaan aanvangen eigenlijk, het wordt wel hip denk ik.

Toen was Dani al wakker en omdat hij een beauty was moest hij ook schmink en een gesponsorde zwembroek aan. Die schmink viel nog mee (heel naturel en zo) maar die zwembroek was echt lachen (sorry Dani)! Het was een nauwsluitend wit broekje, very gay, en neen hij mocht absoluut zijn eigen zwembroek niet aandoen. Ik had er best wel medelijden mee. Toen deden we dus ook nog even kort een fotoshoot, een paar foto’s van Dani en mij hier en een paar daar, een paar zus en een paar zo en toen was het voor mij gedaan. Dani zou zijn opnames later doen, op het strand bij Andaman, dus gingen we weer verder chillen en niksdoen en Wachten.

‘s Middags aten we kip met rijst en groentjes.

In de namiddag ging ongeveer de helft van de groep naar het strand voor hun opnames voor de generiek en de rest bleef achter. Toen werd er dus nog meer gechilld en genikst en geWacht. Alicia en ik speelden een potje schaak en tot grote hilariteit van de nerds verloor ik van haar. Het was echt een rampzalig spel, ik heb nog nooit zoveel domme zetten na elkaar gedaan. Daar hebben ze me nog lang mee geplaagd helaas, verliezen met schaken van een beauty!

Na een paar uur kwamen de anderen terug van Andaman en zaten we verder weer samen te Wachten. En Wachten. Tot Joris opeens zei dat hij ons een half uurtje moest meenemen uit het resort, tot bij een naburig winkeltje ofzo waar we dan wat snoep konden kopen ofzo. Dit dus omdat er zaken moesten klaargezet worden die wij nog niet mochten zien. Zo gezegd zo gedaan, Joris nam ons mee naar het winkeltje en we hielden er ons een half uurtje bezig. Gezellig gepraat en zo, en volop zitten speculeren over wat er zou gaan gebeuren. Sommigen dachten dat er geld ging aangeboden worden voor wie het spel onmiddellijk zou willen verlaten, zoals dat in seizoen 2 het geval was. We bespraken wie er voor hoeveel zou willen weggaan en de meesten waren het erover eens dat het dom zou zijn om weg te gaan voor minder dan de som die er te winnen viel, omdat het natuurlijk vooral om de ervaring ging.

Toen we terugkwamen stonden Matthias en Bridget ons op te wachten met een mededeling. Maar voor we die te horen kregen moesten we ons opstellen op zo’n manier dat we allemaal goed in beeld kwamen, dan moesten we goed naar de grond kijken en ons plaatsje onthouden (er zat een barst in de tegel onder mijn voeten) en nog een paar keer aankomen en naar onze plaats wandelen. Het nieuws was dus dat er voor de beauty’s een beautysalon was (die reactie moest slechts één keer opgenomen worden, ze waren er superenthousiast over – behalve Dani dan) en voor de nerds een laboratorium. Die reactie hebben ze drie keer opgenomen maar alle nerds bleven er stoïcijns onder. No way dat ik hoera ga roepen voor een fucking laboratorium, dacht ik en waarschijnlijk alle andere nerds. Ik hoop wel dat ze de “LEGENDARY” high five van Mark en Stefan uitzenden, die moet er echt in!. Toen moesten we dus een keer of drie weglopen richting beautysalon/laboratorium en toen we dat opgenomen hadden was het tijd voor het avondeten:

kip met rijst en groentjes.

Na het avondeten en nog wat Wachten was het tijd voor de opnames in het beautysalon en het laboratorium. Voor de beauty’s was er Selène, op de nerds stond Jeroen te wachten. We stelden hem wat vragen over zijn deelname aan het tweede seizoen, hij gaf ons wat tips, en hij stelde ons ook wat vragen die hem ingefluisterd werden door de reporter. Het was eigenlijk best wel een gezellige boel daar, hopelijk tonen die beelden dat een beetje.

