Pimpajoentje.be

Okay, dit moeten dus parodieën op Mac ads voorstellen. Maar wacht eens even … Moeten parodieën niet gevat en grappig zijn? Moeten ze de slechte dingen van hetgeen ze parodiëren niet in de verf zetten, op een ludieke manier? Of … mogen parodieën tegenwoordig ook gewoon laag bij de grond zijn, met wat machteloos gescheld en uitlachen erin? Hazo. Dat wist ik niet.

Ik ben niet zo’n ongelofelijke Mac fan dat ik parodieën op Mac ads stom vind gewoon omdat het parodieën op Mac ads zijn. Nee, ik zou er wel graag eens zien die écht grappig en gevat zijn, en die een punt maken (bv nadelen van Macs belichten op dezelfde manier dat de Mac ads dat doen met pc’s).

En comments uitzetten op een post waar je veel negatief commentaar op verwacht is zwak, je kunt de echt stomme commentaren ook gewoon achteraf verwijderen als dat nodig is, toch?

(Leuk detail: de man, die trouwens voor Microsoft werkt, gebruikt op zijn blog smilies die standaard gebruikt worden in het Mac chatprogramma iChat.)

? Sean Paul – Temperature

Ha, toch nog gelukt.

11

Allez bon.

? Kleerup ft. Robyn – With every heartbeat

Ik heb iets met ringen. Niet met ringen in het algemeen, maar wel met de mijne. Ik heb ze altijd aan, behalve als ik in bed of in bad zit. (Net zoals mijn bril dus – maar dat is uit noodzaak, als ik mijn bril niet aan heb struikel ik over dingen – tenzij ik mijn lenzen aan heb natuurlijk – maar dat terzijde.) Ongekamd haar, gekreukte kleren, verkeerde schoenen – het maakt allemaal niet uit, zolang ik mijn ringen maar aan heb. Dat is al zo sinds ik ze heb (de eerste al zo’n drie jaar, de tweede zo’n tien maand). Het eerste dat ik doe als ik opsta is mijn ringen (en bril) aandoen (het tweede mails en feeds lezen en het derde ontbijten, how geeky of me).

Soms gebeurt het wel eens dat ik ze eventjes af doe en naast me leg (omdat ze spannen, of juist van mijn vingers glijden, of storen bij het pianospelen, of gewoon just for the heck of it, om ernaar te kijken). Als ik ze dan niet meteen vind om ze weer aan te doen, krijg ik eventjes zo’n paniekgevoel, echt raar. Alsof de hemel op mijn hoofd zal vallen als ik die ringen niet aan of bij heb. Gek hé?

? Sick Puppies – All the same

Amai amai, ik word hier net uitgenodigd om samen te eten in de keuken (tegelijkertijd met een kotgenoot dus), en als alles goed gaat kook ik morgen voor iemand die vorige week voor mij gekookt heeft. Bovendien komt Het Vriendje (misschien? waarschijnlijk? hopelijk!) naar hier één dezer dagen, olé pistolé. Je ziet het, mijn sociaal leven schiet als een pijl uit een boog euh … weg, neen, dat geeft niet helemaal weer wat ik wou zeggen. Maar enfin, je begrijpt me wel.

Dat komt dus omdat vanaf vandaag de allerallerallerlaatste (op één allerallerallerallerlaatste) deadlines achter de rug zijn! Voorbij! Passé! Over! Passado! Klar! … Feesje!

Voor de geïnteresseerden: mijn digitaal portfolio (Mac-gebruikers: openen in Adobe Reader, niet in Voorvertoning), en hieronder foto’s van mijn fysisch portfolio (open en toe). Ik ben er echt preus op als was het mijn baby. Of zo. Dat gevoel werd nog verdriedubbeld toen ik het vanmorgen in de klas kon vergelijken met andere portfolio’s. De vorige twee waren middelmatig (naar de slechte kant neigend), maar dit exemplaar is een stap in de goede richting, vind ik.

