Pimpajoentje.be

Dit geweldig stukje proza mocht ik ontvangen van onzer aller Koen. Mag ik daarbij even vermelden dat ik een fan ben van zijn schrijfsels en dat ik zeer vereerd ben met dit opstel!

“Bij Roger & Josiane”, de rijdende frituur van Rudy en Valerie draaide als vanouds weer volle bak, Rudy had immers net getankt. Schitterende zet was dat aangezien ze vandaag, zoals iedere dag trouwens, weer op verplaatsing frietjes aan de man en ook wel aan de vrouw gingen proberen te brengen. De naar regen geurende asfaltstroken brachten het gevaarte voor dag en dauw naar Zwevekapelle, een gehucht met amper 142 inwoners. In het buurtschap was nog niemand wakker en dus had Rudy nog voldoende tijd om tijd te spenderen aan zijn verslaving. “Valerie” riep hij, “Kom vlug! Mijn selder staat in bloei!” Valerie haastte zich ogenblikkelijk en ook wel meteen naar buiten. Ze ging rechtstreeks naar de aanhangwagen. En ze zag warempel dat Rudy zijn selder wel degelijk in bloeit stond. “Eindelijk!” schreeuwde ze inwendig. Rudy liep weg en Valerie ging er meteen achteraan. Ze doken in de koffer en haalden er enkele houten kratjes en wat werkhandschoenen uit. Weer bij de aanhangwagen aangekomen, trok Rudy de selder uit de grond en Valerie legde ze netjes in de kratjes. “Zie je wel dat mijn mobiele moestuin een succes zou zijn!” zei Rudy niet zonder enige trots.Ondertussen was Kelly Klakson er met haar auto komen bij staan. Ze glimlachte verlegen naar Rudy en keek naar zijn selder. Rudy bloosde. Valerie merkte het op en stuurde een boze blik naar Kelly. Kelly bleef desondanks glimlachen naar Rudy, want Valerie was vergeten een priorzegel op de envelop te plakken en dus zou Kelly de boze blik maar drie dagen later ontvangen. Omdat het tijd was om naar haar werk te gaan claxonneerde Kelly, haar achternaam eer aandoende, kort en ging ze er in volle vaart vandoor. Wat ze natuurlijk beter niet had gedaan. Ze kon immers niet zwemmen.

Rudy, heldhaftig zoals hij was, belde meteen de hulpdiensten en porde de eerste de beste omstaander het water in om Kelly te redden. Rudy zelf had pas een nieuw kapsel en dat mocht niet nat worden.

Fernand de brolmarchand was de in het water geporde omstaander. Hij kon gelukkig zwemmen en ging dan ook meteen op zoek naar Kelly. Toen hij weer bovenkwam had hij in plaats van Kelly een Leuvense stoof mee, want die kon nog wel eens veel geld opbrengen. Kelly was nog steeds niet te zien. Fernand wou laten zien dat hij een goede mens was en dook nogmaals het water in. Luttele seconden later kwam hij terug boven met Kelly in zijn armen. Dat dacht hij toch. Bij nader inzien bleek het om Freddy Klakson te gaan, Kelly’s broer. Nadat Fernand zijn fout had ingezien liet hij Freddy ogenblikkelijk terug verder verdrinken en dook hij een derde maal het vuile water in om Kelly uiteindelijk toch nog aan wal te brengen. Ze leefde zelfs nog. Een heel klein beetje weliswaar, maar toch genoeg.

Ondertussen waren de hulpdiensten aangekomen en namen ze Kelly mee naar het hospitaal om haar daar verder te verzorgen en te reanimeren en nog meer van die ziekenhuisprocedures op haar toe te passen. Kelly overleefde als bij wonder alle testen. Vooral bij de brandende scanner was het even schrikken. Momenteel heeft Kelly haar leven een volledig nieuwe wending gegeven. Tegenwoordig is ze vertegenwoordigster van een bedrijf dat handelt in kartonnen pinguïns en papieren graafmachines. Een hemelse betrekking al zegt ze het zelf.

Rudy en Valerie gingen naar de beurs met hun selder en werden in korte tijd miljonairs. De rijdende frituur werd verkocht aan Fernand die er op zijn beurt een mobiel spreukenkraam van maakte. Op rommelmarkten en buurtfeesten overal ten lande verkocht hij tonnen spreuken. Vooral de spreuk “Als je het niet meer weet, dan is er nog altijd Greet” was een voltreffer. Hij deed alsof hij de bedenker was van die spreuk, maar diep vanbinnen wist hij maar al te goed dat hij die spreuk had gestolen van een miskend genie uit het Brugse Ommeland.