Na die opnames zat ik wat te chillen en toen ging ik met Mark praten omdat ik zag dat er iets scheelde (en hij was zo ondertussen wel een klein beetje mijn maatje aan het worden samen met Stefan). Er kwamen nog een paar anderen bijzitten, onder andere Angelique die vertelde over hoe ze haar kalmte bewaard had toen wij in haar huisje gingen en zo, heel bewonderenswaardig. Mark was weer gerustgesteld en Joris kwam er ook nog even bijzitten en stelde hem ook gerust.

Later op de avond zei Dani dat hij met me moest praten, en toen vertelde hij wat de meisjes over mij hadden gezegd tijdens de opnames in het beautysalon. Er werd gezegd dat ik erbij probeerde te horen, dat ik te hard mijn best deed en dat ik gewoon geen beauty was punt. Heel teleurstellend vond ik dat, want ik wou helemaal geen beauty zijn, maar ik deed inderdaad mijn best om met iedereen overeen te komen (zowel met de beauty’s als met de nerds) en ik had tot dan toe echt niet doorgehad dat de beauty’s mij liever op een afstandje hielden. Het feit dat ze allemaal zeer wantrouwig waren tegenover Dani en mij (we waren misschien acteurs ofzo) speelde daar ook nog in mee, ik moest me wat meer low profile opstellen volgens Dani. Na dat gesprek was het alweer diep in de nacht en kroop ik erin.

DAG 5 (DINSDAG): “CHICKEN CURRY EN SPEED SHOPPEN II, EN KUTDRAAK KHAN”

De vorige avond had Joris gezegd dat hij vermoedde dat de beauty’s om zes uur gewekt zouden worden en de nerds om zeven uur, omdat de beauty’s om zeven uur moesten vertrekken en de nerds om acht uur. Maar we werden om half zeven allemaal samen gewekt, met de boodschap dat we onmiddellijk direct stante pede moesten opstaan en naar buiten gaan, in onze pyjama. Aan mij moet je ‘s ochtends niet vragen om logisch na te denken dus was ik vergeten een beha aan te doen, iets waar de andere meisjes wel aan gedacht hadden. Ach ja, ik stak mij een beetje weg achter de anderen zo ver mogelijk van de camera vandaan. Bridget en Matthias vertelden ons dat we exact vijf minuten hadden om ons klaar te maken en dat we daarna zouden vertrekken naar de proef van vandaag. Ik had best wel medelijden met de beauty’s toen, sommigen hebben zelfs geen tijd gehad om hun haar te kammen. Ik heb aan vijf minuten meer dan genoeg om kleren te kiezen, erin te springen, mijn haar te kammen en mijn lenzen in te doen dus moest ik daarna een beetje aan Dani’s mouw staan trekken terwijl hij zijn haar stylede, kwestie van wat cliché beelden te hebben. Nu, ik meende het oprecht toen ik zei dat hij zich moest haasten dus dat was niet helemaal gemanipuleerd.

Toen iedereen klaar was moesten we uiteraard nog wat staan Wachten, dus toen had ik nog even tijd om mijn zonnebril die ik vergeten was te gaan halen. We namen een banaan mee bij wijze van ontbijt (er werd ons beloofd dat we in de busjes ontbijt kregen maar dat soort beloftes namen we allang niet meer serieus) en kropen in de busjes. Het busje van de beauty’s vertrok effectief, dat van de nerds keerde terug en zette ons af, want wij moesten inderdaad pas om acht uur vertrekken. Nog lekker even chillen en niksdoen dus, en op ons gemak ontbijten. Beetje stom dat wij nerds die niet veel tijd nodig hadden extra tijd hadden gekregen terwijl de beauty’s maar vijf minuten gekregen hadden, ik voelde met ze mee.

Na het Wachten vertrokken we dus naar Amora, waar we nog wat moesten zitten Wachten. In het busje zat de sfeer er dik in, ik voelde me echt goed in de groep en we amuseerden ons best. We zaten allerlei domme liedjes te zingen, superluid en even vals natuurlijk, echt gezellig. Eén van die keren in het busje liet Bartje ook zijn versie van Ducktales horen, zeer hip! We hebben hem nog dikwijls gevraagd om het opnieuw te zingen maar vaak heeft hij het niet meer gedaan, jammer genoeg.

