Pimpajoentje.be

Vanop Eikebah, en ook wel op andere blogs gespot: het “sterfstokje”.

• Saaie dingen die bijna iedereen wil: trouwen in een lang wit kleed (in de kerk ja, of anders op een tropisch strand of zo), een huisje met een tuintje en een poesje en kindjes en heel de hutsekluts, en reizen naar interessante plaatsen en zo.
• Les geven. Liefst wiskunde of Engels, mijn lievelingsvakken van het middelbaar, of anders Muzikale Opvoeding.
• Een pianoconcert geven. Alleen zal dat technisch gezien waarschijnlijk niet mogelijk zijn, dat is gewoon zo’n droom van me die toch niet haalbaar is, maar swat.
• Ik wil iets moois maken. Alleen weet ik niet goed wat. Misschien komt het er ooit nog van?

Eu dinges é, vangen wie vangen kan, en zo.

Daarpas ontdekte ik op het wereldwijde web een leuk flash ding om sneller te leren typen. Het is heel tof om te doen en als je het af en toe eens herhaalt denk ik dat je er best wel een beetje sneller mee leert typen.

Het enige plobreem is dat ik niet gewend ben van Engelse woorden te typen, toch niet zo heel erg vaak, en al zeker niet de moeilijke ellenlange woorden die je daar voorgeschoteld krijgt. Een simpel voorbeeld: als er op het scherm staat “department-en-nog-iets” staat, wil daar al snel ne keer een ‘e’ tussen floepen, omdat ik gewend ben in het Nederlands te typen, natuurlijk. Achtervoegsels zoals -ation en zo gaan dan wel weer snel omdat dat veel voorkomende lettercombinaties zijn die ik dus soms wel eens typ. Het slechte nieuws is, fouten tellen mee in de score, dus ik sta nog lang niet in de top tien. Niet dat dat mijn doel is hoor, het is gewoon een leuk spullementje.

Nu ja, oefening baart kunst, nietwaar.

Het begint bemoedigend te worden, al die goeie examens. (‘t Is haast verdacht!) Al maak ik mij nog steeds ongerust over Frans, Juridische vorming, Financiële vorming en misschien ook Illustrator. Dat laatste valt nog te bezien, volgende week woensdag.

Vandaag dus Beeldreproductie gehad, multiple choice met giscorrectie. Het enige verschil met gewone examens is dat ze het mij net iets moeilijker maken om mijn punten te berekenen, maar voor zo’n wiskundeknobbel als ik (ha ha ha) was dat natuurlijk geen plobreem hé. Ik kwam uit: minimaal 11,5 en maximaal 17. Om een beetje realistisch te blijven en om een veiligheidsmarge tegen teleurstelling in te bouwen denk ik dan, oké, dat wordt een twaalf. Goed systeem, al zeg ik het zelf.

Dinsdag 26 juni zullen we het dan weten. Spannend…

Ik voel de drang om iets moois te maken. Iets heel moois, iets dat liefde is. Ik voel de creativiteit in mij borrelen, ik wil iets doen, iets dat de mensen stil maakt als ze ernaar kijken. Of luisteren. Ik wil iemand zijn, die iets gemaakt heeft. Iets dat ertoe doet.

Alleen weet ik niet goed wat. Dus leef ik maar braafjes verder; studeren, eten, slapen, lief zijn, lachen, huilen en af en toe denken dat ik iets moois wil maken maar dat ik alleen niet goed weet wat.

De laatste tijd ben ik een redelijk grote fan van Yann Tiersens muziek geworden. In feite luister ik naar bijna niks anders meer, en in feite speel ik ook bijna niks anders meer. Het is dan ook zo’n zalige muziek, en zo variërend dat je het nooit beu raakt.

Zo zijn er de happy liedjes (zoals Les deux pianos), de héél happy liedjes (zoals Comptine d’été n° 3), de triestige liedjes (zoals de meesten op de Good Bye Lenin! soundtrack), de liedjes met herinneringen (zoals La valse d’Amélie (accordéon) en Comptine d’une autre été), de liedjes waaraan ik verslingerd ben zonder enige aanwijsbare reden (zoals Rue des Cascades), en last but not least de heerlijk relaxende liedjes (zoals Le matin).

