Ha-pfff. Een Persoonlijk DeelTraject volgen is ambetant. Zeker in het begin van elk semester, wanneer er op de één of andere manier een logisch lessenrooster moet samengesteld worden.

Vandaag was ik op school weer bezig met rondlopen van de ene naar de andere lector, snel op een computer het lessenrooster nog eens gaan checken en alle handige gegevens in een onhandig overzicht gieten, toestemming gaan vragen hier, bevestiging gaan geven daar, tussenin ook nog eens een babbeltje gaan doen met de lectoren van de vakken waarvoor ik gebuisd ben (“feedback” heet dat, nog eens natrappen noem ik dat), ook nog eens denken aan het versterken van de innerlijke mens en checken of er geen cursussen moesten gekocht worden op de boekenverkoop, en dan uiteindelijk met een moeizaam samengesteld lessenrooster naar de leertrajectbegeleidster stappen om om goedkeuring en een papiertje met een handtekening te vragen. Een beetje teleurgesteld dat ik één vak niet kon volgen dat ik wel graag al achter de rug had willen hebben dit jaar, maar tevreden met het resultaat, keerde ik terug naar huis.

Al een chance dat ik met mijn nieuw lessenrooster nog niet naar de Hoogpoort gestapt ben (om mij officieel uit te schrijven voor dat vak), want ineens begint iemand anders tegen mij daarover en uiteindelijk realiseer ik mij dat ik niet naar andere klassen gekeken heb, d’oh, hoe kan ik nu zo stom zijn! Natuurlijk kan ik dat vak volgen, bij een andere klas. Morgen weer terug naar school trotten dus, voor alweer een nieuw papiertje.

En dan zit al het puzzelen er hopelijk weer op — for now. Wacht tot ik mijn examenroosters krijg. -_-

(Ja, het is een tikkeltje mijn schuld, maar dat wil niet zeggen dat ik er niet over mag zagen hé!)