Archief voor February 2007
Onderwijsactiviteiten
[13-Feb-2007] Woensdag 21, donderdag 22 en vrijdag 23 februari:
Onderwijsactiviteiten
Lectoren briefen de studenten i.v.m. opdrachten en taken
Daar mogen ze dan wel eens snel aan beginnen, ik zou namelijk graag mijn vakantie een beetje plannen! Is weer zo typisch é. In feite word je uit die advalvas niks wijzer en moet je het toch weer van horen zeggen hebben, via “ze” en “men”.
Ja man, ik geloof niet dat ik al ooit zo ziek geweest ben als gisteren. ‘t Was gewoon echt scary! Zo ongeveer heel de namiddag heb ik zieker dan ziek liggen wezen in mijn bed, en het was écht niet leuk. De hoofdpijn was hels, bij elke hoestbui werd hij nog wat erger en op bepaalde momenten wist ik niet meer wat onder of boven was. Ik kon niet tegen het licht, had het fut niet een boek vast te houden en zelfs sms’en kostte massa’s moeite, zo zwak was ik. Toen ik uit mijn bed kwam om een Dafalgan te nemen viel ik bijna flauw, of zo. Op de één of andere manier is het mij gelukt de Dafalgan te nemen en daarna werd het iets beter. Sindsdien ging het langzaamaan beter en beter en nu kan ik dus alweer op de computer zitten en zo.
Vandaag nog rustig binnenblijven en niet veel meer doen dan lezen, slapen en TV kijken, en morgen proberen om in de namiddag naar school te gaan. ‘k Heb wel geluk, vreemd genoeg, wat de lessen betreft. Docenten zijn aan alle kanten afwezig of ziek en op die manier bleven er maar twee vakken over, waarvan het eerste niet belangrijk was (alles staat in de cursus, er werd niets genoteerd) en het tweede eigenlijk wel maar het geeft niet als ik de opdracht (die in de les gemaakt moest worden) thuis maak. ‘k Had geen beter moment kunnen uitkiezen om ziek te worden dus, al had ik die les liever niet gemist.
Maar echt, ik werd er bang van hoor, van zo ziek (en alleen) te zijn. Er was niet eens iemand in de buurt om mij een glas water te geven of zo, en ik had best wel dorst. Nu ja, gelukkig leef ik nog en zo. Nu ga ik dus beginnen aan die opdracht, en nog wat andere taken ook, bah bah.
Edit:
DIKKE TRUIENDAG vrijdag 16/02
[15-Feb-2007] Wij doen ook mee!
Vrijdag 16/02 draaien we de verwarming enkele graden lager. Een dikke trui aan en je merkt het niet eens en het milieu vaart er wel bij!
Prachtig, net als ik weer naar school plan te gaan doen ze daar de chauffage uit. -_-
Jaja, vandaag is het veertien februari, mijn negentiende Valentijn en meteen ook de eerste waarop ik daadwerkelijk een lief heb. We hadden geen plannen of zo, maar dat vind ik niet erg want vanaf zondag zijn we volgende week bijna onafgebroken bij elkaar en daar kijk ik naar uit. Van de vijf lessen vandaag vielen de eerste drie weg dus moet ik vandaag pas om kwart voor drie op school zijn. Ik dacht, die dag kan niet meer stuk.
Wel, dus. Ik ben ziek (en het moet echt wel lukken dat dat vandaag is, ik ben nog geen vier keer ziek geweest in heel het middelbaar). Gisteren kreeg ik mijn klop om vijf uur ‘s avonds en heb ik geslapen tot tien uur, en om twaalf uur kroop ik er weer in en sliep ik door tot tien uur deze morgen. Slaap genoeg zou je denken, maar toen ik wakker werd voelde ik me zo moe dat ik nog maar een uurtje ben blijven liggen. Ik heb keelpijn, hoofdpijn, draaierigheid en heel de santeboetiek, en ik hoest constant mijn keel nog een beetje roder. Yay.
O ja, en het regent. -_-
Ik heb een nieuwe bril, jaja. Het is een rood, rechthoekig benen montuur, een klein beetje doorzichtig, en de glazen zijn nog altijd even sterk als twee jaar geleden, toen ik met mijn harde lenzen begon (de optieker had niet gelogen, dus). Op de twee zijkanten staat het Armani logootje, en eerst had ik het niet door (pas gezien nadat ik hem kocht) maar ‘t is dus blijkbaar een echte Armani, en al. En dat voor maar 158,50 eurootjes! Wauw en zo.
Cool, ik krijg een stokje! En wat voor ��n. Ik word dus verondersteld ��n of twee zinnen aan deze twee verhaaltjes te breien, best wel een leuk stokje dus.