Op de één of andere manier waren we aan een callsheet van de dag ervoor geraakt, ik denk dat iemand het in het busje had laten liggen ofzo. Je zou denken, wat ben je nu met een callsheet van de vorige dag, alles is toch al gebeurd. Maar op die callsheet stond nog meer nuttige informatie, zoals bijvoorbeeld het kamernummer van Bridget in Amora … We besloten deze informatie niet onbenut te laten, dus verzonnen we een liefdesbrief, die Corneel in zijn mooiste geschrift op de achterkant van de callsheet schreef. “Liefste Bridget. Ik weet dat je hetzelfde voelt als we naar elkaar lachen tijdens de opnames. Hopelijk mag ik nog drie weken van je glimlach genieten. Lieve kusjes, je lievelingsnerd.” Ik vond het toen al hilarisch maar het werd nog grappiger. Corneel trok met de brief in zijn zak naar de kamer van Bridget, met het plan de brief onder haar deur te schuiven. Ineens kwam hij echter terug nonchalant aangelopen en deed hij teken dat ze eraan kwam, operatie mislukt dus! Bridget kwam met haar styliste en haar baby naar het zwembad toe, en toen ging ze ergens anders heen om iets te gaan doen ofzo. Toen waagde Corneel dus een nieuwe poging en deze keer wel met succes. Gedurende dit alles stond Joris ferm met zijn ogen te draaien en claimde hij dat hij hier absoluut niets mee te maken had, maar ik weet zeker dat hij het stiekem ook wel een beetje grappig vond.

Tijdens het Wachten hebben we nog wat met de styliste van Bridget gepraat. Die vertelde ons dat ze op de baby paste terwijl Bridget werkte, en ook dat Bridget die morgen om vier uur was moeten opstaan om haar haar en make-up te laten doen om dan om kwart voor zeven de presentatie in Duvbo te doen. Dat was het enige moment waarop ik eens niet dacht “wat een luilekkerleventje hebben die”. Anders zag het er namelijk altijd uit alsof die twee (Bridget en Matthias dus) niets anders doen dan een half uurtje komen presenteren en dan verdwijnen ze weer. Ze moeten natuurlijk ook nog de voice overs inspreken na de opnames maar dat is het volgens mij wel.

Bon, toen gingen we dus naar de plaats van de proef, een weide naast het hotel. Daar stonden negen tafeltjes met kookbenodigdheden klaar, wat onze vermoedens bevestigde: de beauty’s zouden de ingrediënten moeten kopen met hun kennis van het Thais en wij zouden de Thaise kip curry moeten koken. Na nog wat Wachten kwamen onze beauty’s aan en toonden ze ons de buit. Ik was heel tevreden over Dani, niet alleen had hij de woorden heel goed gestudeerd en wist hij zelfs de moeilijke nog, hij had bovendien vier ingrediënten weten te kopen (sommigen hadden er slechts twee of één) en de kip was filet, daar kan ik mee werken, er was iemand met een ganse kip waar nog de kop en alles aan zat (help). Ik vond het wel onfair dat ze een bepaald aantal minuten kregen om de ingrediënten te kopen, maar dat ze tegengehouden werden door de crew eenmaal ze vier ingrediënten bereikt hadden. Hij had er nog meer kunnen kopen dus in de tijd die hij had, maar dat zou geen mooie televisie opgeleverd hebben zeker.

