Pimpajoentje.be

Perfect om op te staan

‘t Wordt stilaan licht, de zon zegt zacht vaarwel aan de nacht, en maakt een splinternieuwe dag
Het wordt warm, ze schijnt voor jou, kom uit bed, en vertrek maar gauw, vertrek maar gauw!

Vooruit sta op, maak je klaar, kijk je schittert als een ster, jaja, als een ster!
De zon staat op, in je kop, en je ogen schitt’ren mee, op het land aan zee, voor een nieuwe dag
Oké, iedereen staat op en doet mee

Kom eruit, niet te luid, maak je klaar, kam je haar
Borstel hier, poets daar, alles komt wel voor mekaar!
Ga opzij, schuif wat op, wat naar links of wat naar rechts
Trek je kleren aan, want we gaan!

Vooruit sta op, maak je klaar, kijk je schittert als een ster, jaja, als een ster!
De zon staat op, in je kop, en je ogen schitt’ren mee, op het land aan zee, voor een nieuwe dag
Oké, iedereen staat op en doet mee

La di da, la di da, la di da di da di daa, iedereen staat ooop en doet meeeee! (4x)

Dat “op het land aan zee” zal wel niet kloppen, maar dat is toch wat ik ervan maak. Iemand die het wel verstaat?

Voor de liefhebbers: de tweede film: deel 1 (dat liedje op 6 minuten! En die conversatie op 9 minuten ), deel 2 (5:58 “Oh, dear!” ), en de rest is voor een andere keer: deel 3, deel 4, deel 5, deel 6, deel 7 en deel 8.

Spijtig dat het in het Engels is, ik herinner me bijvoorbeeld de tekst niet meer van de liedjes, die vond ik zoo leuk om te horen en mee te zingen Gek, ik weet nog precies hoe ik me voelde toen ik die film vroeger bekeek (“Oh nee, achter je!” en zo), ik was oprecht bang van Darkheart (hoe heette die ook weer in ‘t Nederlands) en nu ik het opnieuw bekijk ga ik er helemaal terug in op. En die liedjes zijn zo mooi hé, krijg er echt een warm gevoel van.

Oké, bedtijd!

We hebben een nieuwe lamp in de keuken. Ze (hij?) heeft een platte, ronde vorm, en in het midden zit een cirkel met een metaalachtige kleur. Men zou dus de oppervlakte van de lamp kunnen berekenen door de oppervlakte van de binnenste cirkel af te trekken van de totale oppervlakte. Maar dat is niet interessant.

Wat wel interessant is, is dat het licht van de lamp een roodachtige schijn heeft. Daaruit kan men afleiden dat de lamp een discontinu spectrum heeft, met een dominante golflengte tussen 500 en 670 nm (ofwel hoger dan 670 nm, maar om dat te weten zou ik aan de lamp moeten voelen, en daartoe zou ik op een stoel moeten gaan staan, en daar had ik nu net geen zin in). De kleurtemperatuur van de lamp moet ergens rond de 2000 Kelvin liggen, wat lager is dan de gemiddelde kleurtemperatuur van gloeilampen (2900 K), maar die hebben dan ook meestal een meer oranjegeelachtige schijn. Vandaar.

In de examens voel ik mij altijd een tikkeltje slimmer dan door het jaar, dan weet ik namelijk allerlei onnuttige weetjes te vertellen die ik na de examens toch weer vergeet

PS: Dit is dus leerstof van het vak Kleurenleer, waarvoor ik zo hard geslaagd zal zijn, je zult het zien!

PS2: Wat mijn voorspelling betreft over de mondelinge voorstelling van het portfolio: ik ben niet dood gegaan, maar het had niet veel gescheeld. Gelukkig ben ik niet vlug uit mijn evenwicht te brengen, maar met commentaren als “dat durf je toch niet indienen?” en “hier heeft geen grafisch vormgever aan gewerkt, dit heeft gewoon een blonde secretaresse geïmporteerd” zou een mens al eens lichtjes teneergeslagen het lokaal verlaten. -_-
Edit: Beeld je iets zoals dit in. Grappig, maar niet als een willekeurig aantal van dat soort opmerkingen naar jouw hoofd geslingerd wordt

PS3: Ik ben niet blond!!

Ik zou het eens over de examens moeten hebben hé. Wel, daarover heb ik gelukkig niets dan goeds te melden, tot nu toe.

