Pimpajoentje.be

Gisteren was het dag van de jeugdbeweging. Tot die conclusie kwam ik toen ik een KSA-sjaaltje zag lopen (eerst dacht ik dat ik nog niet goed wakker was of dat de dag ineens van donderdag op zaterdag gesprongen was, maar toen had ik het door).

Op de bus, trein en tram, op school en in ‘t stad heb ik mijn ogen dus goed opengehouden. Dit is het resultaat van mijn nauwkeurige telling.

Onvolledig: 6
+/- volledig: 22 (waaronder zelfs een enthousiaste KSA’er met pullemuts en al)

Scouts: 13
KSJ-KSA-VKSJ: 9
Chiro: 7
Onbekend A: 1 (enkel Franse tekst op uniform, groen hemd, groen-geel sjaaltje … Een waalse vereniging misschien?)
Onbekend B: +/- 30 (een bende aan het station met geruite sjaaltjes, herkende ik niet)

Deze cijfers zijn niet echt representatief, maar dat komt natuurlijk omdat het maar een kleine steekproef was hé. Moest ik er meer gezien hebben zou het wel wat meer in verhouding geweest zijn.

Ter info:

Chiro: 96 517 leden, 968 groepen (in ’06-’07)
Scouts (VVKSM): > 70 000 leden, 600 ? 650 groepen
KSJ-KSA-VKSJ: zo’n 34 000 leden, 292 groepen (zelf geteld )
Scouts (FOS): > 7500 leden, 54 groepen (denk ik)

Ik was wat documentatie aan het verzamelen voor onze volgende opdracht in verband met logo’s, toen ik op dit logo stootte.

Tiens, waar heb ik dat nog gezien?

(Hutch is een indische gsm operator, de treffende overeenkomst zal dus wel toevallig zijn (alhoewel, met dat internet weet je maar nooit). Doordat het nu “opgeslokt” is door Vodafone heb ik nergens gevonden hoelang het logo al bestaat. Ik vraag mij bij zulke dingen namelijk altijd af wie er “eerst” was )

Dan win ik al eens iets …

Ik won dus op Gentblogt één van de vijfentwintig duotickets voor de première van circus Malter. ‘t Is deze vrijdagavond te doen, om acht uur, op het Sint-Pietersplein (te Gent, uiteraard).

Niemand wil met mij mee. Zielig hé. Ze hebben allemaal iets anders te doen, of zo.

En eigenlijk heb ik ook wel niet echt tijd.

Alleen ga ik daar natuurlijk ook niet staan draaien (hoe leuk ik het ook zou vinden om nog eens naar het circus te gaan, zo lang geleden dat dat is). Zodus, als je ze hebben wil zijn ze van jou, die tickets.

On with the arbeit, now.

Ik ben in een productieve bui. Wat zeg ik, in een superproductieve bui.

Het komt door de massa schoolwerk. Meestal heeft zo’n massa werk een verlammend effect op mij, en schiet ik pas op het laatste moment in gang, met alle dramatische gevolgen van dien. Deze keer word ik echter hoe langer hoe enthousiaster, en ik denk dat ik weet waarom.

Als ik een grote taak op mijn bord krijg (“Maak een gigantisch project af tegen binnen twee weken”), dan zie ik dat niet zitten, omdat ik er geen beginnen aan zie. Maar als ik een aantal concrete taakjes te doen heb, en ik kan alles een beetje plannen, nu eens een half uurtje dit doen, dan weer een uurtje dat doen, dan zie ik het al meteen beter zitten. (Afwisseling, zeer belangrijk voor snel afgeleide mensen als ik )

Het komt waarschijnlijk ook omdat een groepswerk op zijn einde loopt en de stukjes van de puzzel allemaal in elkaar beginnen te vallen. Nog dit, nog dat, nog die en die dingen afmaken, en dan is ‘t gedaan. Zeker ook het werken in groep werkt stimulerend. Doe ik veel liever dan alles alleen, ook al wil dat zeggen dat ik dingen die ik liever zelf zou doen uit handen moet geven, zo’n controlefreak ben ik wel

Ahja, en het komt ook door Het Vriendje (ik moet stoppen met hem “Het Vriendje” te noemen, dat klinkt zo stom Tom dus). Ten eerste is hij goed gezind en dat maakt mij ook goedgezind, en ten tweede ga ik er morgenavond naartoe (hoera daarvoor!)

Nu ga ik dus profiteren van die productieve bui en (verder) arbeiten, arbeiten dat het geen naam heeft. Nog tot zo’n uur of twee, naar schatting. Ach ja.

(Nadeel van al dat werk (naast het slaaptekort dan): ik verdrink in de post-its en ik krijg alles niet meer in mijn agenda geschreven, ‘k zal straks eens orde moeten scheppen in de chaos.)

Grr! Ik ga het ook nooit leren hé! Mijn gsm heeft, na zijn eerste harde kennismaking(en) met de grond, nu ook zijn kennismaking met water achter de rug.