De opnames begonnen en één voor één moesten de koppels hun buit gaan tonen aan de presentatoren, en dan mochten we nog één ingrediënt extra kiezen. Dani had dus kip mee, groene curry (zeer belangrijk), palmboomsuiker (ook belangrijk en bovendien had slechts één andere beauty dit ingrediënt omdat het zo’n moeilijk woord was) en dingesblaadjes (ik ben de naam vergeten maar dat komt nog wel op TV). Het enige dat we dus echt nog nodig hadden was kokosmelk om het boeltje vloeibaar te houden, de andere dingen (zoals pepers, Thaise basilicum, vissaus, kippenbouillon, …) waren bijzaak. Toen dat voorbij was werden er nog wat luistershots (waarbij we moeten staan kijken naar Matthias en Bridget en luisteren naar de stilte – en niet proberen lachen als Bridget weer grappig stond te doen), spanningshots (eigenlijk hetzelfde maar dan moeten we kijken alsof er zometeen een heel spannende zin afgemaakt zal worden) en presentatie opgenomen, dat alles ook weer in vier- of vijfvoud, en toen kon de proef eindelijk beginnen. Die opnames vond ik het meest relax, je staat natuurlijk wel te stressen tijdens de proef maar ze moeten op dat moment gewoon filmen wat je doet, weinig tijd om iets opnieuw te doen, en ze laten je ook relatief gerust wat vragen betreft als je zelf interessant genoeg doet. Ik was dus interessant want ik kreeg zoals alle anderen mijn vuurtje niet aan, ik had ook een briquet die bijna op was en ik verbrandde mijn duim voortdurend aan het hete ijzer, en door de frustratie en de pijn kreeg ik tranen in mijn ogen. Maar toen was gelukkig het stressmoment van de opdracht al voorbij want de opnames werden even stopgezet om de vuurtjes aan te steken (seriously, hoe kun je nu verwachten dat iemand een vuurtje aankrijgt met kolen en enkele stukken hout, zonder papier of twijgjes of ook maar iets dat daarop lijkt?). Met wat brandstof erop ging het vuurtje gelijk zot dus toen kon het echte werk beginnen.

Dani en ik hebben veel gelachen tijdens die proef, ik vond het écht leuk om te doen. Ik voelde me zeker van mezelf omdat ik 1. goeie ingrediënten had dankzij Dani en 2. de bereidingswijze goed vanbuiten geleerd had. Eerst goot ik wat kokosmelk in de pan en daar deed ik een heel klein beetje groene curry bij, daarna proefde ik. Ik wou niet het risico lopen om zoals de anderen er gewoon een klodder bij te gooien op goed geluk en dan iets veel te strafs te bekomen. Dus deed ik er geleidelijk aan wat bij tot het precies goed smaakte (te pikant naar mijn persoonlijke smaak maar net goed voor Thaise koks). Ondertussen hakte ik de kip fijn (wat een gewéldig mes hadden we daarvoor gekregen zeg! Een mens zou voor minder psychopaat worden) en die gooide ik er dan ook bij. Ik had onthouden dat de kip niet gebakken maar gekookt moest zijn dus zorgde ik dat er genoeg melk in de pan was. Toen deed ik er een klodder palmboomsuiker bij en dat was de eerste fout die ik maakte; ik had niet geproefd dus er zat eigenlijk een beetje teveel suiker in. Gelukkig is het niet zo erg als iets te zoet smaakt, zoet is lekker, maar toch. Maar het viel nog goed mee. Toen sneed ik de blaadjes fijn zodat de smaak er snel uit kon komen (doorkoken zou te lang duren) en gooide ze erbij. Ik had er eerst niet veel ingedaan, wat later proefde ik nog niets dus deed ik er toen nog een hele lading bij. Maar toen begonnen ze ineens goed in de saus te trekken dus heb ik ze er nog snel moeten uitvissen allemaal, omdat het anders véél te straf zou smaken. Gelukkig lukte dat en heb ik er nog een paar kleintjes kunnen laten inzitten voor het zicht. Toen stond ons dus niet veel meer dan proeven (mmm), uitschenken en versieren te doen. Het zag er redelijk lekker uit vond ik en met drie blaadjes voegde ik de finishing touch toe. We hebben zelf nog een aantal keer geproefd, want het was best lekker (al zeg ik het zelf) en ik kreeg al wat honger.

