Pimpajoentje.be

Hoera! Een stokje! En dan nog wel eentje over een stokpaardje van mij, hehe. Over stoppen met of gewoon nooit beginnen met … roken.

“Wanneer is jouw datum? Wanneer gaat jouw datum zijn? Hoe komt het dat je nooit bent begonnen?”

Omdat het stinkt. (Maar echt é.) Omdat het superongezond is, daar moet ik echt geen tekeningetje bij maken. Omdat je er andere mensen mee lastig valt, mensen die er niet voor kiezen een aanvraagformulier voor longkanker in te vullen maar dat door jouw schuld onvrijwillig toch doen. Omdat ik zelf ook graag zo lang mogelijk wil blijven leven en dat alle beetjes helpen, of om het iets meer cru te formuleren: omdat ik niet zo stom ben mijn eigen lichaam langzaam maar zeker kapot te maken! Want laat ons een kat een kat noemen, dat is wat je doet als je rookt.

Bij deze doe ik een warme oproep aan zij die het om onbegrijpelijke redenen toch zover hebben laten komen: het is nog niet te laat! Smijt die dingen weg en wees sterk, ontwikkel desnoods een verslaving voor Chinese kool om die andere verslaving te compenseren, maar hou er gewoon zo snel mogelijk mee op, echt waar.

Oh juist, een stokje moet je doorgeven. Wel euh, ik zou niet goed weten wie ik ermee zou kunnen ambeteren dus zal ik het voor deze ene keer maar eens in de lucht smijten

Oh juist², nog twee dingetjes. Ten eerste ben ik er trots op dat ik van heel mijn leven nog nooit één sigaret aangeraakt heb (werkelijk waar), en ten tweede ben ik er ook trots op dat ik samen met een medeleidster/-strijdster een rookverbod tijdens vergaderingen erdoor heb kunnen sleuren (in de tijd dat dat rookverbod voor ruimtes waar jongeren komen nog niet gold/geldde), en dat als 16+’ers, nog niet eens eerstejaars leiding dus. Goed eh! Verder zijn er niet zoveel dingen waar ik trots op ben, eigenlijk

Vielen Dank aan diegenen die mij aan weer een massa nieuwe partituren hebben!

Ik heb al eens wat tussen die partituren gesnuisterd en toen ben ik toch wel de zotste (en grappigste) partituur ooit tegengekomen. Nee echt, ‘t is ongelofelijk. Als iemand daar aan uit geraakt mag het een wonder heten

Ik kan hem jullie natuurlijk niet onthouden, klik dus op de afbeelding als je hem wil zien.

“Arranged by Accident” En nog veel grappiger is alle tekst ertussen… Zeker lezen!

Edit: Whaha… Net “release the penguins” gevonden…

Dit is mijn verlanglijstje van onvindbare* partituren. Als je er toevallig eentje hebt, aarzel natuurlijk niet om mij er gelukkig mee te maken é! (Het klinkt kinderachtig, maar ik kan ruilen )

1. Yann Tiersen – Comptine d’été n° 3
   I want this so bad! Ik zou echt héél veel geven voor deze partituren. Ik betwijfel of ik dit stuk ooit zo mooi en snel ga kunnen spelen als het hoort, maar ik moet die partituren gewoon hebben hebben hebben!
   Hier moet je naar luisteren trouwens, dat kun je echt niet niet gehoord hebben.
   Edit: hoe langer ik ernaar luister, hoe liever ik het hoor! Verliefd zijn op een muziekstuk, kan dat?
2. Yann Tiersen – Les deux pianos
   Ook een heel mooi stuk dat ik heel graag zou kunnen spelen. Helaas is het wel voor twee piano’s, zoals de titel het zegt, en zal ik er dus altijd maar één partij van kunnen spelen, maar da’s al beter dan niks.
3. Dana Glover – Thinking over
   Dit is echt iets voor mij denk ik, een beetje moeilijk wel maar het moet te doen zijn als ik er genoeg aan oefen.
4. Cirque du soleil – Alegría
   Die heb ik vroeger nog gehad, maar ik ben eens een map met enkele van mijn mooiste partituren kwijtgeraakt op pianokamp en deze zat ertussen. Dat vond ik heel spijtig dus, en ik ben er nog altijd naar op zoek.
5. Embrace – Ashes
6. Enya – Book of days
   Die heb ik eigenlijk al, maar ik zou liever een betere versie hebben want het is niet precies je dat.
7. Verder nog een heleboel liedjes: Yann Tiersen – Good Bye Lenin Soundtrack en ook wel Amélie Soundtrack, Counting Crows – Colorblind, David Gray – This year’s love, Regina Spektor – Braille en Düsseldorf, Rufus Wainwright – Hallelujah, Sia – Breathe me, Vanessa Carlton – White houses (daar heb ik ook alleen een slechte versie van), …

*onvindbaar: Daarmee bedoel ik dus wel online onvindbaar, Yann Tiersen of Vanessa Carlton of Enya zou ik net zo goed in Rombaux kunnen gaan kopen, maar daarvoor heb ik geen centjes. Partituren zijn in ‘t echt kostelijker dan in mijn dromen, helaas.

