Je weet het of je weet het niet, maar woensdag zijn wij dus met school naar de tentoonstelling Expo Da Vinci geweest, in het kader van ons jaarwerk voor het vak Projecten. In dat vak zullen we in groep een werk maken over Leonardo Da Vinci, en deze tentoonstelling was daarvan het begin. Voor het vak Presentatie- en Onderhandelingstechnieken moesten we over deze tentoonstelling een persoonlijke appreciatie schrijven, en dat heb ik daarnet eventjes gedaan.
Zo vang ik twee vliegen in één klap: jullie weten wat ik van de tentoonstelling vond, en jullie kunnen me tegelijk doodschieten voor eventuele taalfouten e.d. Enjoy!
(O ja, hou in je achterhoofd dat ik het zo uitgebreid mogelijk gehouden heb omdat ik er een half A4′tje mee moet vullen. Het slaat dus niet allemaal ergens op. Ach ja.)
Het bezoek aan de tentoonstelling duurde niet zo lang als ik had verwacht. Ik ben er uiteindelijk maar anderhalf uur binnen geweest, terwijl ik dacht dat het twee uur ging duren. Toch was dat anderhalf uur al lang genoeg om mij te beginnen vervelen.
De tentoonstelling was vrij interessant, daar lag het niet aan. Het was gewoon veel te veel. Naar het einde toe keek ik echt niet meer naar de zoveelste schets van iemand die niet eens Leonardo Da Vinci zelf was. Naast elk werk hing ook een bordje met uitleg, maar na elvendertig saaie bordjes ben je niet echt meer geneigd om die nog te lezen.
Ook was ik teleurgesteld dat er, voor zover ik zag, niks origineels bij zat. Alle schetsen, beelden en schilderijen waren replica’s, en van de machines waren er ook alleen nagemaakte maquettes. Het zou veel interessanter geweest zijn om iets te kunnen bekijken dat Leonardo Da Vinci echt zelf gemaakt had.
Zaaltjes met werken werden afgewisseld met kamertjes waarin wat beeldmateriaal te zien was. Op die filmpjes keek je als het ware door de ogen van Leonardo Da Vinci. Deze filmpjes gaven niet echt een meerwaarde aan de tentoonstelling. Ze waren overduidelijk geënsceneerd en gefilmd in het heden, en het veel te grote formaat van het scherm stoorde mij ook. Zo’n groot scherm hoor je van op meters afstand te bekijken om geen hoofdpijn te krijgen, maar dat was niet mogelijk.
De indeling van de tentoonstelling was mij ook niet geheel duidelijk. De zaaltjes stelden periodes uit zijn leven voor, chronologisch gerangschikt, maar ook was de tentoonstelling opgedeeld in de verschillende aspecten van zijn leven (Leonardo als wetenschapper, als kunstenaar, …). Dat snapte ik dus niet helemaal.
Al bij al was dit bezoek vrij teleurstellend. Ik had het mij veel minder saai voorgesteld. Gelukkig kunnen we voor het groepswerk die onderwerpen uitkiezen die ons het interessantste lijken, en zullen we ons daarmee waarschijnlijk niet vervelen.
Kijk, iemand heeft toevallig een foto van mij genomen. See how bored I look? 
[...] beperkt gebleven tot een slijper, penseel, gsm, pen (die uitgelopen is) en mijn notities van de Da Vinci tentoonstelling. Godzijdank had ik mijn blaadjes aquarelpapier (waarvan één al gedeeltelijk beschilderd was) in [...]