Pimpajoentje.be

Deze morgen ben ik dus naar de dokter geweest, voor mijn voetzoolwratten. Dat was me wat.

Voor mensen die geen zin hebben in een lange blogpost, de kern van de zaak bevindt zich onderaan, na de foto.

De dokter is met pensioen maar doet wel nog de laserbehandelingen. Omdat “dat masjien daar anders toch maar staat te staan, want het is een heel duur masjien en iemand moet het gebruiken hé, en ik heb tijd, en eigenlijk is het toch wel schandalig zeker dat nog niemand heeft geïnformeerd om het masjien over te kopen, want het is de meest effectieve manier om wratten en geboortevlekken en zo te verwijderen, want ge weet é, wratten verwijderen da’s niks, maar ‘t is het virus die de wratten veroorzaakt dat dood moet, en als je de wratten bevriest, bijvoorbeeld met vloeibare stikstof, dan is die wrat wel weg maar dan leeft het virus nog, want dat gebeurt dikwijls hé dat ze embryo’s en al invriezen in vloeibare stikstof, om ze te bewaren, en dat is dan op min 273 °C want dat is het absolute nulpunt hé, kouder kan niet hé, dus ‘k wil maar zeggen dat als ze die dingen bewaren in vloeibare stikstof dat dat dan absoluut geen zin heeft om daarmee wratten te behandelen é, die komen toch terug want dat virus is niet dood hé, en als je ze weglasert wel want het virus wordt doodgebrand, op die manier kunnen de wratten niet terugkomen want ze zijn volledig weggebrand en het virus ook, en de randjes zijn doodgeschroeid, geen bloed of niks, maar eigenlijk doet dat er niet toe want het virus verspreidt zich eigenlijk niet via het bloed, allez de mensen zeggen dikwijls, een wrat dat mag niet bloeden want dan is dat besmettelijk, maar eigenlijk is dat geen waar want dat virus verspreidt zich niet door het bloed, dat wist je niet hé?”

Behalve dit heeft hij nog een heel vertellement gedaan over water dat ik jullie ook niet wil onthouden, ‘t is werkelijk fascinerend.

“Water, daar kun je in verdrinken, maar aan de anderen kant, water heb je nodig hé. Om te overleven. Maar als ge derin valt dan ben je dood. Maar toch kun je niet leven zonder water. En als het bevriest hé, dan kun je erop schaatsen, zomaar, en als het dan weer afkoelt kun je der weer in vallen. Ik kan daar niet bij, allez, ik weet nu wel hoe het komt dat water bevriest, ‘t is met moleculen die dichter samenhangen en al, maar toch, allez ik bedoel. En water dat kan ook damp zijn hé, dat heeft drie toestanden. En dat adem je in, en daar kun je ook niet zonder é. Pure H₂O. Je doet daar geen melk bij, geen koffie, geen fruitsap, niks, gewoon pure H₂O, water dus hé. Tegelijk levensnoodzakelijk, allez, en gevaarlijk om in dood te gaan. Dat is toch … Dat is toch niet te geloven hé?”

En wat ik studeerde, en waar, en hoelang ik daarover doe, en in welk jaar nu zit, en wat mama doet en wat papa doet, allez van beroep hé, en dat hij het wel doorhad hoor dat mama verpleegkundige is, want toen ze zei tegen mij dat ik mij moest concentreren op mijn adem omdat het dan minder pijn doet, toen viel ze door de mand, want dat is een opmerking ter zake hé, ze wist waarover ze bezig was. Mama zei dat ze toen eigenlijk meer uit ervaring van bevallingen en zo sprak, maar toch, ‘t is daaraan dat hij wist dat ze verpleegkundige was.

Man man man, en babbelen en babbelen en babbelen, niet te doen! En ondertussen niks staan doen hé, terwijl de verdoving aan het weggaan was potverdikke! Ik moest om te beginnen een spuitje in mijn elleboog (klein beetje aj), eentje in mijn linkerteen (heel veel aj), twee in mijn rechtervoet (super aj) en babbelen en babbelen en babbelen en ineens zei hij, ja ‘k zal toch wat moeten bijverdoven in de rechtervoet, en hopla nog drie erbij. Die waren gelukkig wat minder aj omdat de vorige nog genoeg verdoofden om de nieuwe niet te voelen. Maar toch, zeven spuitjes zeg. Zeven!

Het laseren zelf was best wel interessant om te zien. Hij kleurde met een potlood de wratten zwart (de laserstraal werkt alleen op zwarte plekken) en laserde die daarna dus weg. Er waren af en toe vonken te zien en er kwam ook heel wat rook tevoorschijn, en de geur van verbrand vlees vulde de kamer. Mama was er haast meer van onder de indruk dan ik, want eigenlijk was het laseren zelf niks vergeleken met de spuitjes, ik voelde het toch niet.

Als alles weggelaserd was deed hij er zalf, wat gaas en een snelverband op, maar dat had ik beter zelf gedaan. Mama zegt dat het typisch is voor dokters dat ze dat soort dingen niet goed kunnen. Hij klungelde nogal met dat snelverband, waardoor het vol plooien zit en helemaal niet netjes aangebracht is en zo. Ach ja, zolang het er maar aan blijft plakken voor de verplichte drie dagen en drie nachten.

En ondertussen maar babbelen en doen, en als ik hem af en toe onderbrak om iets te zeggen zoals “ik denk dat het nu wel genoeg gestopt is met bloeden om nog wat verder te laseren hoor” of “moet daar niet best nog een gaasje op?” zei hij dat ik absoluut niet af te leiden was hé en dat ik mij niet moest ongerust maken, dat hij wel ging verderdoen, maar toch heeft hij drie extra spuitjes moeten geven hé. Phu.

Ter illustratie nog een foto die ik genomen heb, terwijl hij eventjes aan het babbelen was over zijn neef of zo.

Jaja, men leert nog eens wat bij als men naar de dokter gaat.

Voor mensen die zouden twijfelen: dit is dus werkelijk de beste manier om van je wratten af te geraken. Zoals ik zal zei doodt vriezen het virus niet en komen de wratten dus waarschijnlijk terug, maar als je de wratten weglasert wordt het virus verbrand en kun je er vanop aan dat de wratten niet meer terugkomen. En oh ja, ‘k weet niet hoe het zit met andere methoden maar hier hou je dus geen littekens aan over.

? Rihanna – Shut up and drive