Pimpajoentje.be

Ik ben in een productieve bui. Wat zeg ik, in een superproductieve bui.

Het komt door de massa schoolwerk. Meestal heeft zo’n massa werk een verlammend effect op mij, en schiet ik pas op het laatste moment in gang, met alle dramatische gevolgen van dien. Deze keer word ik echter hoe langer hoe enthousiaster, en ik denk dat ik weet waarom.

Als ik een grote taak op mijn bord krijg (“Maak een gigantisch project af tegen binnen twee weken”), dan zie ik dat niet zitten, omdat ik er geen beginnen aan zie. Maar als ik een aantal concrete taakjes te doen heb, en ik kan alles een beetje plannen, nu eens een half uurtje dit doen, dan weer een uurtje dat doen, dan zie ik het al meteen beter zitten. (Afwisseling, zeer belangrijk voor snel afgeleide mensen als ik )

Het komt waarschijnlijk ook omdat een groepswerk op zijn einde loopt en de stukjes van de puzzel allemaal in elkaar beginnen te vallen. Nog dit, nog dat, nog die en die dingen afmaken, en dan is ‘t gedaan. Zeker ook het werken in groep werkt stimulerend. Doe ik veel liever dan alles alleen, ook al wil dat zeggen dat ik dingen die ik liever zelf zou doen uit handen moet geven, zo’n controlefreak ben ik wel

Ahja, en het komt ook door Het Vriendje (ik moet stoppen met hem “Het Vriendje” te noemen, dat klinkt zo stom Tom dus). Ten eerste is hij goed gezind en dat maakt mij ook goedgezind, en ten tweede ga ik er morgenavond naartoe (hoera daarvoor!)

Nu ga ik dus profiteren van die productieve bui en (verder) arbeiten, arbeiten dat het geen naam heeft. Nog tot zo’n uur of twee, naar schatting. Ach ja.

(Nadeel van al dat werk (naast het slaaptekort dan): ik verdrink in de post-its en ik krijg alles niet meer in mijn agenda geschreven, ‘k zal straks eens orde moeten scheppen in de chaos.)