Al surfende botste ik op deze geweldige eerste aflevering (in volgorde bekijken) van Neveneffecten. Ik vind het echt een briljant idee, geniaal gewoon. Nu ben ik een nog grotere fan, hehe.
Archief voor March 2007
Alleevooruit. Verreweg iedereen die er was heeft erover geblogd, dus kan ik niet achterblijven é.
Ik ben daar dus heen getrokken met Het Vriendje en zijn persoonlijke chauffeur. Over de heenrit vallen drie dingen te zeggen: dankzij de (weliswaar crappy) GPS zijn we zo ongeveer wel geraakt waar we moesten zijn, ik ben nét niet misselijk geworden door Sams eu… ietwat enthousiastere rijstijl, en tijdens de rit heb ik het klaargespeeld om een vrij hippe groene kroon (assorti met zijn trui) in elkaar te prutsen, al zeg ik het zelf. Het eten was lekker en daarna vertrokken we dus richting Het Paleis. De pins, bellenblaasskynetstylo en identificatiesticker-met-bingoding vond ik vrij hip; ik ben dan ook dol op dat soort gadgets. Om kort te zijn: eerst stonden we een beetje te draaien, toen begon het showgedeelte en daarna hebben we wel wat gesocialized hier en daar. De show zelf was wel leuk, alleen vond ik het spijtig dat Henk Rijckaert zijn ding niet heeft kunnen doen, en ook wel een beetje dat het volume pijnlijk hoog stond bij momenten. Maar ik wil vooral niet te kritisch zijn en zo want als ik zelf zoiets op poten zou proberen te zetten zou er gegarandeerd dubbel zoveel mislopen. Na de show heb ik vooral in de supercomfortabele kussens gehangen, maar ik ben dus ook wel een heel klein beetje aan ‘t socializen geweest. Zo heb ik twee hippe Shellac-stickers weten te bemachtigen (oh en doordat ik toevallig vooraan stond heeft hij mij tijdens zijn dingens (hoe heet zoiets, een act?) een vraag gesteld en moest ik wel niet in de micro antwoorden en al zekers, dat vond ik niet erg, maar wel dat hij mijn naam verkeerd verstond), een gesigneerde flyer van Loebas (werkelijk waar) en ik heb ook de beroemde Michel Vuijlsteke eens in ‘t echt gezien, en een heel aantal gezichten dat ik van foto’s herkende. Ook wel een paar URL’s zien rondlopen waar ik regelmatig of nu en dan eens langssurf. Verder ben ik herkend als “aaah, de vriendin van” (^^) en heb ik een lezer van mijn blog ontmoet waarvan ik er geen idee van had dat hij mijn blog leest omdat hij tot nog toe nog geen comment geplaatst had. Tof é, vooral dat eerste.
Ik ben heel kwaad op mezelf, dat ik niet zo slim geweest ben als sommige anderen. Ik ben dus zo dom geweest om in al mijn naïveteit mijn ouders gewoon te vertellen waar ik naartoe ging, en dat was wel het achterlijkste dat ik ooit gedaan heb. Ik weet echt niet waar ik met mijn gedachten zat toen ik dat besloten heb. Vanaf nu weet ik dus wat geantwoord als mensen mij vragen waar ik spijt van heb en wat ik in mijn leven opnieuw zou willen doen.
Voor iemand die ganse dagen op haar kot zit en er alleen uit komt om naar school te gaan, boodschappen te doen en in het weekend naar huis of naar Het Vriendje te gaan, is wat mij vandaag overkwam toch wel een klein avontuur.
Het wordt naar het einde toe een beetje saai maar het begin en midden zijn misschien wel de moeite van het lezen waard.
Trouwe lezers herinneren zich wellicht nog de droevige dag waarop ik het verlies van mijn geliefde Gertrudeke moest vaststellen. Gisteren zou ik met Julie, een klasgenote, meegaan (met de bus) naar Gent stad alwaar zij op kot zit, om mij te ontfermen over Chantal (groen) of Charlowie (blauw), de twee fietsen die zij op overschot heeft. Zelf rijdt ze met Zebra (wit met zwarte strepen natuurlijk) en die mocht ik niet hebben maar dat is logisch.