Na het koken kwam dus de kok langs die zou beoordelen (dezelfde die ons in het restaurant had geleerd hoe we het moesten maken). Hij passeerde langs alle tafeltjes, proefde een beetje, en af en toe gaf hij een teken van appreciatie of net niet. Bij Gijs bijvoorbeeld was het faliekant misgelopen, ten eerste had Sanne voor hem per ongeluk varkensbouillon in plaats van kippenbouillon meegebracht en dat smaakte niet alleen anders maar kleurde ook gans het boeltje pikzwart, en ten tweede had hij er véél te veel curry ingedaan omdat hij dacht, hoe pikanter hoe beter. Ik zag de kok een grimas trekken en hij zei geforceerd, “mm spicy!” en Gijsje trots, “I made it extra spicy for you!” Haha. Schattig. Toen kwam hij dus bij ons aan (we stonden het laatste in de rij, spannend) en hij liet niks merken. Daarna liep hij terug naar een andere tafel (ik weet niet meer wie) om nog eens te proeven, dan nog een andere tafel, en toen keerde hij terug naar Matthias en Bridget. Toen deden we die opnames nog eens opnieuw en toen de kok voor de tweede keer bij Gijs en Sanne aankwam zag ik zijn gezicht voor hij moest proeven, ocharme. Bij ons scheen hij eventjes na te denken, toen keerde hij weer terug naar dezelfde twee tafeltjes en toen weer naar Bridget en Matthias. Ik overlegde stilletjes met Dani, dat het waarschijnlijk tussen die twee koppels ging waarbij hij opnieuw was gaan proeven. Ik verwachtte niet dat we zouden winnen, ik beschouwde ons kooksel als middelmatig (omdat het net iets te zoet was en de blaadjes ook net iets teveel doorsmaakten naar mijn mening) maar toch spraken we af om te high fiven als we wonnen, geen plakkerig gedoe met een knuffel ofzo dus. Na nog een eeuwigheid spanningshots en dergelijke kwamen we dan uiteindelijk de uitslag te weten. Gelukkig heeft de kok meer verstand van koken dan van televisie maken, want Bridget vroeg “waarop heb je gelet” of zo en toen hij over het kooksel praatte keek hij naar ons, dus toen kreeg ik eigenlijk al het gevoel dat het over ons ging. Uiteindelijk noemde hij onze naam, Dani en ik high fiveden (victorie!) en daarna was de fun er alweer af want toen begon de nominatiestress.

Ik wou zeker zijn dat onze overwinning niet voor wrevel of jaloezie zou zorgen dus ging ik meteen bij de groep staan en zei dat ik hoopte dat er niemand kwaad ofzo was dat we gewonnen waren, en gelukkig reageerden de meesten met sympathie en ook wel medelijden omdat we een koppel moesten nomineren. Als je namelijk niemand in gedachten hebt die je weg wilt is dat vrij kut, en dat hadden we op dat moment nog niet. Er waren veel mensen bij waarvan ik al het gevoel had, die vind ik tof, maar omgekeerd nog niet.

Er werden nog een paar korte interviews afgenomen, zowel van Dani en mij als van andere kandidaten, die dan gevraagd werden wat ze ervan vonden. Daarna vertrokken we terug richting Duvbo en de sfeer in het busje zat er weer dik in, de liedjes die we zongen waren zo mogelijk nog dommer en we zongen nog luider en valser. Onderweg terug stopten we aan de seven eleven (supermarktje) en stiekem kochten we een minitaartje en kaarsjes voor Ruud.

‘s Middags aten we kip met rijst en groentjes.

Die middag moesten Dani en ik het gesprek van de avond ervoor (waarin Dani me vertelde wat de beauty’s over mij gezegd hadden in het beautysalon) opnieuw doen. Op de één of andere manier was Sarah dat te weten gekomen (ik vraag me nog steeds af hoe) en we moesten beloven zulke belangrijke zaken nooit meer zonder camera te bespreken. Ach ja. We faketen het gesprek dus (vandaar mijn oprechte realistische reacties en al) en moesten er in één moeite ook in verwerken wie we zouden gaan nomineren. Nu waren Dani en ik van plan geweest om het daar eens zéér uitgebreid over te hebben die namiddag, we wilden namelijk een goeie beslissing maken en al de tijd nemen die we hadden om daarover na te denken. Maar ze pushten ons in dat gesprek dus om dan al een conclusie te maken, zeer vervelend. Nu, gelukkig zijn we tot een conclusie gekomen. Ik begon met een lijstje van alle koppels waarop we één voor één afstreepten wie er zeker moesten blijven. Na het doorstrepen bleven uiteindelijk nog Bart en Fabienne en Sanne en Gijs over. Dani opperde dat Gijs het spel heel tactisch speelde en dat hij een gevaarlijke tegenstander was, maar toen werden we het erover eens dat Fabienne een betere keuze was. Jammer voor Bart maar dit werd dus onze beslissing. Wij blij dat we het eens waren en Sarah blij dat ze namen had, goed, dat zat er ook weer op dus.

