Net terug van de allerlaatste les van dit schooljaar waar we de allerlaatste taken van dit schooljaar moesten indienen. Het was weer spannend om alles op tijd af te kunnen krijgen en helaas hebben zowel de orde in mijn kot als in sommige delen van de taak daaronder geleden. In die taak is dat niet zo erg want ik ben anders altijd bijzonder netjes in die dingen dus één keer iets minder mag wel eens. Mijn kot daarentegen is ondertussen zo plobrematisch chaotisch geworden dat ik er geen beginnen meer aan zie. En zeggen dat hij aan het begin van deze week nog zo netjes en opgeruimd was, verdikke! Het is werkelijk een stort: stapels papier overal, cursussen, massa’s onverdelgbare snippers karton en papier in alle kleuren van de regenboog, verfpotjes, potloden, plastic zakken, rugzakken, rommel, rommel, rommel en nog eens rommel. En niet te vergeten de afwas van gans de week. Zucht…
Even voor de duidelijkheid: het gaat er hiet lang niet altijd zo rommelig aan toe hoor. Meestal is mijn kot zeer tot aanvaardbaar netjes, af en toe wel wat rommelig, maar zo erg als nu wordt het alleen maar na zo’n helse week als deze. Afijn. Volgende week lost zich dat wel allemaal op.
Dat zadel zeg, dat wiebelt nogal een beetje! Als je over een bubbel rijdt schiet het een stuk naar voor of naar achter, niet alleen krijg ik daardoor het onveilig gevoel alsof ik er elk moment van kan vallen , het is ook wel eens pijnlijk. ‘k Ga daar zeker nog straffe dingen mee tegen komen met die fiets, ik voel het. Haar pekkel is in twee gebroken, heb ik vandaag ontdekt. ‘t Is precies een oorlogsslachtoffer. Of zo. (De foto is wel een beetje overdreven hoor, dat is mijn zadel niet.)
Jaja, als je moe bent schrijf je inhoudsloze blogposts. Zo gaat dat.
