Woensdagavond ging ik langs bij de dokter en vrijdag was het al zover: de wijsheidstanden gingen eruit. (Drie maar, ik mag er eentje houden.) Qua verslag en gezaag en geklaag ga ik het kort houden (Edit: Tsju toch, weer niet gelukt), uiteindelijk hebben jullie daar niks aan, dan zijn jullie meer met enkele tips voor moest het jullie ooit overkomen. 
Om elf uur moesten we binnen zijn. Om één uur kwamen ze mij eindelijk halen, en toen begon het spannende deel. Ze reden mij met bed en al (zo vreemd om te moeten gereden worden als je nog perfect gezond en wakker bent) naar het operatiekwartier, en ondertussen moest ik drie keer ergens staan wachten in een gang tot de volgende persoon om mij ging komen. Kwestie van mij nog wat zenuwachtiger te maken hé. Uiteindelijk was ik waar ik moest zijn en kreeg ik een bakster. Het leggen van de bakster viel heel goed mee, alleen kon ik echt niet goed tegen de gedachte dat er een naald in mijn arm zat en dat die erin moest blijven. Prikje erin en eruit, geen plobreem, maar zo’n baksternaald in je arm … Bleh. Ik durfde mijn arm amper bewegen dus. Daarna moest ik dus op de operatietafel gaan liggen en draaiden ze mijn armen in doeken, gelijk een dwangbuis. Misschien dat verdoofde patiënten de neiging hebben dokters een blauw oog te slaan of zo? 
Geen idee. Ze druppelden één of ander superstraf spul in mijn neusgaten waardoor ik een hoestaanval kreeg en toen was het eindelijk gedaan met de pesterijen en mocht ik slapen.
Ze zeggen altijd dat je je niet herinnert dat je de eerste keer wakker geworden bent op de operatietafel, maar ik herinner het mij wel vaag. Ik vroeg, “oe, is ‘t al gedaan?” en na een bevestigend antwoord wou ik weten, “ha, mag die bakster er dan eindelijk uit?”, wat niet mocht, en hop ik was weer weg. In de recovery werd ik dus voor de tweede keer wakker en deze keer voelde ik de pijn al wat, maar dat viel nog goed mee. Ik kreeg een gigantisch ijscompres rond mijn hoofd gebonden, wat samen met de hamsterkaken een treffende gelijkenis met een paasei opleverde (dixunt (?) mama, papa en de overige gezinsleden). Na een uur mocht ik terug naar de kamer.
Door al dat gebakster moest ik ondertussen dringend naar de wc, wat ik dan ook kenbaar maakte aan de verpleegster, omdat ze mij iets te lang naar mijn gedacht liet staan onderweg naar de kamer. “Oké, we brengen je naar je kamer, dan kun je naar de wc,” zei ze en ik was gerustgesteld. Tot ze ineens een bedpan uit de kast haalde. Jamaar zo niet hé. Ik begon met de verpleegster te discussiëren en dat is dan ook wat mama hoorde toen ik de kamer binnengereden werd: een half verdwaasde Greet die van haar neus lag te maken (ook al kon ik amper praten). Blijkbaar waren mijn argumenten sterk genoeg want ik kreeg mijn zin (niet dat ik ooit mijn zien niét krijg, maar alla). Na nog twee uurtjes wakker worden mochten we dus om zes uur naar huis.
Sindsdien heb ik ervan geprofiteerd om twee dagen te liggen lummelen en niksdoen, want volgens de elvendertigste Libelle die ik vandaag verslonden heb is er niks zo goed voor creativiteit als lummelen.
Hier is een lijst van de dingen die je kunt eten als je je wijsheidstanden hebt laten weghalen:
- Pudding.
- Yoghurt.
- Yoghurt met banaan.
- En verder een aantal variaties met de volgende ingrediënten: ijs, melk, room, chocopoeder, …
- Soep kan ook, maar die moet je dan wel laten afkoelen.
En hier is een lijst van de dingen die pijn doen als je je wijsheidstanden hebt laten weghalen:
- Hoesten.
- Slikken.
- Niezen.
- Platliggen.
- Wandelen / de trap op- of aflopen.
- Vooroverbuigen.
- Je mond verder open- of dichtdoen dan een opening van ongeveer 1 cm.
- Praten.
- Zuigen (aan een rietje hé).
- Lachen (of zelfs maar glimlachen).
- Boos kijken bij het zoveelste paasei-grapje.
Nu, gelukkig is er altijd nog ijs (nee geen roomijs, ijs voor rond mijn kaken), pijnstillers (maximum drie per dag helaas) en homeopatische geneesmiddelen die de zwelling en bloeduitstorting tegengaan. Als je er niet in gelooft is dat jouw plobreem, maar ik weet dat het werkt. Toen ik in het vierde leerjaar een spier in mijn voet uitgerokken had moest ik in het gips, normaal gezien voor drie weken. Na één week ging ik op controle en stond de dokter versteld over de toestand van mijn been. Normaal gezien moest dat gezwollen en blauwgeel zijn, maar het zag er perfect uit (en er moest al geen gips meer aan). Ook deze keer heb ik veel minder last, de zwelling is echt minimaal en mijn huid is geen tikkeltje blauwer geworden dan anders. Voor mij is dat bewijs genoeg, voor sommige anderen helaas niet.
