Doodmoe zijn, je lensdoosjes niet vinden, overal lopen zoeken, geen enkel ander doosje vinden om die krengen in te steken, bedenken dat ik mijn vorig paar lenzen vanmorgen weggegooid heb (had ik daar een halve dag mee gewacht hé), groen en geel uitslaan van ergernis. Iets irritanters bestaat er niet, I’m tellin ya.

Het goeie nieuws is dat ik ze hoogstwaarschijnlijk in (of op weg van of naar) Gent verloren ben. Oh wacht, da’s ook slecht nieuws. Right.

Allez vooruit, ‘k weet weer wat gedaan op mijn vrije namiddag morgen: strijken, de was doen, naar de bibliotheek en naar het interimkantoor gaan, en om nieuwe lensdoosjes gaan bedelen bij de optieker.