Positief verhaal:
Petra trekt de deur van het herenhuis dicht. De wind woelt wild door haar blonde haren, in de verte grommen de onweerswolken. Ze kruipt weg in de bontkraag van haar dikke winterjas en versnelt haar hooggehakte pas in poging de eerste dikke regendruppels voor te blijven. Ook het gebrek aan tijd jaagt haar op want over een kwartier al begint die opera van Puccini. Petra beseft dat maar al te goed en holt nu echt door de stad, die door de regen een zilvergrijze tint heeft gekregen. Ze wil immers de man die in de foyer van het operagebouw op haar zit te wachten, niet nodeloos irriteren. Een eerste indruk is belangrijk, daar is Petra zich zeer van bewust. Voor alle zekerheid diepte ze uit haar nep-Delvaux handtas toch maar het regenkapje op dat haar grootmoeder haar ooit eens had toegestopt terwijl ze in haar oor de magische woorden �Ter bescherming, lieverd� fluisterde. Met een poedelcoiffure kon ze namelijk echt niet voor de dag komen als ze dat tweede beschermingswapen dat in haar handtas verscholen zat, tegen de mysterieuze operaman wou gebruiken. �Een internetdate, hoe kom ik erop?� vroeg Petra zich af terwijl haar zenuwen toenamen met iedere stap die ze zette. Een misselijk gevoel begon zich al te manifesteren en ondanks de kou voelde ze zichzelf zweten.
In de verte zag ze de schouwburg al opdoemen, en even later stapte ze schijnbaar zelfverzekerd binnen. �Waar zit hij toch?�, dacht ze bij zichzelf. Het misselijk gevoel in haar buik nam nog een beetje toe toen ze in een hoek van de hall een man zag staan. Hij droeg een grijze broek en een groene overjas, zoals afgesproken.
Negatief verhaal:
Petra trekt de deur van het herenhuis dicht. De wind woelt wild door haar blonde haren, in de verte grommen de onweerswolken. Er stopt een rode auto naast haar en de man aan het stuur vraagt naar de dichtsbijzijnde kruidenier. De man doet haar denken aan die beeltenissen van oude staatsmannen. Zo van die mannen met stijve kragen, strak gecoiffeerde haren en licht toegeknepen ogen.
Vanuit haar ooghoek ziet Petra hoe er een boom valt op het huis twintig meter verder. Een gillende peuter loopt de voordeur uit, de straat op, enkel gekleed in een pamper. Een oud gerimpeld Chinees ventje zit de peuter op de hielen. Terwijl hij heftig met zijn wandelstok cirkels in de lucht tekent, doet hij alle moeite in de wereld om het kind bij te houden. Zijn knokige knie�n kunnen het ieder moment begeven, wat hij echter helemaal niet opmerkt.
Petra en het Chinese ventje schrikken op wanneer plots een groot en donker object voor de zon schuift. �Een zonsvelduisteling? Nu?!�, roept de man uit. “Maar neen,” roept Petra, “dat is een UFO, dat zie je toch?” Ze bukt zich om haar schoenveter, die door al dat rennen losgekomen was, dicht te knopen.
Whaha, ik vind het wel grappig. Dat eerste verhaaltje kan ik alleen maar verprutst hebben maar dat tweede is leuk 
Ok�, met stokjes moet gegooid worden, dus ik gooi het naar, euh… Sam (de regeltjes lezen � jongen!), Tom en Dramoghe (omdat die de dans blijkbaar ontsprongen zijn tot nu toe).
Jaja, deze hier ziet het tweede trimester volledig zitten! ‘t Is waarschijnlijk maar iets tijdelijks, een bevlieging te wijten aan het vakantiegevoel, maar ‘t is er toch é. Volgende week heb ik dan ook maar twee dagen les, en dan ook nog maar korte dagen: op woensdag drie lesuren in plaats van vijf en op donderdag ook maar drie. Een goed beginnetje, zou ik zo zeggen.
Wat ik niet zie zitten is de boom die nog gesnoeid moet worden (ik heb er de afgelopen dagen al vier gedaan; ik haat bomen en ik haat snoeien, dus je moet niet vragen hoezeer ik bomen snoeien haat!) en de strijk die nog euh… gestreken moet worden. Nu ja.
Woah, ik ben gisteren gelijk zo helemaal euh, uitgegaan en al. ‘t Was maar gewoon iets gaan drinken met vriendinnen, maar da’s toch ook een beetje uitgaan é. Ik geloof dat het al geleden is van de Kermisfuif deze zomer dat ik nog eens écht uitgegaan ben… Erg hé! I know.
We gingen naar een cocktailbar, alwaar we getrakteerd werden door de jarige (ik heb gewoon een ganse Tequila Sunrise opgedronken, da’s echt wel abnormaal voor mij Oké, ik heb er twee uur over gedaan en ze hebben mij min of meer gedwongen het laatste beetje nog uit te drinken, maar ik heb het toch maar gedaan é 
). Daarna zijn we nog eventjes naar de bowling geweest maar daar was het niet zo tof. Er zat een groepje marginale Walen, waarvan er één meer interesse had in mij dan in de bowlingbal die hij vast had – yuck. Ik moet niet hebben van marginale Walen!
Ik ben op een zeer katholiek uur thuisgekomen (twee uur) en er zijn geen noemenswaardige dingen gebeurd, dus zo speciaal was het avondje uit nu ook weer niet. Maar ‘t was wel gezellig.
