Van de 55 CMO-studenten vorig jaar blijven er nu nog maar 23 over. En daar ben ik bij. Goed é! 
Archief voor September 2007
Take a look at my body, look at my hands
There’s so much here that I don’t understand
Your face saving promises, whispered like prayers
I don’t need them
Cause I’ve been treated so wrong
I’ve been treated so long
As if I’m becoming untouchable
Well content loves the silence
It thrives in the dark
With fine winding tendrils
That strangle the heart
They say that promises sweeten the blow
But I don’t need them, no
I don’t need them
I’ve been treated so wrong
I’ve been treated so long
As if I’m becoming untouchable
I’m the slow dying flower
In the frost killing hour
Sweet turning sour and untouchable
Oh, I need the darkness, the sweetness, the sadness, the weakness
Oh, I need this
I need a lullaby, a kiss good night, angel sweet love of my life
Oh, I need this
I’m a slow dying flower
Frost killing hour
Sweet turning sour and untouchable
Do you remember the way that you touched me before
All the trembling sweetness I loved and adored
Your face saving promised, whispered like prayers
I don’t need them
Oh, I need the darkness, the sweetness, the sadness, the weakness
Oh, I need this
I need a lullaby, a kiss good night, angel sweet love of my life
Oh, I need this
Well is it dark enough, can you see me, do you want me, can you reach me
Or I’m leaving
You better shut your mouth, and hold your breath, kiss me now, and catch your death
Oh, I mean this
Oh, I mean this
- Natalie Merchant
Why are there so many songs about rainbows?
And what’s on the other side?
Rainbow’s are visions, but only illusion
And rainbows have nothing to hide
So we’ve been told and some chose to believe it
But I know they’re wrong, wait and see
Someday we’ll find it
The rainbow connection
The lovers, the dreamers and me
Who said that every wish would be heard and answered
When wished on the morning star?
Somebody thought of that and someone believed it
And look what it’s done so far
What’s so amazing that keeps us star gazing
And what do we think we might see?
Someday we’ll find it
The rainbow connection
The lovers, the dreamers and me
All of us under its spell
We know that it’s probably magic
Have you been half asleep and have you heard voices
I’ve heard them calling my name
Is this the sweet sound that called the young sailors
The voice might be one and the same
I’ve heard it too many times to ignore it
It’s something that I’m supposed to be
Someday we’ll find it
The rainbow connection
The lovers, the dreamers and me
- Kermit the Frog
Jaja, het is weer (bijna) zover. Ik volg het eigenlijk niet echt, maar toevallig zag ik de Eurosong for Kids live-show van deze zaterdag. Echt superinteressant was het niet (de meeste liedjes, 88,8% 88,9% dus, konden mij niet bekoren).
Toen Trust aan de beurt was zat ik echter op het puntje van mijn stoel zetel, en kreeg ik kippenvel en alles. Niet-te-doen wat voor een liedje dat die gemaakt hebben zeg!
De zangeres is naar mijn mening de enige van alle deelnemers die kon zingen (en nog goed ook), maar dat is normaal, omdat ze één van de oudste is. Kleine kinderen zingen niet zo toonvast meestal, maar dat wordt (zoals één van mijn helden, Stijn Kolacny het uitdrukte) met de mantel der liefde (lees: vertedering) bedekt, nietwaar.
En die Mirek Coutigny, man, wat een talent! Ongelofelijk. Deze vijftienjarige jongen is op slag ook één van mijn helden geworden (neen, ik heb er geen honderd). Heb je gezien wat die met een piano kan doen? *Kwijl* Hij was ook eens te gast bij Debby en Nancy’s happy hour, dat herinnerde ik me nog.
Uiteraard wil ik jullie het filmpje niet onthouden. Kijken!
(Om aan dat liedje te geraken heb ik nogal wat toeren gedaan. Opslaan van YouTube als .flv, .flv converteren naar .wmv, in Windows Movie Maker (amateuristisch maar simpel dus ideaal) het begin en einde eraf geknipt en geëxporteerd, in iTunes geïmporteerd en geconverteerd naar .mp3 en voil? , klaar is Greet. En dat allemaal twee keer, want in de eerste versie zat er een wel zeer storende storing, in de bridge nog wel, en dat hoorde ik natuurlijk pas als het af was. Nu, geen erg, ‘k heb weer kunnen prutsen naar hartelust en het liedje is die moeite waard. 