Toen begon dus de aanloop naar de eerste eliminatieavond. Zo’n evenement neemt een ganse namiddag en avond en het begin van de nacht in beslag, terwijl het op TV in een paar minuten gebeurd is. In de namiddag worden dus de beauty’s één voor een opgemaakt, hun haar wordt gedaan en ze krijgen een gesponsord kleedje. De eerste keer waren ze allemaal in het paars, dus besloot ik ook een paars topje aan te doen met daaronder een witte rok en mijn witte sandaaltjes. Ik deed mijn haar in een staart, maar met de pony anders dan anders, en met behulp van Dani’s haarlak bleef alles mooi zitten. Ik koos oorbellen en voilà, klaar was Greet. Na een eindje chillen bij de andere mensen die op dat moment niet opgemaakt ofzo werden, stelde Samantha voor om mij wat van haar make-up op te doen. Dat vond ik oneindig lief van haar dus gingen we naar haar kamer en Fabienne ging ook mee. Geen idee wat voor poedertjes Samantha op mijn gezicht deed maar het resultaat mocht er zeker wezen, samen met de mascara die Fabienne op deed. Ik had wel opzettelijk gevraagd om het vooral subtiel te houden, want ik had zo’n idee dat de productie het niet fijn zou vinden als hun vrouwelijke nerd al op de eerste eliminatieavond geschminkt en alles zou afkomen. Persoonlijk vond ik dat ik er goed uitzag, een beetje specialer dan gewoon maar toch véél onopvallender dan de beauty’s, die er stuk voor stuk prachtig uit zagen. Een goed compromis dus, vond ik op dat moment, maar in retrospect zie ik wel waarom de productie er een plobreem mee had (maar dat is voor later).

Tijdens het Wachten hebben we nog wat onnozel zitten doen en gepokerd en zo, heel gezellig allemaal. We namen ook een heleboel leuke groepsfoto’s, iets waar ik nu wel dankbaar om ben want we staan er allemaal op (zelfs Marieke). Maar het moet ook niet te lang gaan duren … Rond vijf uur kregen we te horen dat het nog wel een paar uur zou duren, vanwege een technisch mankement. Rond een uur of acht (denk ik) konden we uiteindelijk vertrekken en toen hadden we nog geen avondeten gehad (hoewel ik eigenlijk niet echt honger had als ik dacht aan kip met rijst en groentjes). Het domein waar we moesten zijn had aan de ingang een slagboom, en daar hebben we om de één of andere reden nog eens een uurtje staan Wachten. De sfeer was vreemd, niet gespannen maar zeker ook niet relax. We zaten wel liedjes te zingen en te praten en zo maar toch hing er iets raars in de lucht. Tijdens het Wachten kregen we ook eten: een broodje. De broodjes waren niet zo heel erg lekker (Thaise mensen hebben toch een heel ander idee over wat een broodje tonijn nu eigenlijk is) maar het was een welkome afwisseling.

