Het was een vermoeiende dag vandaag. Emotioneel dan. Een rotdag, gelijk ze zeggen.
Maar ‘t is precies of Die Daarboven dacht, ok we hebben Greet nu wel genoeg gekloot vandaag, laten we ze wat kalmeren met ontspannende pianomuziek. Nadat ik namelijk de trein gemist had (en dat stelde niks voor vergeleken met de andere miserie, hoewel ik tegen dan alles wel kotsbeu was) zette ik mij in de wachtzaal, waar een mooie zwarte vleugel zichzelf stond te bespelen. Rustig kabbelende klassieke pianomuziek heeft op mij een heel kalmerend effect, vergelijkbaar met een spinnende kat of een hondje op mijn schoot.
Gelukkig was er daarna ook nog mijn lief, in wiens armen ik kon wegkruipen. Leve liefjes.
Maar zo’n dag wil ik toch liever niet nog eens meemaken, nee bedankt.
(Filmpje bij verder lezen)


Ik weet dat het geluid nogal stil staat, daar pas ik nog wel eens een mouw aan, maar nu genoeg gespeeld!