Ik had mijn schildergerief op mijn bureau laten staan omdat ik straks nog wat moet verderdoen. Schildergerief, that includes een potteke water. Zonder het te merken had ik een duw tegen het bureau gegeven of zo, want de helft van het water was over de rand geklotst. Mijn gsm lag in de plas (PANIEK), en moet daar waarschijnlijk een paar minuten gelegen hebben voor ik het doorhad. Maar zelf had hij het blijkbaar ook niet door, want er is niks aan (oef!). Het water kon wss niet binnendringen of zo.

Gelukkig dat het potje altijd op een vod staat, precies om water op te vangen, want door die vod is de schade beperkt gebleven tot een slijper, penseel, gsm, pen (die uitgelopen is) en mijn notities van de Da Vinci tentoonstelling. Godzijdank had ik mijn blaadjes aquarelpapier (waarvan één al gedeeltelijk beschilderd was) in de hoogte gelegd. Pfiew!

Kinderen, wat leren we hieruit? Juist ja: water onmiddellijk opkuisen na het schilderen, en vooral lieve kindertjes, hou je bureau netjes en leeg!

Ik had toch zo’n rare droom é vannacht. En ik stoor er mij al heel de dag aan.

Dromen zijn bedrog, zeggen ze. Maar ze zeggen ook dat hetgeen zich in je onderbewustzijn afspeelt, dikwijls weerspiegeld wordt in je dromen. Ik snap wel niet echt waarom ik deze droom gedroomd heb, dan. Ik herkende de plaats absoluut niet, de meeste mensen ook niet, en bovendien, ik hoop écht niet dat ik in mijn onderbewustzijn daarover nadacht, of hoe zeg je dat!

Je weet het of je weet het niet, maar woensdag zijn wij dus met school naar de tentoonstelling Expo Da Vinci geweest, in het kader van ons jaarwerk voor het vak Projecten. In dat vak zullen we in groep een werk maken over Leonardo Da Vinci, en deze tentoonstelling was daarvan het begin. Voor het vak Presentatie- en Onderhandelingstechnieken moesten we over deze tentoonstelling een persoonlijke appreciatie schrijven, en dat heb ik daarnet eventjes gedaan.

Zo vang ik twee vliegen in één klap: jullie weten wat ik van de tentoonstelling vond, en jullie kunnen me tegelijk doodschieten voor eventuele taalfouten e.d. Enjoy!

(O ja, hou in je achterhoofd dat ik het zo uitgebreid mogelijk gehouden heb omdat ik er een half A4′tje mee moet vullen. Het slaat dus niet allemaal ergens op. Ach ja.)

Het bezoek aan de tentoonstelling duurde niet zo lang als ik had verwacht. Ik ben er uiteindelijk maar anderhalf uur binnen geweest, terwijl ik dacht dat het twee uur ging duren. Toch was dat anderhalf uur al lang genoeg om mij te beginnen vervelen.

De tentoonstelling was vrij interessant, daar lag het niet aan. Het was gewoon veel te veel. Naar het einde toe keek ik echt niet meer naar de zoveelste schets van iemand die niet eens Leonardo Da Vinci zelf was. Naast elk werk hing ook een bordje met uitleg, maar na elvendertig saaie bordjes ben je niet echt meer geneigd om die nog te lezen.

Ook was ik teleurgesteld dat er, voor zover ik zag, niks origineels bij zat. Alle schetsen, beelden en schilderijen waren replica’s, en van de machines waren er ook alleen nagemaakte maquettes. Het zou veel interessanter geweest zijn om iets te kunnen bekijken dat Leonardo Da Vinci echt zelf gemaakt had.

Zaaltjes met werken werden afgewisseld met kamertjes waarin wat beeldmateriaal te zien was. Op die filmpjes keek je als het ware door de ogen van Leonardo Da Vinci. Deze filmpjes gaven niet echt een meerwaarde aan de tentoonstelling. Ze waren overduidelijk geënsceneerd en gefilmd in het heden, en het veel te grote formaat van het scherm stoorde mij ook. Zo’n groot scherm hoor je van op meters afstand te bekijken om geen hoofdpijn te krijgen, maar dat was niet mogelijk.

De indeling van de tentoonstelling was mij ook niet geheel duidelijk. De zaaltjes stelden periodes uit zijn leven voor, chronologisch gerangschikt, maar ook was de tentoonstelling opgedeeld in de verschillende aspecten van zijn leven (Leonardo als wetenschapper, als kunstenaar, …). Dat snapte ik dus niet helemaal.

Al bij al was dit bezoek vrij teleurstellend. Ik had het mij veel minder saai voorgesteld. Gelukkig kunnen we voor het groepswerk die onderwerpen uitkiezen die ons het interessantste lijken, en zullen we ons daarmee waarschijnlijk niet vervelen.

Kijk, iemand heeft toevallig een foto van mij genomen. See how bored I look?