Rond een uur of negen konden we dan uiteindelijk beginnen aan het drie keer naar binnen lopen (en dat in een welbepaalde volgorde, geen idee waarom). Eenmaal binnen werden Dani en ik alvast in de eliminatiekamer geroepen en terwijl daar al enkele opnames gemaakt werden met Matthias en Bridget stond de rest van de groep te Wachten in de hal. Uiteindelijk ging het beginnen en kwam de groep binnen. Na nog wat spanningshots en dergelijke moesten we dan eindelijk bekend maken wie we zouden nomineren. Ik geloof dat we ook het cliché “we hebben het minste met …” gebruikt hebben als uitleg, omdat we het moeilijk vonden om onder woorden te brengen wat we voelden en ook voor het geval Bart en Fabienne terug zouden komen uit de eliminatiequiz. Volgens mij wil iedereen die die reden gebruikt gewoon de echte reden voor zichzelf houden, maar da’s logisch natuurlijk. Iedereen reageerde ongeveer zoals we verwacht hadden en dat was dat. Tot zover het deel waarvan we al ongeveer wisten hoe het zou lopen, maar dan begon het onbekende deel …

Het tweede koppel zou genomineerd worden door “de draak”, één of ander stuk antiek en een luidspreker, de productie dus. Dat nieuws choqueerde ons al redelijk (we vonden het onmiddellijk zo gigantisch oneerlijk) en toen kregen we te horen wie de draak gekozen had … Dat kwam voor mij echt als een schok want Mark en Olya waren wel de laatsten die ik eruit wilde dus had ik er ook absoluut niet aan gedacht dat zij genomineerd zouden kunnen worden. En de reden sloeg ook helemaal nergens op. Akkoord, Olya komt wat uit-de-hoogte-doend over als je ze nog niet kent, maar na enkele dagen was het voor mij wel duidelijk dat ze eigenlijk een heel lief meisje is. Je moet haar gewoon leren kennen en door die stomme draak hebben wij én het publiek daar de kans niet toe gekregen. En met de motivatie van Mark was ook niets mis, ik heb hem nog horen zeggen dat hij hier was om bij te leren, om zich wat zelfzekerder te voelen tegenover meisjes en zo. We vermoedden dat de productie hem niet nerd genoeg vond (halloo, waarom castten ze hem dan?) of dat ze gewoon zomaar iets verzonnen hadden wat nergens op sloeg.

Teneergeslagen vertrok de groep naar buiten en toen begon het meest zenuwslopende Wachten dat ik daar meegemaakt heb. Ik had geen idee dat een eliminatiequiz zoveel tijd in beslag zou nemen, we hebben er minstens een uur gestaan, misschien waren het er wel twee. Ineens hoorden we voetstappen aan de andere kant van de poort, dus we stelden ons op en wachtten in spanning op wie de winnaar zou zijn. Ik ging er gewoon van uit dat het koppel die Dani en ik gekozen hadden ook effectief naar huis zou gaan en dat alles dan weer goed zou komen. Het moesten gewoon Mark en Olya zijn aan de andere kant van de poort dus, dat kon niet anders.

Het waren Fabienne en Bart. Alle beauty’s gingen uit hun dak van blijdschap. Ik bleef gewoon staan waar ik stond, en terwijl ik voor me uit staarde voelde ik de tranen komen … Het vreselijke buikgevoel dat ik had verdriedubbelde zich en ik wou gewoon in een hoekje gaan zitten huilen. Ik liet alle feestelijke uitroepen over me heen gaan en toen Fabienne tegen me zei dat ze me niks kwalijk nam knikte ik maar zo’n beetje (natuurlijk nam ze het me kwalijk maar het kon me niet veel schelen). Stefan zag hoe slecht ik me voelde en probeerde me te troosten, dat vond ik echt lief van hem.

Het was tijd om afscheid te nemen van Mark en Olya, en daar had ik het heel moeilijk mee. Ik wist van Chris los te peuteren dat dit het definitieve afscheid was en dat ze niet mee terug zouden gaan naar Duvbo, en dat maakte het alleen maar erger, want we hadden verwacht dat we nog even rustig afscheid konden nemen zonder camera’s en hoe moest het dan met hun valiezen? Ik kon dus niet zeggen wat ik wou en hield het dan maar bij een knuffel elk, ik denk niet dat ik iets gezegd heb. In het busje barstte ik pas echt in tranen uit, niet te doen hoeveel emoties een mens kan bevatten op zo’n intens moment … We keerden nog even terug om het wegrijden nog eens te filmen, en na Olya’s memorabele move (als het niet uitgezonden wordt ga ik niet zeggen wat het was ) zagen we verder niets meer van Mark en Olya … Niet nodig te zeggen dat de sfeer in het busje compleet omgeslagen was vergeleken met de heenreis.

