Vandaag in de feedreader: een interessant artikel op LifeClever over de creatieve bron in ons, waarom die soms droogstaat en hoe je hem aanvult.

Het klonk allemaal heel herkenbaar: het supertrage werken wanneer je al een eind bezig bent, de kwelling die ontwerpen is als je geen inspiratie hebt, het plezier waarmee je soms aan iets leuks verderwerkt ook al zou je er volgens LifeClever net dan mee moeten stoppen.

Eigenlijk komt het erop neer dat ik erop moet letten lange pauzes te nemen, en dat ik in die pauzes iets moet doen dat een ander stuk van mijn hersenen gebruikt. Helaas zijn de mogelijkheden nogal beperkt.

• Ik zou kunnen uitgebreid pauze nemen om te koken en te eten, ware het niet dat ik een hekel heb aan koken en ik liefst zo snel mogelijk gedaan heb met eten klaarmaken, opeten en afwassen.
• Ik zou kunnen een boek lezen, maar dat doe ik ‘s avonds al om in slaap te kunnen vallen en trop zou teveel zijn.
• Ik zou mij kunnen buiten gaan zetten ergens, om te schetsen, maar schetsen is net wat ik doe als ik werk voor school. De helft van de tijd dan nog.
• Afspreken met iemand gaat wel af en toe voor het avondeten, maar dan ben ik zolang weg dat ik mij ambetant begin te voelen over al het onafgewerkte werk op mijn bureau. En ik kan ook niet elke dag met iemand afspreken h�.
• De keuken is ongezellig en mijn bed is om in te slapen of lezen of om in ziek te zijn, dus een andere plaats opzoeken dan mijn bureau is ook niet echt een optie.
• Ik zou kunnen … Euh … Opruimen? Dat doe ik wel eens, maar dat kun je niet elke dag doen h�.

In feite zou de ideale ontspanning zijn: piano spelen. Ik weet niet of het een ander deel van mijn hersenen gebruikt, maar voor mij voelt het alleszins aan als een compleet andere bezigheid. Ik kan er mijn hoofd mee leegmaken en mijn mood resetten, als het ware.

Moest ik nu eens een piano op kot hebben h�!

? Nog altijd de irritante geluidjes van klasgenoten die stomme filmpjes bekijken