We hadden elkaar echter mislopen dus kwam het er niet van. Vandaag leende ik Pedro’s naamloze fiets om naar de les te gaan, maar na de les besloten we om dan maar vandaag naar haar kot te gaan, ik zou Pedro’s fiets dan wel gaan halen als ik terugkwam.
We namen dus de bus naar haar kot. Ik besloot Charlowie te adopteren, omdat die nog geen naam had en ik hem heden ten dage zo genoemd heb, terwijl de naam Chantal mij iets minder aanspreekt, maar fietsen zijn geen hondjes die je een andere naam geeft als je ze adopteert dus ja. Ik vertrok dus gezwind richting mijn eigen kot, maar keerde al spoedig terug omdat Charlowietje’s achterband verdacht plat was en ik vreesde niet meer in Mariakerke City te zullen geraken. Geen plobreem, Julie wist een plekje op ‘t Zuid waar je fietsbanden kunt oppompen. Een kwartiertje later arriveerden wij aldaar, maar wee o wee, de fietspomp bleek kapot te zijn. En dit wel op zo’n stomme wijze waardoor hij wel nog lucht blaast maar niet in het ventiel, zodat de ganse binnenband leegloopt alvorens je snapt dat het spellement niet meer werkt. We stonden dus met een kerngezonde Zebra maar een sjiekeplatte Charlowie op ‘t Zuid en de wijzers van de klok hadden al heel wat tikwerk achter de rug sinds ons vertrek.
We moesten Charlowie dus helaas daar achterlaten (alleen voorlopig, maak je geen zorgen) en maakten hem vast met Zebra’s slot. Te voet gingen wij terug naar Julie’s kot, met het plan dat ik Chantal zou adopteren en verven (haar idee) in rood met zwarte stippen (mijn idee). We namen echter een andere weg dan in het doorgaan, waardoor wij een heel klein beetje verkeerd liepen, en ineens liepen we door een straat die wel heel erg op de Bagattenstraat leek. Bij het eerstvolgende kruispunt met bijhorende naambordjes bleek dat het dan ook de Bagattenstraat was. Het gebouw waarvan ik dacht dat het Steffi’s kot was bleek dat ook écht te zijn, dat wist ik namelijk zeker toen ik door het raam op de eerste verdieping een glimp van haar blonde haar opving. Ik kom nooit nooit nooit in Gent, dus toen ik daar nu eens was heb ik dus maar aangebeld. Steffi had oordopjes in omdat ze aan haar paper aan het schrijven was, en hoe we daar binnengeraakt zijn is een verhaaltje apart, maar we raakten dus binnen en sloegen aan de praat. Ik dacht van eventjes goeiendag te zeggen, maar uiteindelijk is het een babbeltje van een dik half uur of zo geworden, en ik merkte dat mijn maagje begon te knorren (ik had vandaag nog bijna niks gegeten). Julie ging stuutjes eten omdat ze die middag al lasagna had gegeten, en Steffi’s kip stond al te ontdooien op de chauffage, dus zag het ernaar uit dat ik pas terug op kot zou kunnen eten. Maar toen Steffi de bonnetjes voor de McDonald uit de Guidogids tevoorschijn haalde die ze niet nodig had veranderde Julie van gedacht en zo trokken we dus naar de Korenmarkt om een hapje te eten. Zebra voelde zich niet zo veilig zo zonder slot op de Grote Boze Korenmarkt, dus zetten we hem vlakbij het raam en gingen we aan de andere kant ervan zitten met ons eten, om hem gerust te stellen. Het bonnetje dat Steffi mij gegeven had was slechts geldig tot 2006, zo bleek, maar dat geeft niks want hier in Mariakerke verdoe ik superweinig geld dus kan één duurder avondje er zeker wel van af. Ik had best wel honger dus at ik een kleintje met ketchup, vier Chicken Nuggets, een kleine cola en een McFlurry met M&M’s (mm). Ik doe altijd massa’s lang over de McFlurry dus nam ik hem mee op de bus, die ik net op tijd haalde. Ik wist niet zeker of je op een trollybus mag eten dus zette ik mij ergens achteraan met mijn rug naar de buschauffeur toe. Het begon uiteraard flink te regenen toen we de halte naderden waar ik eraf moest, dus nam ik voor het volgende eindje nog een andere bus, voor twee haltes (het scheelde een pak nattigheid en koude voeten hoor).
