Een nieuwe website is geboren! Vreugde! Vrede aan allen op aarde enz.
Het kind heet Pimpajoentje.be en wordt mijn nieuwe webstek. Deze blog gaat uiteindelijk daarheen verhuizen, en verder ga ik geen andere sites meer onderhouden, wegens gemakzucht en tijdsgebrek. Ik bedacht dat het wel handig zou zijn om alles op één enkele plek terug te kunnen vinden, en dan nog wel op mijn eigenste eigen domein, jaja.
Zoals eerder vermeld kun je er voorlopig alleen nog maar foto’s terugvinden, aan de rest wordt hard gewerkt.
Geef gerust uw ongezouten mening in de comments!
Archief voor 2006
Waarschuwing. Hier komt een uitgebreid verslag van de afgelopen dag, en het zal je niet interesseren. Lees dus maar niet verder. 
Vandaag was zo’n dag waarop ik energie op overschot had (en nog steeds heb) en dat geen slecht nieuws mij kon deren. Nja, wat kan ik zeggen, wakker worden naast het Vriendje helpt er wel aan, denk ik 
De voormiddag zag er zo uit: opgestaan, niet ontbeten wegens tijdgebrek al had ik er wel eens zin in, (jammer genoeg) afscheid moeten nemen van Het Vriendje, naar school gegaan om kwart na tien en een les bijgewoond (en oké, niet echt opgelet maar eerder met mijn hoofd op de bank geslapen, maar bon, de dag was nog maar half begonnen, nietwaar).
Over de middag was er op school een kerstdrink, georganiseerd door de studentenraad (yep, that’s us). Dikke fun! Er was warme chocomelk en glühwein in overvloed, er waren van die kerstmarktvuurtjes, er was een rondhuppelende kerstman (die na vijf minuten het huppelen wel al beu was), er was achtergrondmuziek, en er was zelfs – hou je vast – een koortje van een man of twintig, bestaande uit 1. de directeur, 2. een overgrote meerderheid van lectoren en 3. enkele studenten. Pieter van wiskunde speelde op een keyboard en Dink van dink (heb er nog geen les van dus geen flauw idee) zong de tweede stem, best wel grappig allemaal. Maar wel zeer sympathiek. De sfeer was, zoals men zegt, toppie.
In de namiddag was het weer schetsen geblazen, niet zo leuk deze keer. We moesten weer kubussen schetsen, zoals we dat in het begin van het semester gedaan hebben, en het enige dat anders was was dat we er een boek moesten bijleggen en zo een compositie maken. Zeer saai allemaal, en ook totaal niet veel werk, dus gingen de meesten al rond half drie weg. Ik ook, en op weg naar huis (met een geleende fiets) bedacht ik dat ik wel eens naar Gent zou kunnen gaan om een fiets. Dat heb ik al weken, zelfs maanden zitten uitstellen, omdat het zo ver is, en omdat ik altijd wel iets nuttigers te doen had op eventuele vrije namiddagen. En ik bedacht ook dat ik dan wel eens bij Steffi zou kunnen langsgaan, wat alweer veel te lang geleden was.
Dus, allerlei plannetjes en busuren en adressen en trajectjes opgezocht en afgeprint, en vertrokken. Net ietsje te laat, de hele weg gelopen maar toch nog net de bus gemist. Zien wegrijden, ja. Maar och, het kon me niet zo heel erg veel schelen. Gewacht op de volgende bus, en gevraagd of de buschauffeur het me wou vertellen als we aan de goeie halte waren. Helaas pindakaas, er was een onderbreking bij de Dingesbrug waardoor ze drie haltes vroeger stopte en ik de rest te voet moest doen. Daardoor was mijn plannetje (het wandeltraject van de bushalte naar de winkel) zo goed als onbruikbaar, omdat ik van de andere kant kwam. Op goed geluk heb ik dan toch nog de weg gevonden, met niet eens zoveel verloren lopen (niet, eigenlijk) en zelfs zonder de weg te vragen. In de winkel aangekomen bleken ze maar een vijftal fietsen te hebben (“uitgebreide keuze”, zei de website… hum) en die waren allemaal veel te klein, dus ja, daar was ik rap weer buiten. Optimistisch als ik was had ik een plannetje met de wegbeschrijving van de winkel naar de Korenmarkt met de fiets, maar die had ik dus nog niet. Naar de dichstbijzijnde bushalte gegaan, op de eerste de beste bus gesprongen en gevraagd of die naar de Korenmarkt ging. Jep, dat deed ie, maar ik moest wel overstappen op de tram, en ik h? ? t trams. Maar goed, achtereenvolgens de juiste tramhalte en de juiste tram gevonden, en zelfs nog aan de goeie halte afgestapt, ook. (Allez, niet dat de Korenmarkt moeilijk herkenbaar is, maar ik ben niet normaal, in zulke dingen.) Daar had ik dus afgesproken met Steffi, om in de McDonalds te gaan eten. Lekker veel vettigheid gegeten en wat bijgepraat en zo. Daarna wederom de goeie bushalte en de goeie bus weten te vinden, en ook weer aan de goeie halte afgestapt. ‘t Was daarna wel een heel eind wandelen, en het was koud en zo, maar dat vond ik niet zo erg.
