Zopas op controle geweest voor de wijsheidstanden. “Het ergste is voorbij”, zei de dokter. Leugenaar. De consultatie zelf was al erg genoeg maar het allerergste, dat moet nog komen.

Eerst trok hij zonder waarschuwen de wieken eruit (strookjes stof van 5 mm breed). Dat deed een beetje pijn en duurde langer dan ik verwachtte, want die dingen zijn gigantisch. Ik dacht, dat zal een stukje stof van een paar vierkante centimeter zijn of zo, maar nee, ze waren wel tien centimeter lang! En dat zat allemaal in mijn tandvlees!

Daarna kwam hij ineens af met een spuitje (een spuitje! Dat had hij niet gezegd!) en spoot hij daarmee één of andere vloeistof in de wonden om ze uit te spoelen. Twee keer, aan elke kant vanonder. Au.

Toen dacht ik dus dat het voorbij was, maar nee … Hij vertelde met een big smile dat ik verondersteld werd om met dat spuitje (een spuitje!) zélf die wonden uit te spoelen, elke avond (!) tot het niet meer nodig is (een paar weken). Eh, wat?! Ik wou het spuitje dat hij naar me uitstak niet eens vastnemen of ernaar kijken, laat staan dat ik dat elke avond in mijn eigen mond ga steken!!

Tot overmaat van ramp probeerden mijn ouders me bij het thuiskomen te forceren om te bellen voor een afspraak met de tandarts (volgende week, om de draadjes eruit te laten halen, hoera). Iedereen weet dat ik daar niet aan meedoe, bellen naar vreemden, en trouwens, papa heeft altijd al onze afspraken bij de tandarts gemaakt, waarom zou hij dat dan uitgerekend vandaag willen veranderen? Zoiets forceren is één van de weinige doeltreffende methoden om mij helemaal overstuur te krijgen. Van je ouders moet je het hebben, awel bedankt.

Als ik dat met dat spuitje niet doe is er kans op ontsteking, door het achterblijven van eten in de holtes. Ik denk dat ik ga voor de enige logische oplossing: een week of zeven niet meer eten.