)
Heel, heel lang geleden, toen ik nog jong en onschuldig was (ergens in het vijfde middelbaar), deed ik voor de eerste keer mee aan Kunstbende. Ik deed mee aan de categorie Nieuwe media en maakte daarvoor een website. Ik zou beter meegedaan hebben aan Txt, alhoewel, daarvoor mocht je tekst niet zolang zijn. Afijn. Ik maakte dus een blog, genaamd 60 Boterhammen. 60 dagen lang zou ik elke dag een hele “boterham” schrijven, en elke dag zou ik er ook iets extra bijsteken, als “beleg”. Een foto, een geluidsfragmentje, een gedichtje, of nog iets anders. (Zo was het beleg bij deze boterham een scan van het polsbandje van de fuif.)
Zoals ik al zei is onze computer vorige zomer gecrasht en ben ik daar dus alles van kwijt, maar Steffi stuurde mij de boterham van 25 februari 2005 die ze om de één of andere reden bewaard had, en ik vond hem zo hilarisch dat ik je deze fragmenten niet wou onthouden:
Greet maakt zich klaar om naar een fuif te gaan:
“Ik moest de broek die ik wilde aandoen wel nog strijken, en ik had geen tijd om te vragen of ik Liens topje aan mocht doen (ze was nog in Leuven en ik vond haar nieuwe gsm-nummer niet) maar dat deed ik gewoon en toen was ik dus klaar. Ik bedoel, ik heb ook eerst nog gedoucht en andere oorbellen aangedaan en zo, maar verder niet veel tralala. Geen make-up voor mij!”
My god, wat was ik naïef en kinderlijk. 
Greet zoekt vervoer om naar een fuif te gaan:
“Toen was er nog het probleem van het vervoer. Papa wou mij wel brengen maar dan moest ik vervoer terug vinden, ofwel wou hij mij halen maar dan moest ik vervoer door vinden. Ik dus bellen naar Ella of ze naar Moondance (zo heet het) ging. Niet dus. Dan heb ik maar de computer aangelegd, omdat ik geen zin had een uur te staan bellen naar iedereen. Ik probeerde met Steffi een oplossing te zoeken maar vond er niet meteen één. Zij belde naar Femke, maar die nam niet op, en toen heb ik nog naar Hanne gebeld maar die nam ook niet op. Toen heb het er maar op gewaagd en heb ik Adriaan gebeld. Ik sprak een bericht in op zijn voicemail (go Greet!) of hij eens wou terugbellen. Ik vertelde Steffi dat hij niet opnam en ze gaf me het nummer van zijn vaste telefoon, waar ik dan ook naar gebeld heb. Adriaan nam op en ik vroeg hem dus of ik mee mocht; dat mocht, alleen was het probleem dat hij eerst naar Sofie thuis ging, met hun bende vrienden. Ik wou ten eerste niet vervelend zijn en daar staan draaien, en ten tweede zou ik mij ook niet op mijn gemak voelen dus zei ik dat ik naar een andere oplossing zou zoeken. Hij zei dat ik sowieso mee mocht als ik geen ander vervoer vond, en dat ik maar wat moest laten weten. Daarna ging ik weer op MSN, om nog wat rond te vragen, en Steffi zei dat ik nog naar Femke kon bellen. Dat deed ik, en het was direct in orde. Ze wist trouwens al dat ik dat ging vragen omdat Steffi net gebeld had. Daarna belde ik dus terug naar Adriaan om het hem te vertellen en na al dat telefoneren was eindelijk alles in de sjakos.”
Waarom vertel ik dat nu weer allemaal? Gans die blogpost is dus zo gedetailleerd, eigenlijk wel stom maar eigenlijk ook wel goed: nu herinner ik mij die avond weer helemaal tot in de details.
En ook wel: lang leve de rijbewijzen.
En ook wel: toen wist ik nog niet hoe je sowieso moet schrijven, foei mij.
Greet springt van de hak op de tak:
“Vanuit de verte zag ik Adriaan, en dat hij gel in zijn haar had gedaan. Ik heb al gezegd dat hij niet echt een wondermooie jongen is maar wel veel mooier met gel in zijn haar, en die avond was hij nog sneller dan anders. Ik probeerde om niet te veel naar hem te kijken maar dat lukte natuurlijk niet. Steffi probeerde om mij van haar mazoutje te laten drinken maar dat lukte natuurlijk ook niet. Ik ben nogal tegen alcohol, of tenminste tegen te veel alcohol. En zeker tegen bier want het smaakt walgelijk.”
Whaha, kalverliefde. (Maar bier vind ik nog altijd walgelijk.)
