Liefde op het eerste gezicht
Ach, zucht. Ik heb het allerschattigste hondje ooit gezien. Hij (of mss zij) zat op de bus, na school. Het ras weet ik niet, maar het was zo’n superkoddig hondje é. Klein (niet Paris-Hilton-keffer-klein, een slagje groter dan dat), goudbruin superzacht plukjesvachtje (extra plukjes aan het staartje en zo rond het gezichtje en aan de oortjes), fijn snoetje met zwarte oogjes en zwart neusje. En het zag er heel lief en goedgemanierd uit, en niet hyperactief maar net rustig genoeg. Ik kon het niet laten om mijn hand uit te steken natuurlijk, en na het snuffelen begon hij er met zijn piepklein tongetje op superschattige wijze aan te likken. Hij was zooo zacht om te strelen, zo zacht gelijk een puppy (al zag hij er niet uit als een puppy). Ik heb er spijt van dat ik er geen foto van genomen heb!
Later é, later dwijl ik alle asielen en kwekers af tot ik nét zo’n hondje vind. Nah!
Iemand anders kan het altijd veel beter uitleggen dan ik, dus heb ik aan dit hoogst interessant artikel niks toe te voegen.