Vanmorgen ben ik opgestaan met dat laatste, en ik zou niet zeggen dat ik nog nooit zo ontspannen wakker geworden ben maar ‘t zal wel niet veel schelen. Ideaal gewoon.

Enkele straffe quotes, uiteraard voorzien van mijn commentaar:

• “De voorbije jaren is maar al te vaak gebleken dat studenten het bruinpakken als het op communiceren aankomt. Daar willen we dus écht iets aan doen.”
  Jawadde, wat een beeldspraak! Nog nooit van gehoord dus ik vind het wel grappig klinken, maar dat kan ook aan mij liggen natuurlijk.
• “Ik wens jullie heel veel succes tijdens jullie zoektocht naar die ene sleutel … (?) Ja, want “het vermogen om te communiceren is de sleutel tot alles” (L. Iacocca). Het is dus ook de sleutel waarmee je de poort opent naar de maatschappij, naar jullie verdere toekomst en professionele leven.”
  Ah, dus al dat ik moet doen is deze cursus leren, en dat is dan een waterdichte garantie voor een geslaagd (professioneel) leven? Goed om te weten.
• “Een scheef hoofd kan wijzen op:
  • belangstelling;
  • nieuwsgierigheid;
  • flirtgedrag.”

  Dus, je weet het, als je nog eens op jacht gaat, scheef houden dat hoofd!

• “Vermijd stopwoorden. Eén van de ergerlijkste stoplappen is wel de combinatie ‘het feit dat’, die niets betekent, ondanks ‘het feit dat’ hij zo vaak voorkomt.”
  Ja euh, geef ons dan een waardig alternatief, in plaats van nog eens te tonen hoe het dus niét moet!

En enkele ongemeen interessante weetjes:

• Wist je dat
  • 7% van communicatie uit verbale communicatie bestaat en bijgevolg
  • 93% uit non-verbale communicatie, waarvan
  • 55% lichaamstaal en
  • 38% stemgebruik?

• Wist je dat je aan de manier waarom iemand rechtstaat ook kunt zien wat iemand denkt/voelt?
  • Duidelijk signaal: als iemand recht (in één lijn) staat, komen zijn gedachten en woorden met elkaar overeen.
    • Rechtop: grip op de situatie, geen verborgen motieven.
    • Licht voorover leunend: dominerend, vastbesloten, vasthoudend.
    • Licht achterover leunend: defensieve of zwijgzame gemoedstesteldheid.
  • Dubbel signaal: de lijn tussen hoofd en voeten is geknikt of gebogen, er is geen overeenstemming tussen gedachten en woorden.
    • Buik naar voor: terughoudende gesteldheid vb. verlegen.
    • Buik naar achter: vb. onbewuste buiging bij een kus op de wang, puur vriendschappelijk. Of ook: als een ouder zijn kind terecht wijst in deze houding weet het kind dat het niet zo serieus bedoeld is als wanneer hij in één rechte lijn voorover zou leunen.
    • Gebogen bovenlijf naar achter: mensen die met hun lengte geen raad weten vb. tieners. Ze geven een lusteloze indruk maar kunnen innerlijk toch heel energiek en belangstellend zijn.
    • Gebogen bovenlijf naar voor: “een hoge borst opzetten”; mensen die graag groter zouden willen lijken of er belangrijk uit willen zien.

Aaah. Zalig toch, dat gevoel na een owned examen. Er zat geen enkele vraag bij waarvan ik het alom bekende eh-waar-heeft-hij-het-in-godsnaam-over-gevoel of ook wel het shuck-ik-heb-dat-niet-goed-geleerd-gevoel of zelfs maar het nondepietjes-ik-weet-het-niet-meer-gevoel kreeg. Er waren wel enkele oefeningen en bewijzen waarvan ik niet zeker wist of ik alle elementen wel juist had, en hier en daar wist ik ook een klein theoriedetailtje niet meer, maar over ‘t algemeen is het wel goed gegaan denk ik. Ik ga voor een twaalf, jazeker jawel!

En nu heb ik eindelijk tijd om te ontbijten. Hongerrrr!