Greet droomt verder over Adriaan:
“(…) normaal gezien heb ik er zo’n beetje een hekel aan maar Adriaan wil ik wel vijf keer op een avond tegenkomen, al was het maar voor het kusje! Normaal gezien doe je dan gewoon even je wangen tegen elkaar en geef je een kusje in de lucht, maar Adriaan geeft echt een kusje op je wang, in plaats van in de lucht. Je hebt er die daarvan zeggen, typisch Adriaan, maar ik vind het schattig.”
“Ik moet zeggen, Adriaan zien dansen is zo ongeveer te omschrijven als hilarisch. Hij kan namelijk helemaal niet dansen, hij heeft geen gevoel voor ritme. Maar dat vind ik niet erg, en je hoort me al aankomen, ik vind het schattig. Ik vind zowat alles aan Adriaan schattig, maar dat kun je me echt niet kwalijk nemen, hij is gewoon schattig. Meestal dan toch.”
“Mijn hoofd lag op zijn schouder en zijn hoofd tegen dat van mij. Ik voelde zijn buik tegen de mijne en zijn handen op mijn rug. Zijn haar kriebelde een beetje langs mijn wang. Ik herinner het mij nog heel precies, en ik zal het waarschijnlijk in geen jaren vergeten.”
Ik geloof dat ik een beetje geobsedeerd was of zo. Voor de duidelijkheid, ik vind Adriaan al lang niet meer schattig en ik was die slow al héél lang vergeten 
Greet is verliefd tot over haar oren:
“(…) en omdat ik nog met mijn hoofd in de wolken was kon het mij niet schelen.”
“Daarna was ik zo moe dat ik in vijf minuten sliep, al zat mijn hoofd nog vol Adriaan.”
Als dat niet schattig is.
Uit verveling heb ik mij nog maar een beetje bezig gehouden met mijn site en blog.
Ik heb alle title tags aangepast zodat ze bij elkaar passen en allemaal dezelfde vormgeving hebben, en ik ben op zoek gegaan naar een hit counter. Die heb ik hier gevonden. Op de Over-pagina vind je vanaf vandaag een tellertje met het aantal unieke bezoekers en een link naar de volledige statistiekjes. Op die pagina kun je dus werkelijk alles vinden é:
- Hits, unieke bezoekers, terugkerende bezoekers, per dag/week/maand/jaar, in een net grafiekje gegoten.
- Populaire pagina’s.
- Referrers: links vanwaar bezoekers op mijn site belanden.
- Zoekwoorden (slechts gedeeltelijk een bron van vermaak, wegens blog onGooglebaar. Ik moet dringend eens de rest van mijn site ook onGooglebaar maken) en zoekmachines.
- Over een bezoeker: IP, stad, provincie/staat, land, gesitueerd op een wereldkaart, lengte van het bezoek, browser, OS, schermresolutie, welke pagina’s heeft hij bezocht, hoe laat, hoe lang, in welke volgorde, …
- Een Google map met de recentste bezoekers (alle gegevens over deze bezoekers zijn ook hier weer toegankelijk, via hun bolleke op de kaart)
- Paths: “paden” die bezoekers gevolgd hebben, welke pagina’s ze bezocht hebben en in welke volgorde.
- Recente bezoekersactiviteit: de recentste bezoekers in een handig tabelletje gegoten, in volgorde en met alle gegevens over de bezoeker en zijn bezoek die je zou kunnen willen weten.
- Grafieken en tabellen voor de volgende gegevens: bezoeklengtes, landen, browser, schermresolutie, OS, Java ingeschakeld of niet, … Vanuit deze tabellen zijn ook telkens de bezoekergegevens toegankelijk.
- Weten of iemand al op je site is geweest, en zo ja, wat hij daar allemaal uitgespookt heeft? Gewoon IP-adres intikken.
- Download deze stats als een CSV of Excel file.
- En nog veel meer!
Jaja, echt wel ideaal.
Verder heb ik ook een aantal plugins toegevoegd aan deze blog.
- Lightbox: je weet wel, dat spullement voor foto’s. (Klik op de foto hieronder en je ziet wat ik bedoel!)
- WordPress.com Stats: toen ik nog een wordpress.com blog had, vond ik die stats wel handig. Die bestaan dus blijkbaar ook voor wordpress.org blogs, als plugin, dus heb ik dat maar gedownload.
- cforms: een commentaarformulierplugin, die echter zodanig uitgebreid en ingewikkeld is dat ik er niks meer van versta. Het wou maar niet marcheren en dus heb ik het maar weer weggedaan.