Reproductietechnieken (mijn eerste en meteen ook mijn laatste schriftelijk examen): Ging redelijk, ik heb mijn punten samengeteld en ben bijna helemaal zeker dat ik daarvoor geslaagd ben. (Voor het examen dus, niet voor het samentellen. Duh. )

Excel (praktijk): Wow, was dat gemakkelijk! Nog nooit zo’n gemakkelijk examen gemaakt (okay, op een openboekexamen van Godsdienst na, dan). Ik heb echt veel te veel tijd verspild aan dat vak, ik had het trouwens toch allemaal kunnen opzoeken in de helpfunctie, wat toegelaten was.

Photoshop (praktijk): Ging goed, mijns inziens. Met dat vak weet je maar nooit, dus ik ga geen gokje doen, maar het zou me wel verbazen moest ik gebuisd zijn.

Kleurenleer en color management (mondeling): Ging heel goed. Een gans weekend geblokt (wat een absoluut record is!), en nog sjans gehad met de vragen ook, dus dat is in de sjakos!

Ik hoop op respectievelijk een 11 ? 12, een 16 ? 17, een 10 ? 11 en een 15 ? 16. Moet lukken.

Nog te gaan: Vormgeving (portfolio mondeling voorstellen, telt voor niet veel mee neem ik aan maar toch ga ik waarschijnlijk ter plekke sterven), Access (hopelijk is dat even makkelijk als Excel!), Engels (mondeling), Frans (mondeling) en Project (één van de opdrachten mondeling voorstellen). En daarna: freedom, for a whopping 2,5 weeks! Ha

Het was mij al opgevallen dat de buren vandaag wel héél duidelijk te horen waren, en dat er vandaag ook mannenstemmen bij waren. Daar stelde ik me niet meteen vragen bij omdat ik er niet echt op lette, tot ik ze naast praten ook hoorde rochelen (ew!) en tot ze een geanimeerde discussie begonnen (in een door mij niet te identifiëren taal, ja). Toen viel het me op dat het geluid in feite van buiten kwam, en wat zag ik toen ik uit mijn raam keek? Twee mannen die gezellig zitten te koffiekletsen, in een auto, onder mijn raam. Waarom? Waarom om kwart voor elf ‘s avonds in een auto gaan zitten praten (en roken, en rochelen, walgelijk)?

Man, de buurt hier is toch niet alles.

Ik had er al over gelezen, maar dit gedetailleerd verslag deed me er nog eens over nadenken. Ik ben zo één van die mensen die tijd tekort komt (lesdagen, veel schoolwerk, bij Het Vriendje zijn, thuis zijn, internetten en allerlei hobby-achtige bezigheden zoals knutselen, piano spelen wanneer ik er de kans toe krijg, TV kijken, lezen, …). Ik zou graag in een badminton- of andere club gaan en ik zou ook heel graag terug naar de muziekschool gaan (verderdoen met slagwerk, beginnen met gitaar en/of dwarsfluit, misschien eens de richting Woord uitproberen) maar je raadt het al, geen tijd. Bovendien ben ik over het algemeen een slechte slaper, en polyfasisch slapen schijnt dat op te lossen. Dus dacht ik er eens over na en zette ik alle pro’s en cons op een rijtje. (By the way, het gaat hier over het Uberman slaapschema, zes keer 20 ? 30 minuten met daartussen dus telkens 3,5 uren.)

Pro:

• Meer tijd (‘s nachts zou ik al mijn schoolwerk kunnen doen en internetten of TV kijken, misschien zelfs regelmatig gaan joggen).
• Constant helder van geest en energiek zijn, niet meer moe zijn zoals nu zo vaak het geval is.
• Gesteld dat het zou lukken, zou het mogelijk zijn om alle maar dan ook alle lessen bij te wonen. Nooit meer moeten brossen wegens tijds- of slaaptekort, dus. Klinkt geweldig.

Cons:

