Momenteel ben ik gefrustreerd tot en met en zwaar chronisch depressief. En het is allemaal mijn eigen schuld. (Ik zou zeggen, god heeft echt iets tegen mij, wat heb ik toch misdaan, ware het niet dat iedereen wel weet dat god niet bestaat.)
Vrijdag heb ik niet echt veel gewerkt, zaterdag en zondag was ik bij Tom en heb ik dus helemaal niks gedaan, dus al het werk dat woensdag binnen moet moest vandaag en morgen gebeuren. Woensdag is Julie jarig en morgen werkt de post niet dus het verjaardagskaartje dat ik ging maken, moest ook vandaag gebeuren (zodat ik het met de post zou kunnen opsturen). Vanmorgen aan begonnen, zo’n twee uur geleden. Vierentwintig foto’s gezocht op tinternet, vanalles aan bewerkt: croppen, schalen, levels en helderheid aanpassen en zo, beetje met laagjes foefelen, in grijswaarden zetten, randje aan geven,… Ik ging net beginnen met de vierentwintig foto’s allemaal in één afbeelding te plakken (in dambordpatroon) toen Photoshop besloot dat het voor vandaag wel genoeg gewerkt had. Hop, CRASH, alles weg, gedaan. NIKS opgeslagen. NIKS.
Ik moet echt de neiging onderdrukken om a) mijn computer uit het raam te smijten, b) mijn hoofd keihard op tafel te slaan, c) tegen de muur te shotten en d) nog veel meer niet-zo-verstandige dingen. Wat ik wel kan doen is hartgrondig vloeken natuurlijk: G*DVERD*MME. Photoshop, ik HAAT je.

)
Onnozele vent die dat vak geeft! Allez, de praktijk ervan, de theorie krijgen we van iemand anders.
“Ik, hetero? Ma neen gij.”
Daar was de kotbaas weer. Met een vuilzak in zijn hand, van plan zijnde alles dat zich in vuile toestand op de keukentafel of op de gootsteen bevond erin te steken. Ik ben blijkbaar de enige die op dit moment al op kot is (een aantal heeft pas les op dinsdag en de rest is gewoon mysterieus afwezig) dus kon ik haast niet anders dan aanbieden om mee te helpen, na het redden van een (voor de verandering eens niét aangebrande) pan en een onderlegger van mij. Dat kwam erop neer dat de kotbaas de vuilzak openhield en ik al die vieze vuile dingen erin stak. Jakkie! En wat een tijdverspilling dan ook nog.
Sinds gisteren ben ik de trotse eigenares van maar liefst elf nieuwe huisdieren. Ze zijn (voorlopig) zo’n zes centimeter lang, eten (voorlopig) klimop en ik durf ze (voorlopig) niet goed vastpakken. Raadde je het al? Juist, het zijn wandelende takken! 