Pimpajoentje.be

‘t Is pas als je het kwijt bent, dat je weet wat je mist. Het internet viel uit (en ik leef nog, ja echt). Verslaafd? Welneu!

Ik was een blogpost aan het samenstellen, een forumbericht aan het plaatsen, mij ergens aan het registreren, een filmpje aan het zoeken op YouTube, aan het chatten en Twitteren, en dat allemaal tegelijk. Wat een multigetask zeg, misschien ben ik dan toch vrouwelijker dan ik dacht?

Gelukkig is er altijd nog het liedje dat ik ging bloggen. Mijn liefde voor zon en zomer, typische 90′s Eurodance en piano, allemaal in één liedje: de hemel bestaat.

Boxen open en genieten maar!

Geniet ook van deze andere nineties-pareltjes, de meesten herontdekt op ilovethe90s.be:

• Sash! – Ecuador
• DJ Visage – Formula 1 (een beetje op de rand van marginaliteit, maar geef toe, je hebt er ook nog op staan swingen, toen!)
• Dario G – Sunchyme (feel good!)
• Snap! – Rame
• Bellini – Samba di Janeiro
• Gala – Freed from desire
• Me & My – Dub i dub
• The Tamperer feat. Maya – Feel it
• The Tractors – Cotton Eye Joe (ook op het randje, but you know you love it!)

En tot slot: het is altijd lente in de ogen van de tandartsassistente!

Recentelijk heb ik Twitter herontdekt, en derde keer goeie keer, ik ben helemaal “mee” in de hype nu. Een beetje laat, dat wel, maar beter laat dan nooit, nietwaar.

In een ver verleden Twitterde ik als Greet (die account is verwijderd en ondertussen alweer ingepikt) en in december begon ik opnieuw als Greetd (kwestie van mijn username overal hetzelfde te hebben). Dat heeft niet lang geduurd, maar nu ben ik precies weer vertrokken. Het komt wellicht door BarCamp Ghent, dat Twitter heeft doen buzzen, waardoor het er als dikke fun uitzag en ik besloot me er toch maar weer in te smijten.

Nu, behalve Twitter zelf heb ik nog enkele andere ontdekkingen gedaan, via deze link. Tussen de overbodige en vergezochte apps en tweaks vond ik deze drie interessantigheden.

1. Tweetburner
   Links afkorten deed ik tot nu met tinyurl, zoals iedereen. Maar met Tweetburner kun je niet alleen linken afkorten, maar ook nog volgen wat ermee gebeurt en wie erop klikt. Dat ga ik binnenkort eens aan een testje onderwerpen zie
2. TweetStats
   Een leuk tooltje om een paar stats (tweets per maand/dag/uur, direct replies en gebruikte interfaces) van je eigen en andere Twitter accounts weer te geven, en dat op een visueel aantrekkelijke manier. (Een ander stats tooltje was Twitter Quotiënt, waar ik geen jota van begreep. Iemand?)
3. Twitter Packs
   Dat is een voorbeeld van waar ik aan dacht, toen Suiadan en Lamazone dit Twitterden en ik dit antwoordde. Er moest een mogelijkheid bestaan om mensen te groeperen en zo wat overzicht te creëren, en dat is dus blijkbaar zo. Het is niet ideaal, maar het is een begin.

Verder heb ik een droom, over de ultieme web 2.0 webapp. One app to rule them all. Er bestaan apps om een persoonlijk profiel aan te maken, om foto’s te uploaden of bewerken, filmpjes te uploaden, een professioneel netwerk op te bouwen, te chatten, links te bookmarken, te microbloggen, een portfolio aan te leggen, een wenslijst en andere lijsten op te stellen, te bloggen natuurlijk, enzovoort.

Waar ik van droom is één applicatie waar al die zaken gecentreerd kunnen worden. Zou dat niet fantastisch zijn? Netlog doet al een paar stappen in de goede richting (filmpjes, foto’s, events, clans, …). Uit de nood aan die centralisering is ook al claimID ontstaan, maar waarom zou het niet mogelijk zijn die apps allemaal op één enkele plaats te brengen? De voordelen zijn eindeloos: één keer inloggen/uitloggen, één keer gegevens invullen/aanpassen, één keer vrienden toevoegen en een netwerk opbouwen, één link hebben om geïdentificeerd te kunnen worden, één plaats met alle fantastische mogelijkheden van de verschillende apps ineen, …

Als ik een programmeur was, ik was er al aan begonnen Maar helaas. Ik kan alleen maar hopen en duimen dat het er binnen niet afzienbare tijd ook echt van komt.