Allez, zo weet ik ook eens hoe een bedpan er tegenwoordig uitziet en dat er wel degelijk aan te ontsnappen valt, mits genoeg standvastigheid.
Oeww, ik lees je bericht en ik wordt terug slecht van mijn wijsheidstandtrekking. In november vorig jaar was dat. Ik zag me dan weer meer als een hamster (echt zo zag ik eruit
).
Ik moest om 7 uur al binnen in de kliniek en om 18 uur pas terug weg. Dat waren laaaaaange uren. Vooral omdat ik om 9 uur al geopereerd was. Ik heb daar dus nog 9 uur gelegen :s
Ik ben zoooo blij dat dit gepasseerd is.
Vorige week bij de tandarts:"aha, gij hebt al uw wijsheidstanden nog"
.
"Uhu"
"Hebt ge al overwogen om…."
"Say no more!"
Ze zitten er, en ze zitten er goed. Niemand komt daaraan!
Goed dat je in homeopatische geneesmiddelen gelooft. Want als je er niet in gelooft, werkt het ook niet. Dat is waar het hele concept rond draait
@ Maarten: bij mij moesten ze eruit. Mijn tanden stonden vroeger wat scheef. Die hebben ze met blokjes rechtgetrokken. Als ik mijn wijsheidstanden niet had laten uithalen, dan zouden die mijn tanden gewoon allemaal weer over elkaar duwen.
Het stomme is wel, mijn wijsheidstanden waren nog niet uitgekomen. Dus die hebben de zijkant van mijn kandvlees wa moeten opensnijden om die eruit te kunnen halen. Leuk was anders :s
@ Pedro: de mijne waren ook nog niet uitgekomen hoor, dat is toch altijd zo dacht ik?
@ Maarten: als ze slecht zitten, zoals bij mij, dan heb je niet te kiezen
En tuurlijk, mijn wangen staan niet blauw en zijn bijna niet gezwollen enkel en alleen omdat ik erin geloof. Eh?
Bij mij staan ze kantje boord. Ze staan niet helemaal recht en mijn onderste tanden staan nogal dicht op mekaar, dus het is een close call.
En je zou ze eigenlijk nóg eens moeten laten weghalen en dan zonder homeopathische middelen. Als het dan wel gezwollen staat, kun je met meer zekerheid zeggen dat ze werken.
Mja, ik kan natuurlijk niet met mezelf vergelijken, maar wel met een viertal mensen die ik ken, die mij verteld hebben hoe dik en hoe blauw het bij hen was.
Hmm, misschien ken ik er te weinig van af om een goed oordeel te kunnen geven. Maar het belangrijkste is dat je er geen (of niet zo veel) last van hebt he.
Inderdaad
Zolang de pijnstiller werkt is het wel te doen hoor nu.
Is dat zo? Dat wist ik niet. Bij mijn zus waren ze al uitgekomen, bij iemand van de klas ook. Maar bij mij konden ze zelfs niet uitkomen omdat ze onder mijn kaakbeen zaten.
veel geneesgenot gewenst 
Bij mij zaten ze ook onder mijn kaakbeen, ‘k heb dat al dikwijls gehoord dus dat zal wel een veelvoorkomende reden zijn. Merci! ‘t Gaat al heel wat beter
Ik weet niet waar ze bij mij zaten maar ze zijn er ook uitgehaald(vrijdag, toeval?), maar dan wel zonder die dingen aan mijn armen, buiten de baxter dan, en in plaats van ineens te verdoven met lachgas gaven ze mij ook eerst iets via de baxter waardoor ik na twee tellen lachgas al weg was en die compressen deden echt wel hun werk samen met de pijnstillers. Ik heb maar een kleine zwelling gehad en ik ben sinds gisteren (technisch gezien eergisteren) volledig pijnstillervrij. Voor de rest kwam er voor mij ook bij dat één van mijn hoektanden moest blootgelegd worden vanwege zeer koppig en niet willen uitkomen, en dat deed (en doet nog altijd)eigenlijk het meeste zeer. Ook een zeer goede remedie is buitengaan en niet te veel aan vast voedsel denken. Anways, nog veel succes met de draadjes (of ze nu moeten oplossen of eruit gehaald worden, allebei even erg, bij mij moet het allebei gebeuren)en met de pijn.
Eek. Je hebt er echt wel niet van genoten, zo veel is duidelijk! Ik dacht dat ik het niet zo leuk had met mijn astma-aanval vlak voor de anesthesie en de eikel van een anesthesist; maar toen ik na het wakker worden wat bekoelde had ik eigenlijk helemaal geen pijn. Ik heb die avond gewoon een stuk vlees en patatjes gegeten, en de hechtingen in mijn tandvlees waren van de soort die er vanzelf uitgingen. Die wieken zijn ze er, denk ik, enkele uren later komen uit halen voor ik naar huis ging. Niet zeker van, misschien waren die dingen ook zelfoplosbaar :/ wie weet :/. Spuitjes en dergelijke heb ik ook helemaal niet moeten gebruiken … Vreemd vreemd. Rare jongens die dokters.
[...] als ik er één zie op tv. De eerste en hopelijk laatste keer dat ik een infuus in mijn arm had was toen ik geopereerd werd aan mijn wijsheidstanden, alle miserie is al lang en breed vergeten maar die naald zit nog maar al te vers in mijn geheugen, [...]