Edit: Oh oh oh, zonet een pdf gevonden met Amélie Soundtrack (Comptine d’une autre été: l’après-midi, Le moulin, La dispute, Sur le fil, La valse d’Amélie en Comptine d’été n° 2). Die had ik vroeger ook (eens gekopieerd van een muziekschoolklasgenootje) maar was ik ook al een hele tijd kwijt. Blij dat ik ze terugheb

Ik zat een beetje te rommelen in mijn documenten, wat op te ruimen en zo, en toen kwam ik dit gedichtje tegen. Steffi heeft het naar mij gestuurd, toen een vriend van haar zelfmoord had gepleegd, omdat ze vond dat dat gedichtje bij de situatie paste. Het is een mooi gedichtje en als ik denk aan die jongen en zijn zus (die enkele maanden later ook zelfmoord pleegde) word ik nog altijd een beetje heel stil.

Als ik morgen doodga

als ik morgen doodga
huil dan niet om mij
herinner mij in vreugde
want het is zo snel
voorbij

in jouw leven is geen
plaats
verdriet te hebben om
wat is gegaan
herinner mij in vreugde
zoals ik voor je heb
gestaan

zoals de woorden die
ik sprak
zijn toekomst wilde
laten zien
herinner mij in vreugde
zoals ik het je liet zien

richt je op het heden
maar als je toch denken
wilt aan mij
herinner me in vreugde
en heb geen verdriet
om mij

Ik heb het niet zo heel erg goed gestudeerd dus zal het waarschijnlijk een elf of een twaalf worden, of misschien wel een dertien, maar een peace of cake, dat was het wel. ‘t Is gewoon dat ik niet alle antwoorden zeker wist, en dat ik bij enkele vragen (die niet in de samenvattingen stonden die ik gestudeerd heb) een klein beetje geïmproviseerd heb (aan de hand van wat ik mij nog herinnerde uit de les). Maar dat komt wel goed, geen zorgen.

‘t Was Illustrator (theorie, praktijk komt nog), trouwens, voor moest je ‘t willen weten.

Dit geweldig stukje proza mocht ik ontvangen van onzer aller Koen. Mag ik daarbij even vermelden dat ik een fan ben van zijn schrijfsels en dat ik zeer vereerd ben met dit opstel!

“Bij Roger & Josiane”, de rijdende frituur van Rudy en Valerie draaide als vanouds weer volle bak, Rudy had immers net getankt. Schitterende zet was dat aangezien ze vandaag, zoals iedere dag trouwens, weer op verplaatsing frietjes aan de man en ook wel aan de vrouw gingen proberen te brengen. De naar regen geurende asfaltstroken brachten het gevaarte voor dag en dauw naar Zwevekapelle, een gehucht met amper 142 inwoners. In het buurtschap was nog niemand wakker en dus had Rudy nog voldoende tijd om tijd te spenderen aan zijn verslaving. “Valerie” riep hij, “Kom vlug! Mijn selder staat in bloei!” Valerie haastte zich ogenblikkelijk en ook wel meteen naar buiten. Ze ging rechtstreeks naar de aanhangwagen. En ze zag warempel dat Rudy zijn selder wel degelijk in bloeit stond. “Eindelijk!” schreeuwde ze inwendig. Rudy liep weg en Valerie ging er meteen achteraan. Ze doken in de koffer en haalden er enkele houten kratjes en wat werkhandschoenen uit. Weer bij de aanhangwagen aangekomen, trok Rudy de selder uit de grond en Valerie legde ze netjes in de kratjes. “Zie je wel dat mijn mobiele moestuin een succes zou zijn!” zei Rudy niet zonder enige trots.Ondertussen was Kelly Klakson er met haar auto komen bij staan. Ze glimlachte verlegen naar Rudy en keek naar zijn selder. Rudy bloosde. Valerie merkte het op en stuurde een boze blik naar Kelly. Kelly bleef desondanks glimlachen naar Rudy, want Valerie was vergeten een priorzegel op de envelop te plakken en dus zou Kelly de boze blik maar drie dagen later ontvangen. Omdat het tijd was om naar haar werk te gaan claxonneerde Kelly, haar achternaam eer aandoende, kort en ging ze er in volle vaart vandoor. Wat ze natuurlijk beter niet had gedaan. Ze kon immers niet zwemmen.

Rudy, heldhaftig zoals hij was, belde meteen de hulpdiensten en porde de eerste de beste omstaander het water in om Kelly te redden. Rudy zelf had pas een nieuw kapsel en dat mocht niet nat worden.

