Een eindje geleden vulde ik een enquête in over blogs en blogpersoonlijkheden. Deelname aan een experiment rond gesponsorde blogposts was optioneel, dus de nieuwsgierigheid in mij kreeg de bovenhand en ik stemde toe deel te nemen.
Deelnemers werden willekeurig ingedeeld in een commerciële en niet-commeriële groep, ik in de eerste. De opdracht luidde: eet een Quick ’n Toast of Suprême Pepper in de Quick en zeg wat je ervan vindt.
Alles voor de wetenschap, nietwaar, dus we trokken naar de Quick. Nu is het absoluut mijn gewoonte niet om in de Quick te eten (ik ben een McDonalds persoon), en al zeker niet om hamburgers te eten (ik eet slaatjes en frietjes en ijsjes en zo). Maar ik besloot om het toch eens te proberen, wie weet lustte ik het wel.
Ik nam een Quick ’n Toast, hij de Suprême Pepper, en dan wisselden we om. Om het kort te houden: ik hou niet van peper dus de Suprême Pepper was mijn ding niet, de Quick ‘n Toast kon mij wel bekoren maar het vlees vond ik niet zo lekker (te biefstukachtig). Ik vond de frietjes eigenlijk veel lekkerder, daarvoor zou ik nog wel eens terug durven gaan.
Tot zover deze boodschap van algemeen commercieel nut. 
Eigenlijk hadden ze je een bon moeten opsturen zodat je gratis kon gaan eten
Nu betaal je nog zelf om reclame te maken voor een ander.
[...] stevige lap vlees, sla, 2 plakjes kaas met stukjes peper in, en een pepersaus. Ik vond hem goed. Greet niet, maar Greet heeft het dan ook niet echt voor gepeperde dingen. (Gisteren was haar dag [...]
Geef mij maar de Giant!
[...] Pimpajoentje [...]