Over dat vergelijken, da’s altijd wel grappig, hehe. Je ziet iedereen denken, “oejoej zo’n CD-sticker, ik heb dat niet … Maar ik heb dan wel weer tabs en een CD-icoontje, jaja.” “Hmm, die zijn portfolio ziet er toch wel sjiek uit, waarom kom ik niet op zo’n idee … Ah, maar hij heeft die opdracht niet kunnen afmaken en ik wel, hah.” En dat allemaal stilletjes diep in onszelf natuurlijk, terwijl we oprecht gemeende complimentjes uitdelen, maar toch is het nog te zien

Ik moet dringend eens mijn kamer opruimen, maar dat zie ik volledig zitten. Orde scheppen in de chaos is één van mijn favoriete bezigheden als de stress van een grote opdracht van mijn schouders valt, raar maar waar. En één dezer dagen ga ik lekker naar ‘t stad om te (window-) shoppen, en ik ga eens lekker een filmpje kijken en chips eten, en ik ga gewoon weer koken, echt waar (kip met appelmoes vanavond, mmm). Plannen, ik kan weer plannen! Bliss

Studeren? Sure, sure. Maar nu nog eventjes niet!

(Deze blogpost heb ik dus in feite voor de vorige geschreven, maar hij was nog niet af toen ik ging eten dus post ik hem nu pas. Toen ik dus verwees naar de vrolijke blogpost die eraan kwam verwees ik dus in feite naar een blogpost die al geschreven was. Haja, logisch, want ik wist al dat hij vrolijk was. Hmm, klein beetje ingewikkeld toch wel.)

? Enrique Iglesias – Escape

Pff zeg, het spijt me maar ik moet nog even zagen over de onvolkomenheden van het menselijke lichaam (en in het bijzonder dat van mij).

Eerder blogde ik al over het feit dat ik net iets gemakkelijker blaasontstekingen oploop dan ik zou willen. Vandaag heb ik weer eens last van dat ander kwaaltje: buikkrampen, en hetgeen er meestal mee gepaard gaat.

En op de zotste momenten hé. Akkoord, ik leef niet echt zo gezond hier op kot, alwaar ik mezelf van voedsel moet voorzien. Maar vandaag heb ik drie schoolvoorbeelden van maaltijden genoten (cornflakes met melk, een broodje met hesp en kaas en véél groentjes, en kip met appelmoes). En toch zit ik er nu weer mee. Auw.

Binnen een toiletbezoek of twee is het wel weer over, dat weet ik. Het is bijna altijd accuut en duurt zelden langer dan twee uur. Maar dat is een magere troost als je bedenkt dat ik het elke keer zitten heb als ik iets abnormaals eet (op restaurant, feestmaaltijden e.d.) en verder ook wel at random, wanneer mijn verteringsstelsel er zin in heeft, of zo.

Ik doe trouwens mee aan de Nationale Griepmeting, en sinds het begin is er nog geen enkele week gepasseerd waarin ik niet het bolletje “buikkrampen” moest aanduiden. Dat betekent dus dat ik het ongeveer één keer per week zitten heb.

Maar kom, genoeg gezelfmedelijd voor vandaag. Up next: een zeer positieve blogpost, ik beloof het!

? The Cranberries – I can’t be with you

Ja, en dan ben je klaar met al het werk, en heb je nog een uurtje tot je de bus moet nemen. Wat doe je dan? Ontbijten, feeds lezen, nog eens ontbijten en een beetje in de leegte staren.

En oh ja: het portfolio is af en it kicks ass!! Al zeg ik het zelf! Het is werkelijk awesome, bij gebrek aan een gepaste Nederlandse term.

? Simon & Garfunkel – Cecilia

Om kwart na twee is mijn overbuurvrouw opgestaan om naar de wc te gaan, en om half vijf is mijn schuinbovenbuurman thuisgekomen van het pintelieren (dat denk ik toch) en op kousevoeten naar boven geslopen. Ik ben dus blijkbaar niet de enige die deze nacht wakker is. Alleen vermoed ik wel dat mijn kotgenoten nu allang in dromenland zijn. En de boer, hij ploegde voort … (Tot het tijd is om op te staan, vrees ik.)

? Cranberries – Dreams