Fernand de brolmarchand was de in het water geporde omstaander. Hij kon gelukkig zwemmen en ging dan ook meteen op zoek naar Kelly. Toen hij weer bovenkwam had hij in plaats van Kelly een Leuvense stoof mee, want die kon nog wel eens veel geld opbrengen. Kelly was nog steeds niet te zien. Fernand wou laten zien dat hij een goede mens was en dook nogmaals het water in. Luttele seconden later kwam hij terug boven met Kelly in zijn armen. Dat dacht hij toch. Bij nader inzien bleek het om Freddy Klakson te gaan, Kelly’s broer. Nadat Fernand zijn fout had ingezien liet hij Freddy ogenblikkelijk terug verder verdrinken en dook hij een derde maal het vuile water in om Kelly uiteindelijk toch nog aan wal te brengen. Ze leefde zelfs nog. Een heel klein beetje weliswaar, maar toch genoeg.

Ondertussen waren de hulpdiensten aangekomen en namen ze Kelly mee naar het hospitaal om haar daar verder te verzorgen en te reanimeren en nog meer van die ziekenhuisprocedures op haar toe te passen. Kelly overleefde als bij wonder alle testen. Vooral bij de brandende scanner was het even schrikken. Momenteel heeft Kelly haar leven een volledig nieuwe wending gegeven. Tegenwoordig is ze vertegenwoordigster van een bedrijf dat handelt in kartonnen pinguïns en papieren graafmachines. Een hemelse betrekking al zegt ze het zelf.

Rudy en Valerie gingen naar de beurs met hun selder en werden in korte tijd miljonairs. De rijdende frituur werd verkocht aan Fernand die er op zijn beurt een mobiel spreukenkraam van maakte. Op rommelmarkten en buurtfeesten overal ten lande verkocht hij tonnen spreuken. Vooral de spreuk “Als je het niet meer weet, dan is er nog altijd Greet” was een voltreffer. Hij deed alsof hij de bedenker was van die spreuk, maar diep vanbinnen wist hij maar al te goed dat hij die spreuk had gestolen van een miskend genie uit het Brugse Ommeland.

Ik dacht, laat ik eens de krant lezen, toen er zondagmorgen tijdens het ontbijt één voor mij lag. Er stond vrij veel propaganda in, voor allerlei partijen, en artikeltjes allerhande over de komende verkiezingen. Dus ik dacht ook, laat ik dat maar eens bekijken, dat ik toch een beetje weet waarop ik stem (ja, ik ga toch stemmen, maar dat is een ander verhaal). En toen kwam ik een pagina van het Vlaams Blok tegen – pardon, Vlaams “Belang”. Niet te geloven wat daar allemaal in stond. Dat er tegenwoordig nog mensen bestaan die dit soort meningen erop na houden, en dat die mensen zelfs in België nog bestaan, dat is gewoon absurd en ondenkbaar. WJNH had het blijkbaar ook opgemerkt en wijdde er een artikel aan.

De lezers van “De Zondag” kregen afgelopen weekend een flinke homofobe zondagspreek in een paginagrote advertentie van Alexandra Colen, 2de kandidaat op de Kamerlijst van het Vlaams Belang in Antwerpen.

Colen meldt dat ze “als enige tegen de ‘nationale dag ter bestrijding van de homofobie’ stemde” omdat volgens haar dan elke kritiek op homoseksueel gedrag als homohaat wordt beschouwd. “Er bestaat in onze samenleving geen ‘homofobie’, maar ‘normalofobie’ – een afkeer, en haat, voor de normale mens. Politici moeten normale mensen verdedigen. Zij zijn de meest gemarginaliseerde en verdrukte groep in onze samenleving.”

Colen zet zich ook af tegen de wet die het mogelijk maakt om van geslacht te veranderen: “Zo kan een heterokoppel een homokoppel worden, en omgekeerd. (…) Volgens de natuur is er een verschil tussen man en vrouw. God schiep man en vrouw, en de Staat maakt het ongedaan.” Kunstmatige inseminatie voor lesbische koppels zou volgens Colen moeten verboden worden. Ze zet zich af tegen wat ze misprijzend ‘Sperma-shoppen’ noemt.

Ze is echter in een goed homofoob gezelschap op de lijst van Vlaams Belang. Antwerpse lijsttrekker Gerolf Annemans schreef in mei 1991 naar aanleiding van hun ‘Gezinscongres’: “Het is echter duidelijk dat homoseksualiteit, alleen al door het feit dat ze niet geschikt is in de natuurlijke orde, de maatschappij geen baat bijbrengt.”

Derde op de Kamerlijst voor Antwerpen is Bruno Valkeniers: “Met zijn wetgeving voor homoseksuelen heeft paars de abnorm gelijkgeschakeld met de norm. Het zijn allemaal mensen, en ik heb met hen geen probleem, maar ik deel enkele van hun normen niet.”

Bron: WJNH

Ik ben een vredelievend mens hoor, maar dit soort mensen verdient toch een flinke schop onder hun gat. Trrr.