Toen we terugkwamen in Duvbo ging Dani helpen met het maken van de valiezen en zat ik op ons terras een beetje te zitten, met Jools in mijn armen. Ik voelde me heel alleen. Bovendien was Joris die ochtend vertrokken dus daar kon ik ook al niet mee praten. Dat was voor mij wel hét dieptepunt van het hele ding.

Toen ik wat later op de kamer zat kwam Samantha kijken of het wel ging. Dani kwam er ook bij en Stefan ook geloof ik, en samen probeerden ze me op te beuren. Echt zo lief van hen. Uiteindelijk ging het wat beter en voegden we ons bij de rest in de chillhoek. Aangezien het Ruuds verjaardag was zouden we toen wel een feesje gebouwd hebben, maar het was al rond één uur ‘s nachts en we waren moe. Ruud opende wel zijn cadeautjes, een gezelschapsspel van iedereen (een soort Engels versie van Zeg eens euh) en een fles wodka van Gijs. Een paar mensen hebben zich toen nog wel kostelijk geamuseerd bij het zwembad, ze hadden de slappe lach en het zag er echt grappig uit. Om twee uur ging ik slapen, maar hoewel ik wat wodka-cola op had kon ik toch niet slapen (normaal gezien werkt alcohol heel slaapverwekkend bij mij). Rond een uur of drie ben ik nog eens naar buiten gegaan waar die zotjes met hun gekke moves nog altijd onnozel aan het doen waren (ik geloof dat ze toen hun haar aan het wassen waren in het zwembad), maar ik was helaas niet echt in de mood voor onnozelheden dus probeerde ik het nog maar eens. Ergens tussen drie en vier uur viel ik dan eindelijk in slaap …

*
* *

Zo zo, heh heh, Dat was het dan weer! Wát een belevenissen allemaal. Koekjes voor wie helemaal tot het einde is geraakt!

Belangrijke opmerkingen

#1 Quote van de dag: “Pak die waterscooter en opzouten!” evenals “I made it look like you!”

#2 Corneel! Jij snoeper!!

#3 Wat ben ik blij dat ze de beelden van het toekomen op Duvbo en van het slapengaan en opstaan niet gebruikt hebben! ‘t Is dan wel weer jammer dat ze de beelden van de barbecue en het oplaten van de wensballonnen niet getoond hebben, zo zou een mens haast gaan vergeten dat dat gebeurd is, maar gelukkig heb ik dat allemaal opgeschreven.

#4 Er wordt echt zoveel weggelaten, dat vinden we allemaal echt zo jammer! Zo hebben jullie bijvoorbeeld nog niks gezien over de chillhoek, en dat is toch waar we de meeste tijd doorbrachten. En ook het stuk met het laboratorium en het beauty salon, en het bezoek van Jeroen en Selène werden volledig weggelaten. De “LEGENDARY” high five van Mark en Stefan is er dus niet ingekomen, helaas.

#5 Ik ben heel tevreden over de manier waarop ik in beeld kwam. Ze hadden het echt zoveel erger kunnen maken, maar ze zijn heel lief voor mij geweest daar bij de montage. Yay!

#5 Laat je niet misleiden, hopelijk heb je het opgemerkt maar Selène en Jeroen zaten naar een leeg beeldscherm te kijken, ze kregen helemaal geen beelden te zien. Ze hadden elk een uurtje met hun “soortgenoten” gepraat en daar moesten ze het mee doen. Ze hadden dan ook geen idee wie ze moesten nomineren dus hebben ze zich laten beïnvloeden door de productie. Die wilden Mark en Olya eruit, Olya omdat ze te bitchy overkwam en ze er dus niks mee konden aanvangen (dat hebben we van Selène en Jeroen zelf) en Mark waarschijnlijk omdat hij niet nerdy genoeg was.
DOMDOMDOM beste crew, meteen als eerste al ieders favoriete koppel eruit … ECHT DOM.

Ik kan niet wachten tot volgende week!