Next up: een blogpost over mijn ervaringen met Photoshop Express.

Om eerlijk te zijn, in ‘t begin was het leuk maar daarna begon het al rap ferm tegen te steken (ook al door de ietwat ongelukkig gekozen thema’s op het einde van de week). En zoveel blogposts, dat kon ik niet allemaal bijhouden. Nee, voor mij was het allemaal een beetje teveel van het goede. (Alhoewel het een goed initiatief was hoor, chapeau i. en Lilith. Misschien volgende keer een vrouwenweekend? Met nadruk op vrouwen, niet wijven )

Ook wat het benadrukken van het vrouw zijn betreft. Ik ben een meisje, geen vrouw, en ik ben bovendien geen meisjemeisje maar een meisje met enkele jongensachtige eigenschappen. Zoals elk gezond meisje, niemand is 100% vrouw of 100% man. (Volgens deze quiz ben ik zelfs bijna even mannelijk als vrouwelijk, met 2% verschil – 66% overeenkomst met uitslagen van vrouwelijke deelnemers en 64% overeenkomst met uitslagen van mannelijke deelnemers.)

Wat maakt een mens eigenlijk een vrouw? Borsten, rokjes en hakken, lang haar, op jongens vallen, vreet- en huilbuien, roddelen en giechelen, … ? En wat maakt een mens dan een man: een penis, broeken, kort haar, op meisjes vallen, stoerdoenerij, emoties opkroppen, … ? Die clichés zijn zo achterhaald als ze groot zijn, en kloppen volgens mij voor bijna niemand meer. Nee, ik hou niet van hokjesdenken, helemaal niet. We zijn allemaal mensen, nietwaar. Gelijkenissen benadrukken in plaats van verschillen, dat moeten we doen.

Ach ja, het is lastig bloggen als je slechtgezind bent, maar volgend jaar ben ik vast veel goedgezinder en dus geïnspireerder.

This is the way you left me, I’m not pretending
No hope, no love, no glory, no happy ending

Wake up in the morning, stumble on my life
Can’t get no love without sacrifice
If anything should happen, I guess I wish you well
A little bit of heaven, but a little bit of hell

This is the hardest story that I’ve ever told
No hope, or love, or glory, happy endings gone forever more
I feel as if I feel as if I’m wasted
And I’m wastin’ everyday

This is the way you left me, I’m not pretending
No hope, no love, no glory, no happy ending
This is the way that we love, like it’s forever
Then live the rest of our life, but not together

Two o’clock in the morning, something’s on my mind
Can’t get no rest, keep walking around
If I pretend that nothing ever went wrong
I can get to my sleep, I can think that we just carried on

This is the hardest story that I’ve ever told
No hope, or love, or glory, happy endings gone forever more
I feel as if I feel as if I’m wasted
And I’m wastin’ everyday

Oh I feel as if I’m wasted
(This is the way you left me, I’m not pretending
No hope, no love, no glory, no happy ending)
And I’m wastin’ everyday
(This is the way that we love, like it’s forever
Then live the rest of our life, but not together)

A little bit of love
(Little bit of love, little bit of love, little bit of love, …)

I feel as if I’m wasted

This is the way you left me, I’m not pretending
No hope, no love, no glory, no happy ending
This is the way that we love, like it’s forever
To live the rest of our life, but not together

This is the way you left me, I’m not pretending
No hope, no love, no glory, no happy ending

Vannacht droomde ik dat ik paardreed, heel vreemd. Ik was op een manège waar ik nog nooit eerder geweest was, ik kon veel beter rijden dan in het echt (in het echt is het helaas niet veel meer dan hotsen en botsen bij draf) en het paard was bruin. Het was zomer, het was warm en het gras was groen. Een meisje waar ik in het middelbaar mee op school zat en waarvan ik weet dat ze al jaren paardrijdt was me allerlei dingen aan het leren en zo. Heel vreemd allemaal.