Op die manier heb ik er dus drie en een half uur overgedaan om een fiets te gaan kopen (die ik dus eigenlijk nog niet gekocht heb) en een hapje te gaan eten in de McDonalds. Da’s kunnen é! Moraal van het verhaal: Murphy is overal en altijd aanwezig! Beware!
Ik heb nog wat TV gekeken, The Simpsons en Friends en zo, en daarna heb ik waarachtig wat schoolwerk gedaan. Cursussen aanvullen en zo. Nog wat verdergedaan tijdens De Jeugd van Tegenwoordig, en dan weer naar m’n kamer gegaan. En hier zit ik nu dus, nog steeds met het plan om kerstkaartjes te maken maar zonder eten, want dat is allemaal op. Ik heb het laatste restje chips opgegeten, en de laatste picknickels. En ik heb nu eens zò’n zin in chocolade, koekjes, snoep,… Die verloren portfoliokilo’s zijn er zo weer aan, denk ik! 
Oké, dat was het dus. Enorm saai, waarschijnlijk. Aangezien ik er vrij zeker van ben dat niemand tot de laatste regel geraakt is lijkt het mij vrij veilig om af te sluiten met dit: ik zie Het Vriendje zaterdag alweer! Dat is maar één Vriendjesloze dag. En brr, familie die ik nog niet gezien heb, en zo! Hellup!
Ik zou kunnen bloggen over hoe ik mijn portfolio maar nèt op ‘t nippertje afgekregen heb, en hoe ik mij deze morgen overslapen heb, toen ik het moest gaan indienen. Ik zou kunnen vertellen dat ik zo heel erg moe ben dat ik gewoon heel de dag geslapen heb. Ik zou ook kunnen vertellen dat ik daardoor twee lessen gemist heb en dat ik daarvoor kwaad op mezelf ben. Ik zou kunnen bloggen over hoe mottig ik me nu voel, enz.
Maar dat doe ik niet, want eigenlijk zijn dat soort plobreempjes maar triviaal en egocentrisch. Er kunnen nog veel ergere dingen gebeuren met een mens, en ik schaam me om de gedachte dat ik me al druk maakte om dat onnozel portfolio.
Vandaag deed ik een ware culinaire ontdekking. Neen, niet weer één van mijn geflipte recepten, maar wel dit. Royco Crunchy Tomatensuprème Minute Soup, een hele mond vol.
Dit is werkelijk waar de lekkerste soep die er bestaat! En zo gemakkelijk: water koken, op het poeder gieten en roeren, eventueel nog een beetje room erbij en hop! Lekker warme soep. Fantastisch.
Zeer spijtig dat er maar drie zakjes in dit doosje zitten zaten. Morgen bij het boodschappen doen zeker nieuwe kopen!
PS Yep, dat is een ingescand doosje. Na vanmiddag ben ik een scanexpert, hehe. (Portfolio inscannen)
Test Webtechnologie vandaag. Meetellend voor tien procent, naar ‘t schijnt, dus niet brosbaar. (Sowieso niet, eigenlijk, als ‘t een test is.) Maar goed, wat is nu anderhalf uur op een dag, ik bedacht dat ik wel zou mogen weggaan als ik klaar was en dat ik dan nog genoeg aan mijn portfolio zou kunnen werken.
Er was veel volk afgekomen, dus er waren enkele banken te kort in het lokaal. Om de één of andere reden was ik bankloos en moest ik dus samen met enkele klasgenoten banken vanuit een ander lokaal gaan halen. Banken gehaald, jas uitgedaan, gerief uitgehaald. Volgende plobreem: er was zoveel volk afgekomen dat er drie tests te weinig waren, en raad eens wie helemaal naar de andere kant van de campus mocht lopen om drie kopietjes? Yep. Nu, dat lopen vond ik minder erg, zo bleef ik tenminste warm want het is de laatste dagen echt wreed koud. Allez, ik mij dus aan die test gezet. Eerst alles in potlood gemaakt, daarna in pen en het potlood weggegumd. Voor ik indiende dacht ik, laat ik toch maar het zekere voor het onzekere nemen, en ik las alles nog eens heel aandachtig over. Geen foutjes gevonden, indienen dus. Vlug boeltje pakken en op weg naar huis om naarstig voort te portfolioën.
Pas toen ik thuiskwam dacht ik eraan om even op de klok te kijken: half vijf. Precies hetzelfde uur als anders, geen minuut gewonnen dus. Damn.
Hoezee! Na een semester lang zwoegen en zweten aan taken voor Creatieve Beeldvorming en toch maar steeds blauw blijven halen, is het dan nu vandaag eindelijk zover: halfgroen! Het ging om de stilering met letter op zwarte achtergrond. Voor de stilering zelf had ik blauw, voor de voorstudies (die ik snel-snel over de middag in de cafetaria gemaakt heb, tussen al de broodkruimels en soep- en colavlekken) half groen dus, en voor de compositie ook blauw. En voor de voorstudie van de oefening waar we vandaag aan verder gewerkt hebben, ook blauw (zie foto, klik voor groter). En dat terwijl ik niet helemaal exact de opgave gevolgd had (vandaar de haakjes). Dat nog een aantal mensen voor één van de drie blokjes halfgroen hadden en dat ze volgens Pieter “met groen begonnen te smijten ineens” kan me niet veel schelen, het punt is, ik heb halfgroen!
