Brussel-Zuid, perron 15, kwart na elf. Ik wacht op de trein naar huis en kijk wat in het rond. Links voor mij staat een Marrokaans uitziende man met zijn zoontje aan de hand, rechts voor mij een zwarte man met zijn zoontje, beiden een jaar of vier oud en met twinkeloogjes en een guitig glimlachje.
De jongetjes lopen wat rond op hun vierjarige wiebelbeentjes, en ineens wiebelt het Marrokaanse jongetje naar het zwarte jongetje en geeft hem een schattig kusje. De vaders glimlachen goedgezind naar elkaar en naar hun zoontjes. Een minuut later wiebelt het Marrokaanse jongetje weer vrolijk naar het ander jongetje, deze keer om hem op pompeuze wijze de hand te schudden, zoals ze dat bij de grote mensen gezien hebben. Wij wachtenden glimlachen vertederd, de vaders nemen hun zoontje bij de hand en ik stap de trein op met een warm gevoel.
Dit stuk heeft mij geraakt
Hihi, zo mooi
Zo mooi. Ik zie de laatste tijd alleen maar kinderen die met elkaar aan het vechten zijn, for some reason…
en ni eens geen foto! tsss!
Dat zou het moment verpest hebben
(En ik was een beetje lui – pardon, ontroerd.)
Heel schattig. En inderdaad, daar kunnen er veel een voorbeeld aan nemen