Pimpajoentje.be

Ik maak me zorgen. Om mijn lieve visje, Flo. Tot mijn schaamte moet ik toegeven dat ik haar al een hele tijd geen vers water meer gegeven heb (maar wel altijd genoeg eten!), en ofwel is het dat ofwel vindt ze het hier in Mariakerke niet zo leuk… Of alletwee… Ik heb namelijk redenen om te geloven dat ze ziek is

Ze zwemt wel nog rond, maar op veel momenten van de dag (meer dan normaal) hangt ze lusteloos wat rond te hangen tegen de grond, ze is blijkbaar zo moe dat ze op de steentjes moet rusten en bijna niet meer beweegt. Dat deed ze vroeger nooit. Bovendien, en dat is nog het ergste, heeft ze zwarte vlekken die ik niet eerder opgemerkt had en die ik er niet afkrijg Ik kan ze dus ook zomaar vastnemen zonder dat ze spartelt of protesteert, ook al niet normaal.

Ocharme het beestje, ze heeft al zoveel meegemaakt. Eerst woonde ze gewoon in de dierenwinkel, zoals alle andere visjes, maar dan werd ze gekocht door Julie, en die ging ermee op stap (ik kan het weten, ik was erbij) en toen is ze helemaal door elkaar geklutst en zo, van ermee te wandelen, en al. Daarna heb ik ze meegenomen naar huis en in de keuken gezet, alwaar ze een rustige tijd meegemaakt heeft (een jaar of twee, denk ik… sinds 26 mei, maar van welk jaar, dat weet ik niet meer) en waar ik goed voor haar gezorgd heb. Behalve natuurlijk als ik op reis of op kamp ging, wat nogal eens gebeurde in de zomervakanties. Dan moest ik haar aan de zorgen van de mama en de papa toevertrouwen, zelfs één keer aan Steffi – maar die heeft er goed voor gezorgd, dat weet ik wel. En nu heel die verhuis naar Mariakerke, vervoerd worden, wennen aan de nieuwe omgeving, gefishnapt worden godverdorie (dat vertel ik nog wel eens, dat was een hele belevenis, een blogpost waard), de koude moeten trotseren (de sjoffaazj werkt nog steeds niet, brr) en dan nog eens een beetje verwaarloosd worden ook… Het spijt me zeer, lieve Flo, en word maar gauw beter! Ik en (sommige van) mijn kotgenoten zien je graag!