Na een dik uur schommelen reeds gevonden:
- Mijn geliefde Labello Pearl & Shine (ver onder het bed);
- Een potlood (ergens in de diepste krochten van een rugzak);
- Een pakje zakdoeken met herinneringen (tussen de muur en het bureau dat zeker twintig ton weegt en dat ik helemaal alleen verschoven heb);
- Een minuscuul stukje papier dat gisteren miraculeus verdween toen ik het op een maquette wou plakken en dat vandaag op miraculeuze wijze de schoonmaking van het bureau heeft overleefd en ineens lag te pronken voor het toetsenbord;
- Een batterij (onder de chauffage);
- Een lijmtubetje, en dat nog wel op de laatste plaats waarvan ik hoopte dat ik er de lenzen zou vinden (in de zak van de trui die ik droeg op het moment dat de lenzen voor het laatst gesignaleerd werden).
Ik wil hier niet te lang meer blijven, het bad en het bed en het eten van mama roepen, en ik moet nog naar de dokter ook tussen vijf en zeven en ik wil er niet te laat in zitten. Maar eerst zoeken, want zonder lenzen thuis komen, dat is even gevaarlijk als je hoofd in de muil van een leeuw steken. Oké, mijn ouders zullen mijn hoofd er wel niet afbijten, maar het zal dokken zijn en zo rijk ben ik helemaal niet…
Duimen maar, beste bloglezers!
Edit:
Ik heb werkelijk overal gezocht. Ik heb in de zakken van al mijn broeken, jassen en truien gekeken, ik ben op het bureau geklommen om bovenop de kast te kunnen kijken, ik heb onder en achter de beide zetels gekeken, ik heb in de papierbak van mijn printer gekeken (don’t ask), ik heb tussen de spullen in alletwee de kasten gekeken, in alle mogelijk zakjes van alle rugzakken, ik heb in m’n kussensloop en dekbedovertrek gekeken, ik heb mijn sjakos voor de zoveelste keer binnenstebuiten gekeerd, ik heb tussen cursussen en in kopjes en bekers gekeken, ik heb (toen ik toch daarboven stond) op de bovenkant van de gordijnrails gekeken,…
Het enige dat mij nog rest is mijn vuilbak omdraaien, maar dit spreekt me ten eerste niet bepaald aan en ten tweede is het zo ongelooflijk onwaarschijnlijk dat ze daar beland zijn dat het dus eigenlijk gewoon niet kan.
Conclusie: ik heb heel het kot ondersteboven en binnenstebuiten gekeerd voor niks want de lenzen bevinden zich gewoon niet hier, punt. Bij Tom zijn ze waarschijnlijk ook niet, ik herinner mij met ongeveer 70% zekerheid dat ik ze na het Galabal (toen ik ze voor het laatst droeg) afgedaan heb, op het nachtkastje gelegd heb omdat dat de plek is die ik altijd zeven keer check voor ik vertrek, en dat ik ze dus de volgende dag met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid meegenomen heb. Dat kan haast niet anders.
Dan moeten ze dus thuis zijn, maar daar heb ik vorig weekend al een beetje gezocht in mijn kamer, en niet meteen met resultaat. Nog maar eens grondig zoeken zeker… Zucht… Dat betekent wel dat ik het ga mogen uitleggen thuis, bah. Dat bad en daarna het bed zullen mij des te meer deugd doen, dan.
Ik kijk al uit naar later, als ik (we) mijn (ons) eigen huisje heb(ben). Slechts één plek om dingen kwijt te raken en dus slechts één plek om te zoeken, hoera! Wat voor een luxe moet dat niet zijn?
When you feel all alone, and the world has turned its back on you
Net terug van de allerlaatste les van dit schooljaar waar we de allerlaatste taken van dit schooljaar moesten indienen. Het was weer spannend om alles op tijd af te kunnen krijgen en helaas hebben zowel de orde in mijn kot als in sommige delen van de taak daaronder geleden. In die taak is dat niet zo erg want ik ben anders altijd bijzonder netjes in die dingen dus één keer iets minder mag wel eens. Mijn kot daarentegen is ondertussen zo plobrematisch chaotisch geworden dat ik er geen beginnen meer aan zie. En zeggen dat hij aan het begin van deze week nog zo netjes en opgeruimd was, verdikke! Het is werkelijk een stort: stapels papier overal, cursussen, massa’s onverdelgbare snippers karton en papier in alle kleuren van de regenboog, verfpotjes, potloden, plastic zakken, rugzakken, rommel, rommel, rommel en nog eens rommel. En niet te vergeten de afwas van gans de week. Zucht…