Toen ik dan eindelijk terug op mijn kot arriveerde bedacht ik ineens dat Pedro’s fiets nog op school stond, maar toen ik het halvelings expliceerde vond hij het niet erg en zei hij dat ik hem dan morgen terug moest brengen, wat ik dus ga doen.
Tot zover de avonturen van Greet en Charlowie of Chantal (ik weet nog niet zeker welke het nu gaat worden).
Ik ben blij dat je hier bent
hier in mijn hoofd
Ik moet je vergeten
dat heb ik iemand beloofd
Dat vind ik al een hele tijd één van de mooiste stukjes lyrics die er bestaan. Als het rijmt en mooi op het ritme van de muziek past, wordt de inhoud dikwijls aangetast, of omgekeerd. Maar dat is hier niet het geval, en daarom vind ik het zo perfect. Verder kan ik niet goed uitleggen waarom ik het zo mooi vind, het is gewoon zo.
Ik hou trouwens in het algemeen van Gorki lyrics, omdat ze meestal nogal mysterieus zijn en zo. Mooie verwoordingen die soms nergens op slaan of juist wel maar je snapt het niet meteen, dat is iets wat je niet zo dikwijls tegenkomt, vind ik.
Edit: woah, zo cool. Dat het tekstballonnetje zo mooi uitlijnt met het prentje is geheel toevallig en onopzettelijk en zo, dat vind ik nu eens vriendelijk van mijn blog, dat hij dat voor mij doet.
Jaja. Dat wisten jullie wel al. Maar toch had ik nog eens zin om daarover te bloggen want ik ben er zoo blij mee! (Met dat Vriendje dus.)
Gisterennamiddag na de les naar Brugge geweest, net twee minuutjes eerder dan Het Vriendje thuis gearriveerd en ik was in zo’n supergoed humeur, vanwege het prachtige weer en uiteraard vanwege het feit dat ik bij hem was, é 
‘t Was allemaal heel leuk en gezellig en zo, tot het ineens een beetje hectisch werd, maar dat vond ik niet erg hoor. Allez ik bedoel, ja je weet wel. Meh. En ja toen hebben we dus wegens tijdgebrek Chinees gegeten – ‘t was heel lekker maar mijn verteringsstelsel heeft vandaag laten weten dat het liever geen Babi Dinges meer te verwerken krijgt – en toen was het zo ongeveer tijd om terug te keren, behalve dan dat we zo ondertussen de papa van Het Vriendje overhaald hadden om mij te laten blijven slapen. Hoezee! Ikke blijven slapen dus. Vanmorgen op ‘t gemakje teruggekeerd, naar Mariakerke om papier gegaan, op kot mijn maquette afgemaakt en vanmiddag naar de les geweest, niks speciaals meer dus.
Ook al is het niet meer zo’n mooi weer als gisteren en moest ik vanmorgen ongehoord vroeg opstaan (half! acht!), ik ben nog altijd in een uitstekend humeur en ik zweef geloof ik een klein beetje op wolkjes. Een klein beetje maar hoor, een centimeter of tien boven de grond, of zo.
Nu zou ik beter stoppen met zwanzen en mijn zak maken om naar huis te vertrekken, maar ik heb geen zin, want mijn hoofd zit vol Tom 
Oké, het was niet echt hélemaal opnieuw beginnen, maar het overschakelen naar deze blog heeft me toch wat cijfertjes gekost. Na de initiële piek door het sensatie-element (dit lijkt wel het Groot Nederlands Dictee of zo) zakten de cijfertjes naar onbevredigend laag. Op de oude blog hetzelfde: een piek rond het moment van de switch en daarna een dramatische daling (wat uiteraard nogal logisch is, aangezien er maar één post meer te lezen valt). De immer animerende zoektermen ga ik missen, en de teller is uiteraard ook gereset, al klimt die wel weer gestaag naar waar hij ooit was. Referrers zullen er liefst ook niet meer zijn (behalve van feedreaders dan), zelf strooi ik mijn link nergens meer rond (of ‘t is per ongeluk, lomp dat ik ben) en hopelijk doen andere mensen dat ook niet.
Voor:
Total Views: 17,725
Best Day Ever: 262
Na:
Total Views: 403
Best Day Ever: 68
Ja, ‘t is toch wel een spijtige zaak. En jammer en zo.
