Woensdagavond ging ik langs bij de dokter en vrijdag was het al zover: de wijsheidstanden gingen eruit. (Drie maar, ik mag er eentje houden.) Qua verslag en gezaag en geklaag ga ik het kort houden (Edit: Tsju toch, weer niet gelukt), uiteindelijk hebben jullie daar niks aan, dan zijn jullie meer met enkele tips voor moest het jullie ooit overkomen. 
Om elf uur moesten we binnen zijn. Om één uur kwamen ze mij eindelijk halen, en toen begon het spannende deel. Ze reden mij met bed en al (zo vreemd om te moeten gereden worden als je nog perfect gezond en wakker bent) naar het operatiekwartier, en ondertussen moest ik drie keer ergens staan wachten in een gang tot de volgende persoon om mij ging komen. Kwestie van mij nog wat zenuwachtiger te maken hé. Uiteindelijk was ik waar ik moest zijn en kreeg ik een bakster. Het leggen van de bakster viel heel goed mee, alleen kon ik echt niet goed tegen de gedachte dat er een naald in mijn arm zat en dat die erin moest blijven. Prikje erin en eruit, geen plobreem, maar zo’n baksternaald in je arm … Bleh. Ik durfde mijn arm amper bewegen dus. Daarna moest ik dus op de operatietafel gaan liggen en draaiden ze mijn armen in doeken, gelijk een dwangbuis. Misschien dat verdoofde patiënten de neiging hebben dokters een blauw oog te slaan of zo? 
Geen idee. Ze druppelden één of ander superstraf spul in mijn neusgaten waardoor ik een hoestaanval kreeg en toen was het eindelijk gedaan met de pesterijen en mocht ik slapen.
Ze zeggen altijd dat je je niet herinnert dat je de eerste keer wakker geworden bent op de operatietafel, maar ik herinner het mij wel vaag. Ik vroeg, “oe, is ‘t al gedaan?” en na een bevestigend antwoord wou ik weten, “ha, mag die bakster er dan eindelijk uit?”, wat niet mocht, en hop ik was weer weg. In de recovery werd ik dus voor de tweede keer wakker en deze keer voelde ik de pijn al wat, maar dat viel nog goed mee. Ik kreeg een gigantisch ijscompres rond mijn hoofd gebonden, wat samen met de hamsterkaken een treffende gelijkenis met een paasei opleverde (dixunt (?) mama, papa en de overige gezinsleden). Na een uur mocht ik terug naar de kamer.
Door al dat gebakster moest ik ondertussen dringend naar de wc, wat ik dan ook kenbaar maakte aan de verpleegster, omdat ze mij iets te lang naar mijn gedacht liet staan onderweg naar de kamer. “Oké, we brengen je naar je kamer, dan kun je naar de wc,” zei ze en ik was gerustgesteld. Tot ze ineens een bedpan uit de kast haalde. Jamaar zo niet hé. Ik begon met de verpleegster te discussiëren en dat is dan ook wat mama hoorde toen ik de kamer binnengereden werd: een half verdwaasde Greet die van haar neus lag te maken (ook al kon ik amper praten). Blijkbaar waren mijn argumenten sterk genoeg want ik kreeg mijn zin (niet dat ik ooit mijn zien niét krijg, maar alla). Na nog twee uurtjes wakker worden mochten we dus om zes uur naar huis.
Sindsdien heb ik ervan geprofiteerd om twee dagen te liggen lummelen en niksdoen, want volgens de elvendertigste Libelle die ik vandaag verslonden heb is er niks zo goed voor creativiteit als lummelen.
Hier is een lijst van de dingen die je kunt eten als je je wijsheidstanden hebt laten weghalen:
- Pudding.
- Yoghurt.
- Yoghurt met banaan.
- En verder een aantal variaties met de volgende ingrediënten: ijs, melk, room, chocopoeder, …
- Soep kan ook, maar die moet je dan wel laten afkoelen.
En hier is een lijst van de dingen die pijn doen als je je wijsheidstanden hebt laten weghalen:
- Hoesten.
- Slikken.
- Niezen.
- Platliggen.
- Wandelen / de trap op- of aflopen.
- Vooroverbuigen.
- Je mond verder open- of dichtdoen dan een opening van ongeveer 1 cm.
- Praten.
- Zuigen (aan een rietje hé).
- Lachen (of zelfs maar glimlachen).
- Boos kijken bij het zoveelste paasei-grapje.
Nu, gelukkig is er altijd nog ijs (nee geen roomijs, ijs voor rond mijn kaken), pijnstillers (maximum drie per dag helaas) en homeopatische geneesmiddelen die de zwelling en bloeduitstorting tegengaan. Als je er niet in gelooft is dat jouw plobreem, maar ik weet dat het werkt. Toen ik in het vierde leerjaar een spier in mijn voet uitgerokken had moest ik in het gips, normaal gezien voor drie weken. Na één week ging ik op controle en stond de dokter versteld over de toestand van mijn been. Normaal gezien moest dat gezwollen en blauwgeel zijn, maar het zag er perfect uit (en er moest al geen gips meer aan). Ook deze keer heb ik veel minder last, de zwelling is echt minimaal en mijn huid is geen tikkeltje blauwer geworden dan anders. Voor mij is dat bewijs genoeg, voor sommige anderen helaas niet.
Allez, zo weet ik ook eens hoe een bedpan er tegenwoordig uitziet en dat er wel degelijk aan te ontsnappen valt, mits genoeg standvastigheid.
Douchegel staat er niet op omdat dat ervan afhangt waar ik ben en wat er daar in de douche staat.
)
