De laatste tijd ben ik een redelijk grote fan van Yann Tiersens muziek geworden. In feite luister ik naar bijna niks anders meer, en in feite speel ik ook bijna niks anders meer. Het is dan ook zo’n zalige muziek, en zo variërend dat je het nooit beu raakt.
Zo zijn er de happy liedjes (zoals Les deux pianos), de héél happy liedjes (zoals Comptine d’été n° 3), de triestige liedjes (zoals de meesten op de Good Bye Lenin! soundtrack), de liedjes met herinneringen (zoals La valse d’Amélie (accordéon) en Comptine d’une autre été), de liedjes waaraan ik verslingerd ben zonder enige aanwijsbare reden (zoals Rue des Cascades), en last but not least de heerlijk relaxende liedjes (zoals Le matin).
Vanmorgen ben ik opgestaan met dat laatste, en ik zou niet zeggen dat ik nog nooit zo ontspannen wakker geworden ben maar ‘t zal wel niet veel schelen. Ideaal gewoon.
Had ik al opgemerkt.
Hehe ja ‘t valt nog al op zeker?
Mijn vriendin kent nu een paar stukken uit Amelie. Zalig op ze het te horen spelen op een zondagmdidag!
Da’s inderdaad ontspannende muziek
Straks naar huis, joepie, weer pianospelen!