En daarvoor droomde ik een nog veel vreemdere en ietwat langere droom. Het was iets met liften (het werkwoord), een ander meisje dat ik ook allang niet meer gezien had (of nog nooit gezien had, ‘k weet niet), een jongeman en zijn zus die ons oppikten, twee lieve grootouders (die ik in het echt helemaal niet ken) en een kindje in een kruiwagen, en raar weer. Eerst was de lucht donker (toen we aan het liften waren en in de auto zaten), later (toen we afgezet waren bij de kleine hutjes waar die grootouders en dat kind woonden) was het dan weer mooi weer. Het kindje (ik ben er bijna zeker van dat het een meisje was met koddige staartjes in haar haar en Tiny-achtige kleren) zei iets tegen mij, ik weet niet meer wat. De hutjes waren van hout en stro, sommigen van steen, en tussen de hutjes in liepen gezellige straatjes met veel gras en kasseistenen. Het was ook hier zomer, ik voelde de warmte op mijn huid en ik hoorde de krekels zoemen. Héél vreemd allemaal.

Iemand die iets van dromen verklaren kent? Ik vraag mij altijd af wat die rare dromen van mij betekenen.

Zopas op controle geweest voor de wijsheidstanden. “Het ergste is voorbij”, zei de dokter. Leugenaar. De consultatie zelf was al erg genoeg maar het allerergste, dat moet nog komen.

Eerst trok hij zonder waarschuwen de wieken eruit (strookjes stof van 5 mm breed). Dat deed een beetje pijn en duurde langer dan ik verwachtte, want die dingen zijn gigantisch. Ik dacht, dat zal een stukje stof van een paar vierkante centimeter zijn of zo, maar nee, ze waren wel tien centimeter lang! En dat zat allemaal in mijn tandvlees!

Daarna kwam hij ineens af met een spuitje (een spuitje! Dat had hij niet gezegd!) en spoot hij daarmee één of andere vloeistof in de wonden om ze uit te spoelen. Twee keer, aan elke kant vanonder. Au.

Toen dacht ik dus dat het voorbij was, maar nee … Hij vertelde met een big smile dat ik verondersteld werd om met dat spuitje (een spuitje!) zélf die wonden uit te spoelen, elke avond (!) tot het niet meer nodig is (een paar weken). Eh, wat?! Ik wou het spuitje dat hij naar me uitstak niet eens vastnemen of ernaar kijken, laat staan dat ik dat elke avond in mijn eigen mond ga steken!!

Tot overmaat van ramp probeerden mijn ouders me bij het thuiskomen te forceren om te bellen voor een afspraak met de tandarts (volgende week, om de draadjes eruit te laten halen, hoera). Iedereen weet dat ik daar niet aan meedoe, bellen naar vreemden, en trouwens, papa heeft altijd al onze afspraken bij de tandarts gemaakt, waarom zou hij dat dan uitgerekend vandaag willen veranderen? Zoiets forceren is één van de weinige doeltreffende methoden om mij helemaal overstuur te krijgen. Van je ouders moet je het hebben, awel bedankt.

Als ik dat met dat spuitje niet doe is er kans op ontsteking, door het achterblijven van eten in de holtes. Ik denk dat ik ga voor de enige logische oplossing: een week of zeven niet meer eten.

Ik sluit me aan bij Gwendolyn: huishouden, wat is dat? Kun je het eten? Doet het pijn? Mijn idee van “huisje boompje beestje” visualiseert zich vooral in centjes (al droom ik ook van een hond, later).

Ik word later de slechtste huismoeder ooit, vrees ik. Ik heb een hekel aan kuisen, koken is niet aan mij besteed en al die andere dingen die het woord “huishouden” inhoudt zijn mij vreemd. De enige huishoudelijke activiteiten die ik noodgedwongen wel eens uitoefen zijn:

• Afwassen: één keer in de euh … veel tijd, op kot, wanneer al mijn gerief vuil is (en soms thuis).
• Strijken: om mama te helpen. Zolang ik tegelijkertijd maar TV kan kijken valt dat nog mee
• Stofzuigen: op kot gemiddeld drie keer per jaar, thuis wel wat meer helaas.

Wat opruimen betreft: mijn kamer en mijn kot zijn een georganiseerde chaos. Ik weet precies waar alles ligt en ik vind het er gezellig, ook al zouden andere mensen wel eens het woord “rommelig” of iets soortgelijks in de mond durven nemen. Deze mensen (ook wel eens “ouders” genoemd) hebben het concept georganiseerde chaos duidelijk niet begrepen!

Edit: nu vergeet ik toch wel mijn grote trots te vermelden zeker! Koken kan ik niet en daar moet iedereen zich maar bij neerleggen, maar om een gemetste taart te maken mag je mij altijd wakker maken! Het maken zelf is helemaal niet moeilijk, de taart mislukt nooit en is altijd overheerlijk!