• Discipline vereist tijdens de extreem lastige aanpassingsperiode (naar het schijnt voel je je één ? twee weken alsof je constant overreden wordt door een bus, kan ik me levendig inbeelden). Discipline is helaas niet één van mijn sterkste kanten.
• Eenzaamheid en/of verveling ‘s nachts. I’m a people person, ik heb sociaal contact nodig dus, maar aan de andere kant ga ik zo op in sommige bezigheden dat ik lang alleen kan zijn zonder eenzaam te worden, soms zelfs zodanig dat ik niet gestoord wil worden. Ik zou dus maar weten wat dat geeft door het uit te proberen.
• Nooit langer dan 3,5 uur (of als het echt moet 4,5 uur) wakker zijn. Je kunt een dutje niet langer dan een uur uitstellen zonder daarna een dag of langer te moeten herstellen. Lijkt me nogal moeilijk als je bijvoorbeeld naar een feestje gaat of een dag weg gaat met vrienden of school of zo.
• Meer eten (aangezien je langer actief bent), maar toch eventueel afvallen (althans bij de man waarvan ik het verslag las). Veel is er niet meer af te vallen bij mij, dus ik weet niet of dat wel gezond zou zijn.
• Een plaats en moment vinden om te slapen. Ik denk niet dat ik heel goed zou slapen op een stoel in het lawaaierige cafetaria of zelfs maar in de stille mediatheek, op school.
• Niet met Het Vriendje slapen. Minder knuffelen, dus, en ik lééf van knuffels.
• Interferentie met je normale schema. Gesteld dat ik om twaalf uur (begin van de middagpauze) een dutje doe, wil dat zeggen dat ik daarvoor van acht tot half negen moet slapen. Ik zou dan kunnen rennen om de bus van 08u29 te halen, en daarna rennen om het begin van de les om 8u45 te halen, maar ik zou dikwijls te laat komen in de les (want die bus is ook dikwijls te laat). Dat zou ook willen zeggen dat ik om vier uur moet slapen, maar als ik les heb tot kwart na vier gaat dat dus niet.
  Wat theoretisch gezien wel zou lukken is vroeger naar school gaan en van 8u15 tot 8u45 slapen en naar de les gaan, van 12u15 tot 12u45 slapen (middagpauze is van 12 tot 13u), en na de les van 16u15 tot 16u45 slapen. Maar dan zou ik daarvoor wel een goede plaats moeten hebben, ergens waar het rustig is en waar niemand me zal wakkermaken met de vraag wat ik daar zit te doen.

Je ziet het, veel te veel nadelen … Alhoewel de voordelen zéér aanlokkelijk zijn, is het praktisch gewoon niet mogelijk. Misschien dat ik het in de toekomst wel eens uittest. Wie weet heb ik later een job die polyfasisch slapen mogelijk maakt, bijvoorbeeld één waarvoor ik van thuis uit werk. Als de omstandigheden het toelaten probeer ik het dan zeker uit.

Edit: een schema van mijn huidig idea(a)l(istisch) slaapschema op een schooldag (lichtgrijs) en het polyfasisch schema waarover ik het had (donkergrijs).

? Imogen Heap – Hide and Seek

Met al dat blokken tegenwoordig kom ik minder vaak toe aan typen en maak ik des te meer gebruik van het eeuwenoude (bij wijze van spreken dan) schrijfsysteem: de balpen. In feite schrijf ik daar wel graag mee, als het een goeie is en op goed papier (het bovenste blad van een lekker dik cursusblok met lange ruitjes op maagdelijk wit papier, daar schrijf ik het liefste op).

Ik hou wel van mijn geschrift, als ik ervoor in de mood ben is het mooi regelmatig, fijn maar niet te klein, vrouwelijk rond (niet dubbelzinnig te interpreteren) en zo. Bepaalde woorden schrijf ik liever dan de rest, of omgekeerd. Gek hé? Ik heb dat ook met letters, ik schrijf graag de letters s, e en l, m, g, en b. Letters als k en r en h, r, en t liggen me minder. Ook bepaalde ligaturen genieten de voorkeur: be is een toffe, en ef of lf, en nog een paar. Ah en nulletjes op een rijtje, netjes aan elkaar geplakt. Ik ben toch wel een rare hé, soms.

‘k Zou er wel een foto van genomen hebben, alleen, dat gaat niet meer hé zonder GSM. En voor scannen ben ik te lui. Allez, ik ga nog wat verderblokken.

? Kings of convenience – I don’t know what I can save you from

Eerst dacht ik, zou ik dat nu wel posten, ik zou het gewoon ook lekker voor mezelf kunnen houden! Maar mooie dingen zijn er om gedeeld te worden met elkaar, dus wie ben ik om daar tegenin te gaan?

Via deze blog (pas op, de header kan even schrikken zijn) (een zeer interessante blog, overigens) kwam ik op één van de (mijns inziens) beste hoekjes van het internet terecht: Bedtime Tunes. Daarop vind je precies wat de sitenaam zegt: zalig rustige, ontspannende muziek om te relaxen voor het slapengaan. Of om gewoon zomaar te relaxen, natuurlijk. Of om bij te studeren, als je dat kan.

Een paar mooie liedjes ontdekt en herontdekt. Een instant favoriet

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.